Ik was er niet eens naar op zoek, maar toch viel mijn oog op dat blikje, ver weggestopt in een verhuisdoos. Een doos die eigenlijk niet meer uitgepakt hoeft te worden. Maar weggooien wil ik het ook niet. Ik herkende het blikje meteen. Hier stopte ik in mijn tienerjaren papiertjes in. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Wat zat er eigenlijk precies in? Ik nam het blikje mee naar beneden, opende het en rook iets van nostalgie.
Het waren jaaropgaven uit de tijd dat ik nog een krantenwijk had. Een stempelkaart van dansschool Reinders in Goor. Die goede oude tijd. Een op een bierviltje geschreven adres van een vakantievriendje, van lang geleden. Maar ook een aantal briefjes. Geschreven onzinbriefjes, met eigenlijk nietszeggende teksten. Mijn handschrift, en dat van enkele klasgenoten. Waarschijnlijk hebben we daar destijds enorm om gelachen. (meer…)
Wanneer u nu denkt: wat is er met haar aan de hand, hier kan ik niets van maken. Dat klopt, het is een taal binnen Nederland die we hier in het Oosten niet spreken. Het is namelijk Haags. De vertaling is: Dames Komiok gaan op pad.
Wanneer jullie dit lezen zijn we alweer terug maar nu ik dit aan het schrijven ben, hebben we het nog in het vooruitzicht. Vrijdag en zaterdag gaan we met 13 vrouwen uit Markelo naar Den Haag. Het is een bij elkaar geraapt gezelschap met als raakvlak “Komiok”, de activiteitencommissie van Stokkum. Het zijn vrouwen die in deze commissie zitten, waarvan hun partner in de commissie zit of die de commissie net hebben verlaten. Het plan voor een nachtje weg stond al vast toen wij de Komiok verlieten.
Met 2 vrouwen in de groep die goed bekend zijn in Den Haag, kan dit alleen maar goed georganiseerd worden. Zij weten waar we moeten zijn. En zo is er een heel programma samen gesteld. Natuurlijk gaan we ook naar van Kleef, de stoomdistilleerderij. We krijgen daar een korte uitleg over de geschiedenis en over de geproduceerde drankjes. Die befaamde drankjes, die ook veel mensen in Markelo al goed kennen, mogen we natuurlijk ook proeven. Dat zal vast een gezellige boel worden. Het is maar goed dat we niet met het vliegtuig hoeven zodat we niet gecontroleerd gaan worden op de flessen die we waarschijnlijk mee terugbrengen. Op deze manier kunnen andere Maarkelsen ook proeven. (meer…)
Ieder jaar ga ik naar de dokter voor een zogenaamde apk-keuring. Je laat je bloed prikken en een dag later heb je via het digitaal netwerk de uitslag. De resultaten worden besproken met de praktijkondersteuner. Cholesterol iets op het randje, gewicht iets te hoog, meer drinken (water!!) et cetera. Als ik naar huis ga, ben ik vastberaden om de gegeven adviezen op te volgen.
Het ligt niet aan het bewegen, want fietsen en wandelen doe ik genoeg, maar nee, het zit het hem vooral in het eten en drinken. Maar bij mij vooral het snoepen. Ik kan het niet laten als er, zoals vorige week rond de Pasen overal paaseitjes liggen, er een van de te nemen. Het is net alsof die lekkere chocolaatjes naar me schreeuwen om ze op te eten. Ik kan de verleiding niet weerstaan.
Daarom vraag ik thuis ook altijd om alle lekkere dingen, uit het oog te houden. Als je het niet ziet, is de verleiding niet zo groot om er een te nemen. Iets in ons lichaam geeft het gevoel dat we moeten toeslaan en we de innerlijk strijd om die lekkernijen te laten liggen, meestal verliezen. (meer…)
De wereld lijkt in brand te staan en het negatieve nieuws vliegt ons dagelijks om de oren. Hoe tegenstrijdig is dat op deze paasdag? Pasen, het feest van hoop waarbij we vieren dat Jezus is opgestaan uit de dood. Het laat zien dat het leven sterker is dan de dood en geeft gelovigen hoop op verlossing. De lente start ook vaak rond Pasen, alles begint te groeien en bloeien, een nieuw en hoopvol begin.
