Ik kan je niet uitleggen wat ik de laatste tijd zo vaak voel. Misschien moet ik daarvoor terug naar het kleine meisje dat ik ooit was. Altijd buiten. Tussen de koeien, kippen en ganzen. In de tuin, terwijl oma het onkruid wiedde. Of met mijn buik in de modder, omdat smerig worden nu eenmaal ontzettend leuk was. Wanneer we de koeien gingen melken, knoopte ik net als oma een rode zakdoek om mijn hoofd. Melken kon ik al vroeg. Ik groeide op als een klein boerinnetje: onbezonnen, vrolijk en nog ver weg van alle zorgen. Mijn liefde voor jullie werd mij met de paplepel ingegoten. Nu ben jij een van mijn favorieten, maar ook als klein meisje had ik ze al: koeien die om de een of andere reden nét iets dichter bij mijn hart kwamen. Ik kan met jullie lezen en schrijven. Ik begrijp jullie.
Ik zie het wanneer jij, of een van je soortgenoten, niet lekker in haar vel zit. Ik herken het aan jullie ogen, jullie houding en jullie vacht. Zelfs jullie mest vertelt ons iets. Wanneer die verandert, weten we dat er misschien iets aan de hand is. Met jullie gezondheid, de voeding of iets anders. En wanneer het nodig is, schakelen we een dierenarts in. Iedere dag verzorgen wij jullie met liefde en aandacht. Jullie vachten glanzen. Jullie ogen staan helder. Jullie liggen rustig te herkauwen en zoeken ons op wanneer we tussen jullie door lopen. En toch huilt mijn hart geregeld. Niet om jullie. Want wat weten jullie nu van alles wat er in de mensenwereld wordt gezegd? Godzijdank niets. Misschien zou zelfs jouw hart ervan gaan huilen. (meer…)
Mijn broer woont al jaren in Canada. In augustus was hij een paar weken met zijn gezin hier. Ik weet dat zijn dochter Erin goed kan schrijven en ik was benieuwd hoe zij Nederland en Markelo had ervaren op haar 21e, nadat ze er 15 jaar niet was geweest. 1 + 1 = 2 dacht ik en ik heb haar gevraagd of ze een gastcolumn wilde schrijven. Op een paar woorden na spreekt ze geen Nederlands, vandaar dat deze column in het Engels is. Maar geen nood, de vertaling staat eronder. Aan het woord is Erin Welmer:
It has been years since I was last in my dads hometown of Markelo, and I did not know what to expect upon my return. Faint memories of playing on my Opa and Oma’s chicken farm as a child were all I could picture. I remember my Oma’s kind eyes and how she kept toys for me at the house so I would be able to play with her whenever I visited, the way her hugs felt warm and safe after I got scared by a chicken or two. Heading back to Markelo with the farm no longer being in the family and without my Oma felt different, as although I have been in Markelo before, what was familiar to me when I was young was gone and I had to choose to make new memories as an adult.
Heading back to Markelo as an adult allowed me to see the village from a different perspective. Where I am from in Canada, we are able to drive by ourselves at age 16, meaning I am very used to driving everywhere. So naturally, I noticed the differences in transportation compared to Canada. The Markelo roads are so narrow and filled with people on bicycles that I would be too nervous to try to drive here - which is funny because it seems everyone would rather bike here than drive. Before Markelo, I could not remember the last time I rode a bike, and we had to ride our bikes everywhere while I was visiting. I was shocked that I could bike from one town to another in 30 minutes, in Canada I could bike 30 minutes and not even be halfway across my small town. When I had to bike over the “Mountain of Markelo” I was so confused; I live one hour away from the Canadian Rockies and those are the mountains I am used to. Biking everywhere allowed me to take in my surroundings and be more present in the moment than driving everywhere in Canada. I was able to bike past my Opa and Oma’s old farm and reflect on the good memories I had there and it was nice to see all of the other beautiful farms in the countryside too, although where are the cowboy boots and hats? (meer…)
Een groot aantal Maarkelse inwoners zal op deze zondagmorgen op het punt staan om naar het Fruhshoppen te gaan. Daarom zal ik proberen mijn verhaaltje niet al te lang te maken.
