onsProat - Maarkelsnieuws.nl Maarkelsnieuws.nl

onsProat: Rondje op oale groond

1 maart 2026 06:01

Het is nog vroeg, de dauw van de vrieskou hangt als een lichte sluier over het land. Het ruikt fris, naar vochtige bosgrond. Boven Stokkum komt de zon bijna op. "Laat mij lopen richting je ouders," had ik tegen Frank gezegd. "Je komt me straks maar achteroprijden." Ik gaf hem de route door die ik wil lopen vóór het ontbijt dat we bij zijn ouders hebben. Hierna zullen we weer in de auto stappen om terug naar Denemarken te rijden. Nog een rondje Maarkel door, denk ik. Ik heb mijn hardloopschoenen aangetrokken, snuif de frisse winterlucht op en steek de Goorseweg over, de Hulpe op. Het is lang geleden dat ik hier liep of fietste, denk ik, maar het pad is onveranderd. Ondertussen denk ik terug aan de dag ervoor. Hoe we vrienden bezochten, vrienden waar we eerder bijna wekelijks over de vloer kwamen, en waar we zo ineens acht jaar niet meer geweest zijn. Ook hier was het nog hetzelfde, buiten het feit dat we allemaal acht jaar ouder zijn geworden. Natuurlijk hadden we elkaar in de tussentijd wel gesproken, maar toch veel minder dan eerder. Allemaal druk met ons eigen leven. Ondertussen loop ik achter ’n Dikkeboer langs en groet in gedachten Dini. Aan mijn rechterzijde volgt het kerkhof. Hier waren we gisteren ook eventjes. De dierbaren die er liggen dragen we wel mee in ons hart, maar hoe kan het dat ik me dan toch soms schuldig voel dat ik hier nooit meer kom, denk ik. (meer…)

Lees meer

onsProat: Ergernissen

22 februari 2026 06:01

I love you van het verkeerd inpakken van de afwasmachine and back Dit was een quote op een tegeltje die we afgelopen week zagen bij Zorgboerderij de Piet. Een supertekst toch! Waar draait het om in een relatie, dat is geven en nemen. Sommige ergernissen krijg je er gratis bij en dan moet je je afvragen of het de moeite waard is om je hieraan te blijven ergeren of het te accepteren. Ik praat over alle soorten van relaties hierbij, niet alleen over de relatie met je partner. Al kan het anders inruimen van de vaatwasser hierbij wel het meest voorkomen. Een hele beroemde ergernis in relaties is het vergeten om het dopje op de tandpasta te draaien. De marketing is hier al op ingesprongen door klikdopjes op de tubes te zetten i.p.v. draaidopjes. Als we maar lang genoeg zeuren heeft het effect. Wanneer er in een gezin ook kinderen zijn kunnen er nog meer ergernissen ontstaan, hoe goed je het ze ook aangeleerd hebt. Bij ons vonden ze het heel erg moeilijk om een nieuwe wc-rol aan de houder te doen wanneer de oude rol leeg was. En nog steeds tref ik dit aan als ze bij ons zijn geweest. Nu kan ik erom glimlachen maar dat is ook wel eens anders geweest. (meer…)

Lees meer

onsProat: De oude brandspuit

15 februari 2026 06:01

Het is inmiddels alweer meer dan 40 jaar geleden dat erop zaterdagavond een bruiloft was, waarbij ook de brandweer was uitgenodigd. Een van de leden had diezelfde dag een oude brandspuit te koop zien staan aan de Molenstraat in Goor. Het was een spuit die getrokken moest worden door een paard. Het pompen van water moest handmatig gebeuren door 4 manschappen. Er werd die avond op het feest overlegd of deze oude spuit iets was voor de Vereniging van brandweerpersoneel en het duurde niet lang dat een aantal van hen richting Goor reed om te kijken of dit wat was voor Markelo. Je kon er demonstraties mee doen bij diverse brandweerevenementen en daarmee veel plezier beleven. Iedereen was enthousiast, de koop moest doorgaan. In Markelo had je in die tijd de verzekeringmaatschappij, “De onderlinge” in de volksmond aangeduid met “de brandkaste”. “De onderlinge” was de voorloper van Univé. De lijntjes waren in die tijd kort. Jan van de Klumper, voorzitter van “De onderlinge”, werd benaderd of hij wilde sponseren. Dit was voor “De onderlinge” geen probleem. De brandweer stond altijd klaar voor de Markelose bevolking en daar mocht ook wel wat voor tegenover staan. Uiteindelijk plukte “De onderlinge” toen daar de vruchten al van. De sponsoring ging door. Maar wel op de voorwaarde, dat de spuit niet verder dan 250 meter uit de kerktoren van Markelo mocht komen te staan. (meer…)