Ik reed woensdag naar het werk en het was mistig maar door de mist heen, scheen de zon. Het was betoverend mooi. Op de weg moest je nog een beetje uitkijken, het zicht was nog beperkt. Een eend landde iets verderop in een sloot en ik zag nog net een glimp van een prachtige Dexter koe met haar kalf. Al dit moois met op de achtergrond krentenboompjes die in bloei stonden. De belofte van een mooie lente hangt in de lucht. Een vredig gezicht.
Ik kwam vrolijk op het werk en voordat ik het kantoor had bereikt, had ik al vier medewerkers gesproken waarvan twee er toch een beetje minder vrolijk waren dan ik en zich zorgen maakten om bepaalde zaken. Het ging om wat operationele zaken maar ook over de toekomst. Kan ik dit werk nog volhouden tot mijn pensioen, zeker nu die pensioenleeftijd steeds hoger aan het worden is? Niet in de laatste plaats gingen de zorgen ook over de toestand in de wereld. Een kort gesprek, een luisterend oor en samen een afspraak ingepland om dit snel uitgebreider te bespreken, had hen toch weer wat moed gegeven.
Er zijn veel mensen met zorgen over de toekomst en er zelfs van wakker liggen. Ik heb de afgelopen tijd meerdere mensen ontmoet met dergelijke zorgen. Dat maakt dat juist Pasen, zeker dit jaar, bij uitstek het moment is om weer hoop te krijgen. Het ontluikende voorjaar op de achtergrond en het paasverhaal in gedachten, ingrediënten voor een hoopvol nieuw begin.
Hoop en moed gaf zeker de uitvoering van de Passion in Markelo, afgelopen weekend. Met vereende krachten, de inzet van veel vrijwilligers en met passie uitgevoerd. Dat er ook nog een enorme hoeveelheid voedsel ingezameld is voor de voedselbank is grote klasse en getuigd van echt noaberschop met een warm hart. Hier kan een mens alleen maar blij van worden en dit geeft zeker veel moed en hoop voor de toekomst. Wat je allemaal met elkaar al niet bereiken kunt.
In Markelo eindigen we de dag, geheel volgens traditie met de boake. Volgens Google symboliseert het paasvuur/boake de overwinning van het licht op de duisternis, de afsluiting van de winter en de viering van nieuw leven, vruchtbaarheid en gemeenschap. Een hoopvol einde van een bijzondere dag.
Dat hiermee de zorgen van mensen niet meteen opgelost zijn is helder maar naar mijn gevoel begint oplossen van zorgen in het groot, met de eerste stappen in het klein en met hoop in het hart. Als je goed kijkt zijn er veel zaken die ook zeker nu nog hoop geven. Ook al stormt het in de wereld en lijkt niets meer te zijn wat het was, geef nooit de moed op. Moed verloren, alles verloren. Een nieuwe lente, een nieuw begin, het glas is halfvol, er zijn voor elkaar en vooral samen sta je sterk en noaberschop hoog in het vaandel.
Vandaag zijn we allemaal weer samen bij ons thuis, alle kinderen en kleinkinderen. Dit jaar is extra bijzonder want ook de 'overzeese' kinderen schuiven dit jaar lekker aan voor een ei. We breken het brood met elkaar en tikken een ei. En een ding is zeker, hoop zit zeker ook aan tafel! Ik wens u allen hele fijne Pasen met veel gezelligheid, genieten van elkaar en het moment en hoop voor de toekomst.
Hartelijke groet,
Marianne
"Een ongeluk kump nooit alene", zou mijn oma gezegd hebben. En het klopt in dit geval wel.
Soms heb je van die periodes waarin je van het een in het ander valt. En dat was de afgelopen twee weken hier zeker het geval.
Het begon met een zieke koe, koorts, en we konden zien dat ze erg veel pijn had. We konden haar wel iets tegen de pijn geven, maar we stonden een beetje voor een raadsel wat ze mankeerde. Al opperde Frank al vrij snel: het lijken wel symptomen van scherp. Een koe krijgt scherp wanneer ze metaaldeeltjes via het voer heeft binnengekregen. Maar dat kon volgens hem haast niet, want zowel in de hakselaar tijdens de oogst van het gewas als in onze voerwagen zitten sterke magneten, die metaal eruit moeten trekken.
