20e Jaargang | zaterdag 11 april 2026

onsProat: Hoop

De wereld lijkt in brand te staan en het negatieve nieuws vliegt ons dagelijks om de oren. Hoe tegenstrijdig is dat op deze paasdag? Pasen, het feest van hoop waarbij we vieren dat Jezus is opgestaan uit de dood. Het laat zien dat het leven sterker is dan de dood en geeft gelovigen hoop op verlossing. De lente start ook vaak rond Pasen, alles begint te groeien en bloeien, een nieuw en hoopvol begin. Ik reed woensdag naar het werk en het was mistig maar door de mist heen, scheen de zon. Het was betoverend mooi. Op de weg moest je nog een beetje uitkijken, het zicht was nog beperkt. Een eend landde iets verderop in een sloot en ik zag nog net een glimp van een prachtige Dexter koe met haar kalf. Al dit moois met op de achtergrond krentenboompjes die in bloei stonden. De belofte van een mooie lente hangt in de lucht. Een vredig gezicht. Ik kwam vrolijk op het werk en voordat ik het kantoor had bereikt, had ik al vier medewerkers gesproken waarvan twee er toch een beetje minder vrolijk waren dan ik en zich zorgen maakten om bepaalde zaken. Het ging om wat operationele zaken maar ook over de toekomst. Kan ik dit werk nog volhouden tot mijn pensioen, zeker nu die pensioenleeftijd steeds hoger aan het worden is? Niet in de laatste plaats gingen de zorgen ook over de toestand in de wereld. Een kort gesprek, een luisterend oor en samen een afspraak ingepland om dit snel uitgebreider te bespreken, had hen toch weer wat moed gegeven. Er zijn veel mensen met zorgen over de toekomst en er zelfs van wakker liggen. Ik heb de afgelopen tijd meerdere mensen ontmoet met dergelijke zorgen. Dat maakt dat juist Pasen, zeker dit jaar, bij uitstek het moment is om weer hoop te krijgen. Het ontluikende voorjaar op de achtergrond en het paasverhaal in gedachten, ingrediënten voor een hoopvol nieuw begin. Hoop en moed gaf zeker de uitvoering van de Passion in Markelo, afgelopen weekend. Met vereende krachten, de inzet van veel vrijwilligers en met passie uitgevoerd. Dat er ook nog een enorme hoeveelheid voedsel ingezameld is voor de voedselbank is grote klasse en getuigd van echt noaberschop met een warm hart. Hier kan een mens alleen maar blij van worden en dit geeft zeker veel moed en hoop voor de toekomst. Wat je allemaal met elkaar al niet bereiken kunt. In Markelo eindigen we de dag, geheel volgens traditie met de boake. Volgens Google symboliseert het paasvuur/boake de overwinning van het licht op de duisternis, de afsluiting van de winter en de viering van nieuw leven, vruchtbaarheid en gemeenschap. Een hoopvol einde van een bijzondere dag. Dat hiermee de zorgen van mensen niet meteen opgelost zijn is helder maar naar mijn gevoel begint oplossen van zorgen in het groot, met de eerste stappen in het klein en met hoop in het hart. Als je goed kijkt zijn er veel zaken die ook zeker nu nog hoop geven. Ook al stormt het in de wereld en lijkt niets meer te zijn wat het was, geef nooit de moed op. Moed verloren, alles verloren. Een nieuwe lente, een nieuw begin, het glas is halfvol, er zijn voor elkaar en vooral samen sta je sterk en noaberschop hoog in het vaandel. Vandaag zijn we allemaal weer samen bij ons thuis, alle kinderen en kleinkinderen. Dit jaar is extra bijzonder want ook de 'overzeese' kinderen schuiven dit jaar lekker aan voor een ei. We breken het brood met elkaar en tikken een ei. En een ding is zeker, hoop zit zeker ook aan tafel! Ik wens u allen hele fijne Pasen met veel gezelligheid, genieten van elkaar en het moment en hoop voor de toekomst. Hartelijke groet, Marianne

