20e Jaargang | zaterdag 18 juli 2026

onsProat: Grensoverschrijdend gedrag

Ik heb veel positieve reacties gehad op het feit dat ik columnist werd en op mijn eerste column. Waarvoor dank. Het geeft aan dat Maarkelsnieuws breed wordt gedragen en dat de colums veel worden gelezen. Dat geeft energie om door te gaan! De titel… Tsja, wat moet je ermee? Lees het stuk maar eens en zoals altijd staat de clou aan het eind. Ik ben geboren voor in de Markelose Dijkerhoek en ging van daaruit naar de vroegere Dorpsschool. Dit was een kleuterschool en lagere school waar nu huisartsenpraktijk Ufkes en notariskantoor Geurts & Verbeek staat. De Schoolstraat herinnert hier nog aan. Op die school kreeg ik vrienden waar ik af en toe naar toe ging om te crossen op de fiets, hutten te bouwen of omdat ze jarig waren. En later fietsten we samen naar de middelbare school in Holten. Inmiddels was het gezin Welmer verhuisd naar de Enkelaarsweg op de Nieuw Meen, eigenlijk tussen de Dijkerhoek en de Markelose Broek in. Vanaf een jaar of 15, 16 ging ik meer om met de jongens uit de buurt waar ik woonde. Dat was geen bewuste actie, maar het liep zoals het liep. Zo deden we dat ook altijd met onze eigen kinderen: laten lopen zoals het loopt. Natuurlijk hou je een oogje in het zeil, maar we hebben hierin nooit gearrangeerd. Vanaf die leeftijd had ik een vriendengroep van 12 kameraden uit de Markelose Broek, Stokkum, Elsen en het dorp Markelo. Een gezelschap uit alle windstreken van Markelo dus. Helaas is ons op jonge leeftijd al een kameraad ontvallen. Maar buiten dat is deze club al bijna 40 jaar volledig intact en zien we elkaar op vaste momenten per jaar en als er wat te vieren valt. De sfeer is dan altijd goed. Ouwe jongens krentenbrood. Ik had het hier destijds met mijn opa over. 'Gert (Kippen)Luuks', voor wie ‘m heeft gekend. Die wilde graag weten wie mijn kameraden waren. Ik lepelde mijn opa de Markelose boerderijnamen op die erbij hoorden en hij reageerde ongeveer als volgt: "Kamerö oet Elsen, Stökkum, Maarkel en het Maarkelse Brook? Vrooger heew’n ze meka". (Vroeger sloegen ze er onderling op los.) Maar hij vond het wel mooi dat dit nu kon, dat de tijd dit met zich meebracht. Ondanks dat mijn vrienden over heel Markelo verspreid zitten was een kameraad uit bijv. Holten of Goor, voor mijn gevoel een stap te ver. Geen idee waarom, het is een gevoel. Ik zie nu dat mijn kinderen een vriendengroep hebben met jongens en meiden uit Markelo, Holten en veel uit Goor. Ze ondernemen van alles met elkaar, maar staan ook voor elkaar klaar als het even tegenzit merk ik. Net als mijn opa toen met míjn vrienden, vind ik dit mooi om te zien bij mijn kinderen. Ik ben een paar keer bij de Goorse Sjoowavond geweest. Een geweldig muziekgebeuren voor jong en oud. Waar, zang, dans en muziek in een groot tempo aan je voorbijtrekken. De zaal bij De Bebsel was drie dagen achter elkaar uitverkocht. Ik was daar in de eerste plaats omdat mijn dochter meedeed, maar het was erg leuk om te zien. Mijn dochter deed mee? Die komt toch uit Markelo? Ja, dat klopt. Maar daar doen ze niet moeilijk over in Goor. Er deden best veel artiesten uit Markelo mee. En waarom ook niet? Het feest was er niet minder om. Eerlijk is eerlijk, ze kunnen daar goed een feestje bouwen. Of zouden de Markelose obers hieraan bijdragen? In ieder geval trokken Markelo en Goor samen op en iedereen had plezier. Ik heb ook een Holtense anekdote. Met de jongens van de solexclub houden we iedere winter een zogenaamde stamppotrit. Omdat onze stamkroeg Vennebekken de laatste keer niet kon vanwege een besloten feest, streken we na afloop van de rit neer bij de Bierpomp. Voor de goede orde: we lieten ons netjes brengen en ophalen. Kastelein Johan zei ons bij binnenkomst dat de Holtense carnaval ook nog kwam. Dat we het maar wisten. En dat hebben we geweten! Een grote dubbeldekker kwam voorgereden. In vol carnavalsornaat kwam er een grote delegatie van carnavalsvereniging de Fienpreuvers uit Holten binnen. Allemaal in opperbeste stemming natuurlijk. Artiest Blinde Ed zong en speelde de ene na de andere Hollandse kneiterhit vanachter zijn keyboard. Johan zorgde voor sfeer door zijn gastheerschap en de tapkraan. Ondanks dat Markelo niet echt carnavalsgezind is was het Feest met een hoofdletter F. Markelo en Holten liepen de polonaise en hadden samen plezier. Wat ik maar zeggen wil: het maakt niet uit waar je huis woont. Grensoverschrijdend gedrag is soms zo gek nog niet. Je kunt dit natuurlijk veel breder trekker dan alleen Markelo als je kijkt wat er in de wereld gaande is. Maar ons eigen Markelo spreekt misschien net wat meer tot de verbeelding. Mijn grensoverschrijdende gedrag neemt binnenkort een vlucht. We gaan met het vliegtuig naar Spanje. Fijne vakantie iedereen! Vie sprekt meka, Geertjan