Het Maarkelsfeest vergelijk ik zelf wel eens met het carnaval, met het voordeel dat je je hiervoor niet hoeft te verkleden in een apenpak of wat dan ook. De eerste jaren dat ik in Markelo woonde had ik er niet veel mee. Ik was er dat weekend niet altijd en was nog niet zo ingeburgerd. Dat werd snel anders; ik kreeg vrienden, kreeg verkering, hielp met de wagen bouwen van de Bergweg en toen ik bij de brandweer kwam, hielp ik met toerbeurt met de begeleiding van de optocht en ga zo maar door.
Door de jaren heen werd het weekend van het Maarkelsfeest het sociale leven en gevoel ten top. Dat werd circa 15 jaar geleden versterkt toen ik benaderd werd om lid te worden van de tentcommissie. Ik was vereerd en ondanks dat ik nog lang niet met pensioen was en nog vrijwilliger was bij de brandweer, kon ik geen nee zeggen. Na een screening en 'een jaar stage' lopen, was is welkom bij de commissie. Met de handen uit de mouwen steken had ik nooit problemen, maar het praktische en technische inzicht voor het inrichten van de tent, was niet mijn sterkste punt. Als er koffie gedronken moest worden, dan stopte ik iets eerder met materialen sjouwen, planken vasthouden, schroeven aangeven en zorgde ervoor dat al die vrijwilligers en commissieleden tijdens de pauze hun natje en droogje kregen. Ik werd al snel benoemd tot 'chef koelkast'. (meer…)
Afgelopen week zag ik ze fietsen, jongeren met een iets te grote nieuwe fiets, een mooie nieuwe tas achter op de fiets. De scholen zijn weer begonnen deze week. Voor veel 12-jarigen de grote overstap van het basisonderwijs naar het voortgezet onderwijs. Een van de grootste stappen in het leven van een mens. Een brugklasser. Strakke gezichtjes, een redelijk tempo op de pedalen. Tot overmaat van ramp begon deze week ook nog met regen. Meteen de regenpakken aan, ook dat nog. Een jong mens – tussen tafellaken en servet – hoe spannend en onzeker is die eerste tijd naar het voortgezet onderwijs.
Veel kinderen uit Markelo gaan naar Holten of soms naar Goor, Rijssen of misschien ook wel Lochem. Al deze kinderen moeten verder fietsen dan ze gewend zijn en daarnaast is alles anders dan dat ze het gewend waren. Als ik terugdenk aan mijn eigen schoolcarrière en die eerste dagen naar Holten – het was een aardverschuiving. Vanuit Elsen ging ik met 2 klasgenootjes, jongens naar Holten. We kwamen in een klas met veelal kinderen van buitenaf, Laren, Dijkerhoek, Bathmen enzovoort. (meer…)
Heel in de verte zie ik een wit zeilbootje. Of misschien is het wel een heel ander bootje. Voor mij is het van hieruit niet goed te zien. Voor me kabbelt het zeewater zachtjes. Het is warm en de zon brandt in mijn rug. Achter me liggen de bosrijke kliffen van het Poolse eiland Wolin. Hier is het mooi. Alles lijkt hier zachter dan wanneer ik een paar kilometer terugloop. Daar staan grote hotels, restaurants en weet ik veel wat nog meer hutje-mutje op elkaar gebouwd. Toeristisch. Net als een kilometer of twee verderop, waar de mensen zelfs op het strand hutje-mutje naast elkaar liggen. Ik ontwijk het met een grote boog.