Lees meer

onsProat: Een ‘nøhlende’ auto

8 februari 2026 06:01

Ik heb een auto, waar ik erg blij mee ben. Echter deze auto heeft een bijzondere eigenschap, hij praat nog meer dan ik zelf praat. Dit zei ik tegen Dick, 1,5 jaar geleden, toen ik er nog niet zo lang in reed. De auto praat in piepjes, bliepjes en miepjes. Maar niet echt gezellig. Het gaat de hele tijd maar door van: gordel om, waarschuwing 30 km, 50 km, 80 km, binnen de lijnen rijden enz. ’n Betje nøhlen dus. En dan blijft het niet bij piepjes en bliepjes, hij heeft ook nog het zogenaamde 'Lane assist' waarmee hij me 'dwingt' om binnen de lijnen te rijden. Hij duwt je dan als het ware een beetje terug naar de baan waarvan hij denkt dat ik moet rijden. En als kers op deze automobiele taart, kan hij nog een 'ingreep' doen namelijk remmen als hij denkt dat ik dit niet doe. Dit is in de tijd die we samen er op uit gaan, twee keer voorgekomen. Ik schrok me het apezuur. Ik had namelijk geen idee, waarom hij remde. Ik zag niets, geen auto, geen fietser, geen kat…dus grote schrik maar niets geleerd. De 'pratende' auto heeft wel wat voordelen, ik hou me redelijk keurig aan de snelheid (deed ik al maar nu iets beter denk ik) dat is veiliger en een voorbehoedsmiddel voor bekeuringen (hoop ik), ik verbruik wat minder benzine, ook heel fijn. O ja en een achteruitrijdcamera! Navigatie, ja maar ik heb altijd nog een kaart in de auto en wijk ook graag af van de navigatie om veel redenen maar ook vaak omdat het leuker is. Maar dat is het dan ook wel zo’n beetje, veel verder kom ik dan niet met de voordelen. Het gepiep en gebliep gaat de hele tijd door en leid mij af dus ik negeer het maar een beetje. Het 'dwingende' van Lane Assist, vind ik wel lastig, moet altijd een beetje tegensturen. Aan het eind van het verhaal vraag ik mij af of het zoveel veiliger is geworden nu ik soort van 'gecontroleerd' aan het auto rijden ben. (meer…)

Lees meer

onsProat: De man in het rode jasje

1 februari 2026 06:01

Had ik al eens verteld dat ik hier in Denemarken een stalker had? Niet zo eentje uit een spannende film, met een hoody verscholen in de bosjes. Nee, de mijne kwam in een grote bus, met zijn rolstoel en droeg altijd een rood jasje en had een onstilbare behoefte aan melk. Het begon allemaal heel onschuldig. In de Facebookgroep van Bylderup-Bov verscheen een oproepje: of iemand verse melk had voor een man uit het dorp. Niemand had nog gereageerd. Dus ik stuurde een berichtje dat hij wel wat bij ons mocht komen halen. Dankbaar kreeg ik een berichtje terug. Nog diezelfde week reed er een enorme bus ons erf op. Daaruit werd een man in een rolstoel gereden. Zo’n verschijning waar je automatisch naar blijft kijken. Dat was hem. De man met het rode jasje, die we in het dorp ook weleens op zijn scootmobiel zagen rondrijden, zomer of winter, het maakte hem niets uit. (meer…)

Lees meer

onsProat: Blue monday?

25 januari 2026 06:01

Afgelopen maandag was het weer blue monday, de meest deprimerende dag van het jaar. De term is afgeleid van het Engelse begrip “feeling blue” (neerslachtig, somber, down of depri zijn). Laten we ons op deze manier depressieve gevoelens aanpraten? Op zich snap ik het: alle feestdagen hebben we weer gehad en waar zou je dan nog naar uit kunnen zien? Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan en dan zijn die rustige weken in januari juist wel fijn. De drukte van de decembermaand is achter de rug en het jaar ligt open als een onbeschreven blad voor ons. Een jaar vol nieuwe mogelijkheden met de vertrouwde activiteiten die bij verschillende jaargetijden horen als structuurpunten. Heb je dan nog tijd om je “blue” te voelen? Helaas zijn er veel mensen voor wie dit zeker zo is en er zijn genoeg redenen voor. Naast depri is het momenteel ook niet raar om je angstig te voelen; wat gebeurt er toch allemaal in de wereld of wat gebeurt er in het hoofd van Trump (waarbij ik twijfel of ik een hoofdletter zal gebruiken, bijna te veel respect). Waar stevenen we met z'n allen op af? Vorig najaar kregen we de informatie over het noodpakket wat we in huis moeten hebben, het doet wat met me. In mijn achterhoofd hou ik een lijstje bij dat wanneer we iets uit blik hebben gegeten, ik dit blik wel weer moet vervangen voor je weet maar nooit. Omdat we buitenaf wonen hebben we vaak wel voorraad in huis, we gaan niet dagelijks naar de supermarkt. Maar wanneer we geen elektriciteit meer hebben, gaat er al snel een groot gedeelte van die voorraad verloren doordat de diepvries het dan niet meer doet. Dit gaat nog maar over de voorraad eten maar hoe zal het zijn wanneer je continu voor je leven moet vrezen. Alleen al die angst kan een flinke bijdrage leveren aan blue monday. (meer…)