Lees meer

onsProat: Lastige insecten

Enkele weken geleden reed ik met m’n kleinzoontje de bult af tussen Goor en Markelo toen ik plotseling een keitje of iets dergelijks tegen mijn lip kreeg. Het voelde direct als een steek en ik realiseerde me dat ik in fracties van seconden gestoken was door een insect. Het leek me een wesp, ik voelde een angeltje o.i.d. en de lip zwol op. Het was een toevalstreffer. Ik was al blij dat het insect niet tegen mijn kleinzoon aan was gevlogen of in mijn mond, anders had het minder goed af kunnen lopen. Zekerheidshalve ben ik snel even naar de huisarts geweest, die constateerde dat het een bij of hommel moet zijn geweest. Ik kreeg een paar hooikoortspilletjes en  later die avond verdween de flink opgezette lip. Ik vind zo’n dikke lip niks, het is pijnlijk maar ook nog heel onpraktisch. Daarom snap ik nog steeds niet waarom vrouwen soms hun lippen vol laten spuiten met een of ander goedje om er aantrekkelijker uit te zien. Mijn smaak niet. Ik ben vaker aan de beurt als het gaat om de steken van insecten, naast die lastige steekvlieg, moet ik het altijd ontgelden als er muggen in de buurt zitten. Stoppen we tijdens het mountainbiken even voor een korte pauze dan zou je zeggen dat de kans klein is dat je wordt gestoken. Ben je met 5 personen, dan is in principe de kans 20 % dat je wordt gestoken. Nee, bij mij is het bijna 100 %. Niemand blijkt gestoken te zijn, maar Jan wel. Zijn we met 10 personen, dat de kans maar 10 %, maar ook dan hoor ik bij die 10%. (meer…)

Lees meer

onsProat: Genieton!

