onsProat: Vergrijzing

Ja, ik kan het wel ontkennen maar het is echt waar.
Vroeger had ik een flinke bos haar.
Langzamerhand word ik kaal en een beetje grijs.
Wie me kent zal niet vragen om bewijs.
Kaal worden is natuurlijk niet vreemd, ik zit al jaren onder de plak.
Logisch als je woont met 3 vrouwen onder een dak…..
Ik kan me er niet echt aan storen.
Het zal ook wel bij de leeftijd horen.

Daarbij hoort waarschijnlijk ook het vaker fietsen en wandelen door de natuur.
Afgelopen jaar besteedde ik daaraan menig uur.
De Apenberg, Herikerberg en Markeloseberg.
Of iets verder naar het Lutterzand, het Haaksbergerveld of de Holterberg.
Ook de Weerribben, de Biesbosch en de duinen zijn we geweest.
Gigantische gebieden waar je niet maar zo even doorheen sjeest.

Lopend over de Borkeld denk ik soms, er komt geen eind aan.
Zou er nog wat anders dan deze grijze vlaktes bestaan.
Dan verlang ik naar de mooie groene Markelose essen.
Met langs de akkerranden kleurige bloemen of wat vlierbessen.
Naar het mooie coulisselandschap van Twente en de Achterhoek.
Over een paar jaar kun je daar tevergeefs naar op zoek. (meer…)

onsProat: Het Beaufort

Tijdens een gezellig feessie van Floor en Jan, kwam het ter sprake dat Floor vrijwilligster was bij Het Beaufort en dat ze daar nog mensen voor zochten! Na een rondleiding in Het Beaufort leek het mij wel interessant om, als vrijwilligster, daar mee te draaien.

Nu ken ik Het Beaufort alleen van bijvoorbeeld mijn eigendommen terughalen, na Oud & Nieuw. Maar ook als een prachtig decor tijdens Kerst met de Sneeuwkoningin en waarin de wensenboom werd neergezet voor de kindertjes.
Maar ook is het een gebouw waar vergaderingen worden gehouden en cursussen worden gegeven, exposities en films worden getoond.
Persoonlijk vind ik het een prachtig gebouw op een prachtige plek, heel kenmerkend voor Markelo en dat al sinds 1872! En sinds kort wordt het als decor gebruikt tijdens het vogelschieten. (meer…)

onsProat: Welvaart

Mösker, DIEEEEEEP! Met de klanken van dit onmiskenbare commando nadreunend over de Markelose velden, vertrek ik in volle vaart naar de plek waar de bal lijkt neer te komen. Al bij de eerste aanname schiet de bal meters van mijn voeten vandaan en de doelpoging een tijdje later is een schot waar zelfs onze keeper het nog niet warm of koud van lijkt te krijgen.

Superspits Messi had deze waardeloze poging nog kunnen verkopen als een mislukte voorzet maar bij mij was het onkunde. Pure onkunde door een gebrek aan talent, gemis aan wedstrijden en een tekort aan trainingen. De dagen na deze training verliepen stroef dankzij spierpijn in beide benen maar het was het allemaal meer dan waard want, wie tegenwoordig zijn of haar energierekening bestudeerd kan al snel berekenen dat de contributie van de voetbal inclusief een lekkere warme douche heel snel uit kan.

2021, het jaar waarin alles maar duurder wordt en we een COVID toeslag onderaan onze factuur maar moeten beschouwen als het nieuwe normaal. Afgelopen week tankte ik mijn auto en zag op de kassabon dat ik binnen 2 minuten de waarde van mijn auto zo goed als had verdubbelt. Een rondje boodschappen kost je vandaag de dag een vermogen en het tuinhuisje dat je vorig jaar in elkaar had willen timmeren is nu 2x zo duur. (meer…)

onsProat: Doktersadvies

Na een zaterdag op de bank te hebben doorgebracht met pijnlijke gewrichten rond de schouders, stelde mijn gezin die zondag daarop het ultimatum: “Je belt morgen naar de dokter of anders doe wij het voor jou!” Ik probeerde nog een uitweg te zoeken dat het al wat beter ging. Echter het hielp niet….

Maandagmorgen zei een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn: Wat kan ik voor u doen? Na uitleg kon ik een afspraak maken voor een tijdstip op diezelfde dag. Er was nog een gaatje in de agenda vrij dat opgevuld kon worden.

In de wachtkamer zaten bekenden die ook wel verlegen waren om een praatje. Het: “Meneer Vruwink komt u maar” ging daardoor sneller dan gedacht!