Gelukkig ligt mijn Airbnb op het boerenland van Wolin, waar ik 's morgens zelfs nog wakker word van het geluid van een trekker. Tijdens mijn wandelingen kom ik wel veel vakantiehuizen tegen. Op de opritten staan auto's uit Hamburg, Berlijn en Warschau. Allemaal grote steden. Ik verbaas me erover. Ze zitten een groot deel van het jaar met z'n allen in de drukte van de stad en wanneer ze vakantie hebben, zoeken ze elkaar gewoon weer op. Ze liggen naast elkaar op het strand en 's avonds zitten ze met z'n allen in overvolle restaurants en barretjes. Waarom zou je dat willen? Ik kan me er werkelijk niks bij voorstellen. En terwijl ik daar zo over nadenk, besef ik ineens hoe makkelijk dat eigenlijk gaat. Ik kijk naar een wereld die niet de mijne is en trek er mijn conclusies uit. Misschien doen zij precies hetzelfde wanneer ze naar mijn wereld kijken. (meer…)
Onze vakantie aan de Spaanse costa Brava was goed te doen. Ca. 30 graden, volop zon en veel restaurantjes en terrassen waar je voor een redelijke prijs terecht kan. Met de Middellandse Zee op loopafstand voor een frisse duik. Een goede voorbereiding draagt bij aan het vakantieplezier. Maar dan nog kunnen er dingen gebeuren die je niet voorziet…
Het voorwerk begint eigenlijk al op het moment dat je je gaat oriënteren. Onze zoon van 19 ging mee en hij nam ook een vriend mee. Zo kunnen ze mooi met elkaar optrekken. Een wandelvakantie in Denemarken valt dan al af. Mijn vriendin houdt van de warmte, dus is de Spaanse kust niet wat? Blanes bijvoorbeeld? Een mooi stadje aan de Spaanse oostkust, gelegen tussen Barcelona en de Franse grens. Toen onze zoon hoorde dat dat slechts 4 km van Lloret de Mar aflag was de keuze snel gemaakt. Boeken maar! Een mooi appartementje via Airbnb op één hoog in een rustig straatje niet ver van het strand. Iedereen blij. (meer…)
Het is alweer enkele weken geleden dat ik de uitdaging ben aangegaan om de Alpe d’huez te beklimmen. Het team Jansen Dak en Wand, dat ik regelmatig begeleid, had dit jaar het voornemen om de Alpe d’huez en een aantal bergen in de omgeving, te beklimmen. De Alpe d’huez, is de bekendste berg voor Nederland omdat een aantal Nederlandse renners, in de Ronde van Frankrijk op deze berg een Touretappe won. En uiteraard vanwege het evenement Alpe d’huZes, waarbij op de eerste donderdag van juni de berg zo vaak mogelijk wordt beklommen om geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker.
Ook dit jaar stond deze berg op het programma van de Tour de France. Een sportevenement dat jaarlijks terugkomt en dat ik graag volg. Vooral vanwege de mooie beelden van het Franse landschap met rivieren en kastelen. Maar ook om de onverwachte ontsnappingen van een wielrenner of een groepje aan het peloton. De spanning of het dan lukt om uit de greep van het peloton te blijven en als eerste over de finish te komen. Dit jaar echter geen succes voor de Nederlandse renners op Alpe d’huez. Het was echter wel weer heel spannend. Een renner die al een tijdje op kop had gereden viel tot twee keer toe in de laatste kilometers voor de finish, een uitdager die daardoor wist te winnen en op diezelfde Alpe d’huez won een dag eerder de onoverwinlijke Pogacar. (meer…)
Ik was er even niet. Een samenloop van twee vreugdevolle zaken, een weekje vakantie en het huwelijk van een kind, veroorzaakten een klein knelpunt voor de column. Ik ben heel blij en dankbaar dat Niek de column een keer wilde overnemen. Heeft me ruimte gegeven. Hartstikke lief Niek! Dank daarvoor.