Goei'ndag....doar wa'k wa wier! Noa joar'n van afwezigheid heb ik de penne wier in de haand. En ik snap det ielleu dèènkt, "Woarumme hebt ze in vredesnaam den kabouter met die jampot glaaz'n wier van stal ehaald? Ma bang't oe ma nit. Tis eenmalig! Een invalbuurte zeg ma. Een soort van vluggertje! En volgens Angela is det noe nét mien specialiteit! 6 jaar geleden schreef ik mijn laatste column. Toen belde laatst Maarkelsnieuws of ik een gastcolumn wilde schrijven. Moest ik daarover nadenken? Nee! Want als ik op deze manier een ander uit de brand kan helpen doe ik dat heel graag. De ander krijgt een goed gevoel bij het feit dat je ze helpt en zelf krijg je een goed gevoel omdat je een goede daad verricht. Weten jullie trouwens hoe ik bij het gevoel van goed proberen te doen kom? Ik zal het uitleggen. In Markelo sterven helaas ook mensen en dus komt het regelmatig voor dat ik de overledene een laatste eer wil bewijzen en de achtergebleven dierbaren wil condoleren. Heel vaak is het vanzelfsprekend dat je gaat maar soms is er de mogelijkheid niet om te gaan door bepaalde redenen. Zoals bij mij nu actueel de familie Brinkmans is. Ik zit in het buitenland op het moment van condoleren. En dat vind ik oprecht jammer maar is helaas niet anders. Familie en vrienden, heel erg veel sterkte voor nu en de komende tijd. Het volgende wil ik nog wel meegeven. "Lieve Mirjam, wat was je een geweldig mens, Je heengaan raakt mij heel intens. Vooral bij Bilderdijk ga ik je vrolijkheid missen, Wie je was en wie je bent zal ik nooit uit mijn geheugen wissen". Tja..........en er zijn heel af en toe ook gevallen waarin je weleens twijfelt of je wel of niet moet gaan. Dan ken je de overledene goed maar de familie misschien niet. Of het is een eind uit de buurt. Oftewel, een twijfelgeval. Afgelopen maand had ik ook een paar condolaties waar dus 1 twijfelgeval bij zat. Na overleg met mezelf uiteindelijk toch maar besloten om te gaan. En toen ik de familie een hand drukte hoorde ik een paar keer een oprechte "Goh Niek, Wat mooi dat je er bent". En ik denk dat ze dat zeiden omdat ze me misschien niet hadden verwacht en verrast waren dat ik er toch was. Zij een goed gevoel (naar wat mogelijk is in die omstandigheden natuurlijk) en ik eigenlijk ook. Ik kreeg het gevoel van "mooi dat ze het mooi vonden". Ondanks de droevige reden. Dus erg blij dat ik geweest ben. Dus twijfel je in dit soort situaties? Ga gewoon! Dan doe je het eigenlijk altijd goed en bied je iemand in een klotentijd toch een troostende schouder. En dat is dus de aanleiding van het aannemen van deze column. Aardig zijn en mensen helpen. Ik ben zo nu en dan ook best egoïstisch, maar het elkaar iets fijner maken in dit leven kan zo ontzettend simpel zijn. Iets minder vaak aan jezelf denken. Kost vaak geen geld en is relatief makkelijk uit te voeren. En ik denk dat het lief voor elkaar zijn in deze wereld heel erg van belang is. Kijk maar eens naar de negatieve bagger die we lezen in de reacties op social media over wat of wie dan ook. Echt droevig vind ik dat. Laffe toetsenbordridders. Ga verdorie wat met je leven doen! Ik zeg het gewoon persoonlijk tegen iemand als ik iets stom vind. Oké, dat is ook lomp en niet altijd even tactisch, maar ik zal proberen om iets genuanceerder te worden. Zou dat nog lukken na mijn vijftigste? (In mijn hoofd zegt op dat moment een stem "Wat denk jezelf..... hork!") Oké, lastig, maar ik ga mijn best doen. Persoonlijke problemen en struggles hebben we allemaal, maar als het enigszins mogelijk is moeten we wel proberen te "genieton". Dat woord is heel hip hé, want de jeugd verbastert (in ieder geval bij ons thuis) alle woorden die eindigen op '-en' in '-on'. 'Goh pap, moet jij met de Biscaya’s spelon?' 'Ja jongen, maar sinds wanneer kan jou dat iets schelon?' Heel volwassen conversatie! Nou ja, genieton doe ik wel. Vooral van de dingen die in Markelo al georganiseerd zijn dit jaar. Onder andere De Passion en Sensation Weizen (sindsdien ben ik fan van Monique Smit, wat een leukerdje is dat zeg!) Dat is genieten in het groot en klein! Jezelf zo af en toe ff knijpen en dan beseffen hoe leuk dit allemaal is. En um noe nog èèm'n terugge te komm'n op det vluggertje! Diss'n éénmaligen column is veurdet ielleu ut weet alwier veurbie. En volgens Angela precies lange genög! Leu, heb ut good met mekare en tut in het Maarkelse. Dan goat wie met mekare, ok met 40 groad'n, GENIETON!! Niek

Lees meer

onsProat: Zonder het te weten

Zij is uiteindelijk de verantwoordelijke dat ik hier nu dit verhaal, en al die andere teksten uit mijn hand, zit te schrijven. Vroeger schreef ik op school al graag verhaaltjes. Als ik ze nu teruglees, moet ik er stiekem om lachen. Een echt verhaal zat er niet in, maar toendertijd was ik er hartstikke trots op. Het spreekwoord luidt niet voor niks jong geleerd is oud gedaan. Zij was het die ooit tegen mij zei: "Jij moet blijven schrijven. Misschien lees ik later nog wel eens iets van jou." Of ze dat destijds echt geloofde weet ik niet. Ik in ieder geval niet. Ik was een verlegen en stil meisje daar op de Brookschole. Niet iemand waarvan je zou verwachten dat ze jaren later columns en andere teksten zou schrijven die door honderden mensen gelezen worden. Maar kijk eens aan, juf. Het is me gelukt. Sterker nog, terwijl ik dit schrijf, zit u nog geen paar honderd meter bij mij vandaan in onze vakantiewoning. En vertelde u mij persoonlijk dat uw hulp mijn columns altijd aan u voorlas. En dat alleen al voelt een beetje bijzonder. (meer…)