Eenmaal binnen omschreef ik mijn klachten als volgt: ik denk aan kou dokter. Ze zei nog net niet: “Zooo! Ben jij ook al dokter?” Wel liet ze zich tijdens het gesprekje ontvallen: “Gestuurd door je vrouw Johan?” “Nee.. nee…hoor” gaf ik als reactie. Met daaraan toegevoegd op zachte toon: “Ze waren het overigens wel met me eens dat ik belde voor een afspraak….” (meer…)

onsProat: Hart voor elkaar

Het lijkt erop dat mensen steeds minder van elkaar verdragen kunnen. Ze hebben een kort lontje. En sommige mensen hebben helemaal geen lontje. Die zijn meteen aangebrand. Gaan schelden, tieren, slaan, of nog erger. Mensen zijn keihard tegen elkaar. Nu zal dat in Markelo nog wel meevallen maar ook hier verhard de maatschappij. Het is vaak zo dat we onszelf op de eerste plaats zetten en daarna pas aan een ander denken. Vroeger had je de noaberschop. Dan hielp je elkaar zoveel mogelijk. Nu is het veel meer ieder voor zich. In rouw en trouw komen de noabers af en toe nog wel in beeld maar daar blijft het helaas vaak bij. Er zijn zelfs straten, vooral in de grote steden, waar de mensen hun eigen buren niet eens kennen. Dat is toch niet voor te stellen.

In Herike-Elsen zijn deze week de herhalingscursussen voor de AED weer gestart. In andere buurten is dit ook al gebeurd of zal dat binnenkort weer opgepakt worden. Het is mooi dat de mensen hart voor elkaar hebben en elk jaar weer de cursus volgen. Meer dan 100 vrijwilligers telt onze buurt, allemaal oproepbaar voor een reanimatie. Het bijzondere is dat in alle buurtschappen van Markelo een werkgroep of bestuur actief is om de cursussen te regelen en te zorgen voor voldoende apparatuur. Dit is organisatorisch en financieel steeds weer een flinke uitdaging. Het inplannen van alle cursisten is een gigantische puzzel, dit wordt door iedereen onderschat. Ik wil dan ook een oproep doen aan de cursisten: wanneer de vraag komt om je weer aan te melden voor zo’n avond, doe dit dan ook. Voorkomt heel wat stress bij de planner. Is dus ook beter voor zijn of haar hart. (meer…)

onsProat: Expeditie Robinson

Expeditie Robinson is al enkele weken aan de gang, ik wilde er de vorige keer al over schrijven maar ik kon niet om die fantastische veekeuring heen… dus dan maar deze keer!

Toen het voor het eerst op tv kwam, was ik gelijk in de ban van het programma en wilde er graag aan meedoen! Mijn toenmalige vriend vond dat geen goed plan dus heb ik het maar vooruit geschoven. Ik weet nog toen ik weer op mijzelf woonde en met mijn nieuwe buurtjes de Expeditie aan het kijken was, ik de oproep voor nieuwe kandidaten voorbij zag komen! Toen ik thuis was ben ik gelijk achter de pc gedoken en mijn aanmeldingsbrief geschreven, 2 foto’s erbij gedaan en in mijn pyjama (met overjas natuurlijk!) naar de brievenbus ben gelopen en “weg wassie!”

Mijn beste vriendin was toen recentelijk overleden aan kanker (binnen 6 weken) en deed mij des te meer realiseren dat het leven zomaar over kan zijn en dat je vooral dingen moet doen die je leuk vindt en het leven moet leiden wat JOUW gelukkig maakt! Ook wilde ik wel weten hoe ik zou reageren als ik moest overleven in de natuur! Zoals, slapen in de regen! (meer…)

onsProat: Doorzetters

Met twee gloednieuwe banden en een vers gesmeerde ketting, vertrek ik richting de Holterberg. Op de Motieweg komt het zweet los en tijdens de beklimming van de diepe hel een eindje verderop, bereikt mijn hartslag de fase waarin mijn lichaam zegt echt niet meer harder te willen.

Een stuk voor mij fietst een oude man. Hij zit stevig in zijn zadel, houdt zijn rug recht, heeft zijn handen kort bij elkaar, fluit een vrolijk melodietje, kijkt naar de vogels en telt de paddenstoelen. Hij is naar schatting 15 kilo te zwaar en bovendien veel te oud voor het tempo dat hij fietst. Zijn ontbijt bestond vermoedelijk uit bloedverdunners, plas tabletten, en een klodder Kukident voor zijn kunstgebit. Dat van mij uit 3 boterhammen, 2 koppen koffie, kwark met muesli, stroopwafels en een banaan.

Hoe hard ik ook trap, het gat tussen mij en het stuk antiek lijk ik maar niet te kunnen dichten en ik snap er geen snars van. Een eindje verderop dalen we naar beneden en ik passeer met grote moeite. De man kijkt niet op of om maar volgt keurig in mijn wiel. Bij het volgende stuk wind tegen schakelt hij op, en gaat met grote klappen de horizon tegemoet. Zijn elektrisch aangedreven fiets doet de rest. 