Lees meer

onsProat: Een houtkachel

18 januari 2026 06:01

Regelmatig verschijnt er weer een artikel in de krant over de houtstook. Ik lees dit met veel argwaan, omdat ik zelf graag hout stook, vooral met het koude weer van vorige week is het fijn om je te warmen aan een houtkachel. Maar dit kan zomaar een keer gebeurd zijn. Ik hoop dat we nog even door kunnen gaan. Ik ben ermee opgegroeid. In de winter maakte mijn moeder iedere dag de kachel aan. Hout was er altijd genoeg. Het kachelhout werd door vader gezaagd, op een zaagtafel met een cirkelzaag. Aangedreven door een zware elektromotor via een brede riem en poulies die op de motor en zaagtafel zaten. Als hij zaagde gaf dat een snerpend geluid dat door merg en been ging, maar je wist niet beter. De zaag had geen keurmerk, vader geen VCA-certificaat en ARBO-regels waren er nog niet. Het is altijd goed gegaan met vaders. Het zagen moest vaak ’s avonds gebeuren. ’s Anderendaags kwam de buurman effe buurten en vertelde dat de kinderen de avond ervoor niet konden slapen omdat buurman Sjaak weer aan het zagen was geweest. De buurman was zo handig om tijdens het eten langs te komen zodat moeders de klacht dan ook hoorde: nadien werd er 's avonds niet meer gezaagd. (meer…)

Lees meer

onsProat: Koning Winter

11 januari 2026 06:01

Koning Winter heeft toegeslagen deze week. Een beetje sneeuw en Nederland ligt plat. Schiphol heeft verschillende vluchten geannuleerd, treinen lopen niet en strooizout is bijna op. Tja vanwege de klimaatverandering, rekenen we hier misschien niet echt meer op. Het is ook wel een beetje lastig maar het hoort ook bij Nederland en verder levert het naast botbreuken en een schade hier en daar aan auto’s, ook prachtig wintervertier op en nog mooiere plaatjes. Ik was vanmiddag even in het bos en hoorde de kinderen al van verre lachen en schreeuwen. Kinderen en ook 'grotere' kinderen maakten met hun sleetjes dankbaar gebruik van de kuilen van het motorcross terrein. Een terrein wat ook hierdoor multifunctioneel inzetbaar blijkt te zijn. Auto’s met een sleetje erachter, honden die aan het dollen waren in de sneeuw en blozende gezichten. Ik heb nog even genoten van de besneeuwde bomen en vergezichten en met sneeuw bedekte akkers. Ik heb foto’s proberen te maken, maar je kunt het nooit zo in een foto verpakken als het er in het echt uitziet. Gisteren hoorde ik dat vandaag (woensdag) De Waerdenborch gesloten zou zijn vanwege de winterse weersomstandigheden. Nog nooit voorgekomen, zei de vrouw die het vertelde. Jawel, zei ik, in de winter van 1979. Dat weet ik, want ik zat toen zelf op toen nog Scholengemeenschap Holten, nu De Waerdenborch. Het was lang winter en ook erg koud in mijn herinnering. Temperaturen ver beneden het vriespunt. Vanuit Herike ging ik met de fiets naar Markelo, parkeerde mijn fiets bij Eungs Schöppe en ging vervolgens met de bus verder naar Holten vanwege de winterse omstandigheden. Dit mocht van moeder bij wijze van grote uitzondering vanwege het weer. Normaal ging ik met de fiets naar Holten. Het kwam regelmatig voor dat de bus niet kwam of er kwam er eentje die al vol zat. Het kon ook zijn dat de gemeentebode vanuit het gemeentehuis kwam melden dat de bus niet kwam of dat de school gesloten was, ook nogal eens omdat de verwarming het niet deed. Tijdens een zo’n actie van de gemeentebode, gleed de arme man uit en raakte werkelijke elke tree van de trap van het gemeentehuis (nu Het Beaufort). Tot grote hilariteit van het jeugdige volk verzameld bij de bushalte. (meer…)

Lees meer