Vakansieee… Een van de mooiste momenten van de vakantie is voor mij toch wel de terugweg van werk naar huis op de laatste werkdag. Dan komt het ultieme gevoel van vrijheid over mij heen. Even helemaal niks moeten……ik mag vroeg opstaan, moet het niet, geen afspraken, geen overleggen, helemaal niks moet. Dat had ik als kind al en nog steeds zo.
Ik zat in Elsen op school. De laatste schooldag, als de bel ging, zo snel mogelijk naar de fiets en dan in race tempo naar huis. "Hej erop zitten" zei Opa dan met een brede glimlach. "Jaaah" zei ik dan met een grote zucht van opluchting. Had ik een hekel op school? Nee, zeker niet maar het gevoel van vrijheid – heerlijk! Zelf kunnen kiezen wat je ging doen. Zwemmen, ergens logeren, lekker rommelen met oma en opa of gewoon ergens hangen en lekker lezen.
We gingen thuis ook op vakantie, toen ik klein was. Niet elk jaar, maar wel vaak. Niet zo lang -en dag of vijf of een week. Ik ging niet altijd mee. Er was een jaar dat ik bedankte om mee te gaan. Ik bleef liever bij oma en opa thuis. Vader en moeder gingen op vakantie en mijn oom en tante gingen mee, naar Oostenrijk. Heel verleidelijk maar ik wist wel hoe het dan ging, de hele dag 'toeren' door de bergen en zat ik tussen tante en moeder in. Nee dat ging ik niet doen, dat ging ten koste van mijn vrijheid. Ik bleef lekker thuis bij oma en opa en ook bij mijn broers natuurlijk, die wat ouder waren. Ook gezellig! Dit kunnen kiezen was ook vrijheid.
Vaak ging ik natuurlijk ook wel mee. Als we op vakantie gingen dan namen moeder en ik uiteraard zwemspullen mee, korte broeken en meer van dat soort kleding wat bij vakantie hoort. Vader niet. Hij had geen korte broeken, hij kon niet zwemmen, dus ook geen zwembroek. Hij had zelfs geen overhemden met korte mouwen. De reden weet ik eigenlijk niet. En al te veel extra kleren nam hij ook niet mee. Zo waren we eens aan een klein beekje. Moeder en ik in het zwempak, lekker in het water. Vader dacht toch ook even mee te doen, de broek opgerold tot de knieën, springend over wat stenen in het water. Helaas ging dat springen mis, hij gleed uit en viel languit in het water. De droge broek lag in het hotel. Ja en nu? De grote badhanddoek werd als een rok omgeknoopt en zo reed vader met de handdoek om het achterwerk naar het hotel. Met 'badhanddoek rok' liep hij door de hal naar de kamer.
Toch heeft dit avontuur hem niet kunnen overtuigen om een zwembroek en een korte broek aan te schaffen. Een paar jaar later gingen wij op vakantie naar Oostenrijk. De beroemde zomer van 1976, toen het heel lang heel warm was. Nee vader hoefde geen korte broeken mee. We stonden op een camping bij Innsbruck. Het was knetter heet. Wij gingen naar het zwembad iets verderop voor verkoeling. Vader ging niet mee maar maakte zijn eigen aanpassingen. Hij rolde de broek omhoog tot de knieën, de sokken naar beneden tot onder de enkels, de mouwen werden ook opgerold en misschien af en toe een verkoelend voetenbadje.
We toerden veel. Vader was gek op autorijden dus we gingen heel vaak op pad. Ultieme vrijheid voor hem. Er werd een balans gezocht tussen toeren en camping, met zwembad.
Als ik nu terugkijk op die vakanties, was het best wel bijzonder dat we op vakantie gingen. Dat was in die tijd niet vanzelfsprekend. Ik was een 'nakomertje', had dus 'oudere' ouders en toch namen ze mij mee om de wereld te verkennen. Met een grote glimlach denk ik terug aan die vakanties. De liefde voor autorijden heb ik van vader geërfd. Vakantie, een fijn gevoel van vrijheid maar autorijden is elke dag vrijheid voor mij.
Een zomerse groet
Marianne