Lees meer

onsProat: Even voorstellen

Ik zat te broeden op een dossier voor mijn dagelijkse werkzaamheden bij de Rabobank toen ik daarin werd onderbroken door een bekende stoorzender. De telefoon. “Marjan Noteboom” lees ik in de display. Wat zou die dan willen? Nieuwsgierig pak ik de telefoon op en Marjan kan zowaar gedachten lezen. Want ze zegt dat ik me zeker wel afgevraagd had waarvoor ze zou bellen. Het hoge woord komt eruit. Ze zoekt een columnist voor Maarkelsnieuws. Ik gehoorzaam als ze me vraagt om niet gelijk te reageren maar er een weekend over na te denken. Gaandeweg haar relaas weet ze me enthousiast te krijgen en voordat het weekend voorbij is reageer ik. “Ja, dat gaan we doen!” (meer…)

Lees meer

onsProat: Muzikaal talent

Het verbaast me iedere keer weer, wat voor talent er in Markelo zit op muzikaal gebied. Of het nu gaat om de fanfare of een van de vele koren bij de Passion of tijdens de jaarlijkse herdenking van vrijheid in de kerk, het is steeds genieten. Nu heb ik geen jota verstand van muziek maar ik vind het wel heel erg mooi. Mijn muzieksmaak is ook erg gevarieerd. Van Latijnse religieuze zang zoals het Credo tot popmuziek van Rammstein. Maar vooral wat daartussen zit en binnen de top 2000 valt, zoals die ieder jaar te beluisteren is op Radio 2 tussen 1e Kerstdag en Oudejaarsavond. Het voordeel in de huidige tijd is dat wanneer je een mooi nummer op de radio hoort, je dit binnen enkele minuten op je eigen muzieklijstje kunt zetten en zo vaak je wilt kunt afspelen via een streamingdienst. Dat ging vroeger heel anders. Je haalde een gedrukt exemplaar van de Top 40 bij de platenzaak en je kon dan je favoriete nummer, op zaterdagmiddag als de Top 40 werd uitgezonden door Radio Veronica opnemen op een cassetterecorder. Dat er dan, aan het begin en einde van het nummer, een diskjockey tussen door zat te praten, was niet zo’n probleem. Je wist niet anders, dat hoorde er nu eenmaal bij. (meer…)

Lees meer

onsProat: Geluk, groot en klein

Ik deed een oog open en zag dat het 5.30 uur was. Wel erg vroeg! Het was zaterdagmorgen voor Pinksteren. Ik werd al zo vroeg wakker door enige overlast van de sinds vorig jaar ontwikkelde allergische klachten: niesbuien. Waarschijnlijk hooikoorts. Veel mensen ontwikkelen dat op jonge leeftijd, ik wat later. Na een hooikoortstabletje, dat niet direct resultaat opleverde, sprong ik maar uit bed en bedacht dat ik de wasmachine alvast ging aanzetten. Dan was die al mooi vroeg schoon en opgehangen. Toen het machinepark draaide maar eens richting ’n Baarg met de hond. Zat bij de hond nog niet in de planning; zij vond het duidelijk te vroeg. Nadat ik haar een eindje mee had getrokken kreeg ze er toch aardigheid en stapte verder vrolijk mee. Na ons ontbijt hing ik nog even de was op en Dick vertrok richting Enschede. Voor mij was het tijd voor de douche, tandenpoetsen aankleden en dan richting de studio in Goor voor de uitzending van Heuvel 6. (meer…)

Lees meer

onsProat: Het echte leven

Vorige week was het hier weer zo gezellig. Ze waren er weer de Brook en Achterhook jongs. Al zijn het inmiddels jongvolwassenen, met een eigen leven, werk en verantwoordelijkheden. Maar zodra de auto het erf oprijdt, de lachende stemmen uit de auto komen en dat eerste biertje open plopt weet je dat die vriendschap die ze vroeger al hadden nooit is verdwenen. Standaard een keer per jaar komen ze naar Denemarken. De ene keer met z’n achten, deze keer met z’n vieren. Het aantal maakt niks uit. Je weet dat het een weekend wordt waarin er standaard een klus, ergens op het erf geklaard wordt. Maar ernaast zijn het dagen met slap geouwehoer, sterke verhalen, herinneringen ophalen en lachen, vooral veel lachen. Het zijn dezelfde jongens die samen naar de Brookschole en later de Waerdenborch gingen. Dezelfde jongens die hutten bouwden, kattenkwaad uithaalden en elkaar door de jaren heen nooit zijn kwijtgeraakt. Ook niet nu er ruim 500 km afstand tussen hun en onze Dylan zit. (meer…)

Lees meer
 
Het weer in Markelo