Deze koe stierf al vrij snel. Maar nummer twee en drie lagen ook al ziek in de stal. Dit klopte niet! De veearts erbij, en zij bevestigde ons vermoeden. Gelijk werden er magneten ingegeven. Maar ook voor deze koeien had het geen baat meer. (meer…)
Net als in oktober, ben ik aan de beurt voor de column in de week dat de verkiezingen zijn geweest en ook nu zal ik daar niet over schrijven. Daar zijn echt anderen voor die daar veel meer verstand van hebben. Wij hadden namelijk iets veel leukers.
Vorig jaar tijdens ons feestje kregen we een mooi cadeau van onze meiden en hun partners; een weekendje Denemarken met z'n achten. Afgelopen weekend was het zover en vertrokken we op vrijdag naar het vakantiehuis van medecolumniste Debby.
We konden lekker doorrijden en het was die dag ook in Duitsland geen lekker weer om een mooie stop te maken dus wisselen van chauffeur en door. Een klein eindje Denemarken in en toen herkenden we de oprit van het huis van de foto's van Debby. Een smalle doorgang door een poortje bij de schuren en je arriveert op een heel mooi binnenplaatsje. Dat zag er al heel sfeervol uit. (meer…)
Als klein kind zag ik eens dat men met kleine modelvliegtuigjes aan het vliegen was. Wat vond ik dat mooi. Zo’n vliegtuigje vloog na een korte start de lucht in en maakte allerlei mooie manoeuvres. Het klimmen en het dalen in de lucht, waarbij de brandstofmotor meer of minder geluid maakte, was fantastisch mooi.
Ik wilde ook wel zo’n vliegtuigje, maar dat was voor zo’n klein armoedzaaiertje als ik, niet weggelegd. Het bleef me wel bezig houden en ik besloot een speciaal spaarpotje aan te leggen om een keertje een dergelijk vliegtuigje te kunnen kopen. Tegenwoordig zou je een crowdfund-actie doen, maar dat bestond toen nog niet. Je moest toen gewoon werken voor je geld. We werkten op de boerderij, kregen wel een zakcentje, maar dat was geen vetpot. De puberteit kwam, je ging uit en er bleef weinig over voor het speciale spaarpotje. Er waren andere prioriteiten en hoewel er wel wat in het blikken sigarenkistje zat, dat door moest gaan als spaarpotje, verdween de droom uit het hoofd. Toch bleef het spaarpotje en later toen ik ging werken, kwamen er allerlei extraatjes voorbij, die het blikken sigarenkistje vulde. Spaarkaarten met benzinebonnetjes, verjaardagen, karweitjes etc. (meer…)
In Markelo komt er dit weekend, definitief een einde aan een bijzonder tijdperk. Bill’s Bar sluit voor altijd haar deuren dit weekend, met een grootse laatste finale tijdens het “Final Weekend” waarvan vandaag de laatste dag is. Bill’s Bar ooit begonnen aan de Grotestraat, zoals ik het mij herinner en later zijn intrek genomen in Café de Kroon/Hargeerds, het pand nog steeds herkenbaar zoals het ooit was. Een stuk uitgaansgeschiedenis komt hiermee ten einde. Het was al een tijdje dicht als discotheek maar toch nog steeds ingericht als een discotheek. Je kunt er letterlijk en figuurlijk niet omheen, het pand staat prominent in het dorps midden. Het pand blijft er staan maar krijgt een andere invulling.
Bill’s bar was decennialang voor vele generaties, een van de plekken om uit te gaan in Markelo. Bezoekers kwamen niet alleen uit Markelo maar ook uit de verre omgeving. Markelo is naar mijn mening, als klein dorpje op de kaart gezet door Bill’s Bar, Dieka en de Motorcross Markelo en misschien ook nog door de televisietoren. Als je zei dat je uit Markelo kwam, werd er regelmatig gezegd “O ja, dat dorpje waar Bill’s Bar of Dieka zit of waar die Motorcross altijd is”. (meer…)