Voorbereiding; je kunt er de slag mee winnen maar de oorlog er alsnog om verliezen. Daar waar ik dacht opa even een lesje te leren gaf hij mij het nakijken. Maar, eerlijk is eerlijk, zijn accu deed het meeste werk, maar toch zette hij mij even mooi voor paal. 

Andersom gebeurde het 14 dagen geleden op het 180 kilometer lange parcours van de Dutch Masters of MTB. Er kwamen in grote getallen fietsen voorbij van wel duizenden euro’s voorzien van de lichtste materialen en allerlei moderne snufjes. Maar vaak worden deze kapitaalintensieve fietsen, die enkele onsjes minder wegen, bereden door bestuurders met enkele kilootjes teveel. (meer…)

onsProat: Je eigen route volgen is de beste weg!

Momenteel ga ik wat vaker op de fiets. Soms is dat met 4 chauffeurs en 3 auto’s thuis ook gewoon noodzaak. Ik ga wel elektrisch! Hoewel deze in één adem wordt genoemd met een gewone fiets is het verschil groot. Een snelheid van 25 km per uur is geen uitzondering. Dat haal ik met een normale fiets bij lange na niet!

Duitse fietsers herken je aan de helm die ze op hebben. De Nederlandse fietser herken je soms meer aan de oogkleppen! Jong maar ook oud gaan bij het verlaten van de oprit met grote snelheid als een speer richting eindbestemming! Alsof ze meedoen aan een wedstrijd!

Als ik ‘s morgens tot aan de Larenseweg meer dan 3 auto’s tegenkom, dan denk ik: “wat is er aan de hand?” In het ‘Maarkelse Brook’ zijn geen dichtgeslibde verkeersaders of files. Parkeren geeft ook geen problemen. Waar je in Amsterdam voor een eigen parkeerplaats €60.000 neertelt heb je bij ons, met een beetje onderhandelen, nog een hele hectare grond!

Niet alleen de grond maar ook de woningen kosten in het westen een veelvoud van hier. Voor een rijtjeswoning in een grote stad betaal je al snel €500.000. Voor datzelfde geld koop je hier een vrijstaande woning. Doe er nog ruim een ton bij en je zit met een beetje geluk in het buitengebied. Hierdoor zijn ook de huizen tussen de boerenerven zeer gewild. Dit terwijl de boeren juist weg mogen als het aan politiek Den Haag ligt! (meer…)

onsProat: Licht

Zo langzamerhand gaan we de herfst in. De dagen worden korter, het wordt vroeg donker. Tijd om wat licht in de duisternis te brengen. Dat gebeurt over een paar weken met de boerderijverlichting. Een prachtige reclame voor ons mooie dorpje. Elke 2 jaar gaat deze door een ander deel van Markelo zodat je iedere 6 jaar aan bod komt. Een langgerekt lint van auto’s trekt als een soort van lichtsnoer over de route. Het is goed dat de boerderijen weer eens in een positief licht komen. Niet alleen de huizen en boerderijen worden mooi verlicht, andere objecten komen ook aan bod. Zo was de vorige keer de televisietoren een geweldige blikvanger. Ongetwijfeld zullen er dit jaar ook weer verassende dingen te zien zijn. De organisatie is al lange tijd druk bezig om alles tot in de puntjes te regelen.

Er zijn mensen die zeggen, ik zet een paar lampen op mijn huis en klaar. Soms zelfs zo dat je verblind wordt als je er langs rijdt. Anderen maken er een heel werk van en gaan heel precies kijken hoe de lampen moeten staan zodat alles perfect uitgelicht is. Het ligt er maar net aan hoe je het invult. Maar ook of je een beetje gunstig op de route ligt. (meer…)

onsProat: Markelo op z’n best

Allereerst…is het jullie ook opgevallen dat Markelo bijna ONKRUID vrij is geworden??!! Alles ziet er weer mooi en schoon uit! Dat doet een mens toch goed? Is het niet beter om het wat vaker te doen zodat ook de toeristen er van kunnen genieten??!! We willen toch dat Markelo mooi en onkruidvrij op de kaart blijft staan..?! Ik geniet er in ieder geval van, tijdens mijn wandelingen en wil de mensen, via deze weg, heel erg bedanken voor de moeite (al worden jullie ervoor betaald) jullie zijn toppers!
Zo kan ik ook genieten van de maisvelden, wat zijn ze allemaal hoog!! Het is zo een prachtig gezicht als je er tussen loopt, wat kan je je dan klein voelen! Ik houd ervan! En dan ook hier en daar de veldbloemen die nog hun kop opsteken.. wat een kleurrijk geheel is het toch! (meer…)

onsProat