Lees meer

onsProat: Zeven koeien door één blikje

"Een ongeluk kump nooit alene", zou mijn oma gezegd hebben. En het klopt in dit geval wel. Soms heb je van die periodes waarin je van het een in het ander valt. En dat was de afgelopen twee weken hier zeker het geval. Het begon met een zieke koe, koorts, en we konden zien dat ze erg veel pijn had. We konden haar wel iets tegen de pijn geven, maar we stonden een beetje voor een raadsel wat ze mankeerde. Al opperde Frank al vrij snel: het lijken wel symptomen van scherp. Een koe krijgt scherp wanneer ze metaaldeeltjes via het voer heeft binnengekregen. Maar dat kon volgens hem haast niet, want zowel in de hakselaar tijdens de oogst van het gewas als in onze voerwagen zitten sterke magneten, die metaal eruit moeten trekken. Deze koe stierf al vrij snel. Maar nummer twee en drie lagen ook al ziek in de stal. Dit klopte niet! De veearts erbij, en zij bevestigde ons vermoeden. Gelijk werden er magneten ingegeven. Maar ook voor deze koeien had het geen baat meer. (meer…)

Lees meer

onsProat: Denemarken

Net als in oktober, ben ik aan de beurt voor de column in de week dat de verkiezingen zijn geweest en ook nu zal ik daar niet over schrijven. Daar zijn echt anderen voor die daar veel meer verstand van hebben. Wij hadden namelijk iets veel leukers. Vorig jaar tijdens ons feestje kregen we een mooi cadeau van onze meiden en hun partners; een weekendje Denemarken met z'n achten. Afgelopen weekend was het zover en vertrokken we op vrijdag naar het vakantiehuis van medecolumniste Debby. We konden lekker doorrijden en het was die dag ook in Duitsland geen lekker weer om een mooie stop te maken dus wisselen van chauffeur en door. Een klein eindje Denemarken in en toen herkenden we de oprit van het huis van de foto's van Debby. Een smalle doorgang door een poortje bij de schuren en je arriveert op een heel mooi binnenplaatsje. Dat zag er al heel sfeervol uit. (meer…)

Lees meer

onsProat: De droom over een drone

Als klein kind zag ik eens dat men met kleine modelvliegtuigjes aan het vliegen was. Wat vond ik dat mooi. Zo’n vliegtuigje vloog na een korte start de lucht in en maakte allerlei mooie manoeuvres. Het klimmen en het dalen in de lucht, waarbij de brandstofmotor meer of minder geluid maakte, was fantastisch mooi. Ik wilde ook wel zo’n vliegtuigje, maar dat was voor zo’n klein armoedzaaiertje als ik, niet weggelegd. Het bleef me wel bezig houden en ik besloot een speciaal spaarpotje aan te leggen om een keertje een dergelijk vliegtuigje te kunnen kopen. Tegenwoordig zou je een crowdfund-actie doen, maar dat bestond toen nog niet. Je moest toen gewoon werken voor je geld. We werkten op de boerderij, kregen wel een zakcentje, maar dat was geen vetpot. De puberteit kwam, je ging uit en er bleef weinig over voor het speciale spaarpotje. Er waren andere prioriteiten en hoewel er wel wat in het blikken sigarenkistje zat, dat door moest gaan als spaarpotje, verdween de droom uit het hoofd. Toch bleef het spaarpotje en later toen ik ging werken, kwamen er allerlei extraatjes voorbij, die het blikken sigarenkistje vulde. Spaarkaarten met benzinebonnetjes, verjaardagen, karweitjes etc. (meer…)

Lees meer

onsProat: Het einde van een tijdperk

In Markelo komt er dit weekend, definitief een einde aan een bijzonder tijdperk. Bill’s Bar sluit voor altijd haar deuren dit weekend, met een grootse laatste finale tijdens het “Final Weekend” waarvan vandaag de laatste dag is. Bill’s Bar ooit begonnen aan de Grotestraat, zoals ik het mij herinner en later zijn intrek genomen in Café de Kroon/Hargeerds, het pand nog steeds herkenbaar zoals het ooit was. Een stuk uitgaansgeschiedenis komt hiermee ten einde. Het was al een tijdje dicht als discotheek maar toch nog steeds ingericht als een discotheek. Je kunt er letterlijk en figuurlijk niet omheen, het pand staat prominent in het dorps midden. Het pand blijft er staan maar krijgt een andere invulling.   Bill’s bar was decennialang voor vele generaties, een van de plekken om uit te gaan in Markelo. Bezoekers kwamen niet alleen uit Markelo maar ook uit de verre omgeving. Markelo is naar mijn mening, als klein dorpje op de kaart gezet door Bill’s Bar, Dieka en de Motorcross Markelo en misschien ook nog door de televisietoren. Als je zei dat je uit Markelo kwam, werd er regelmatig gezegd “O ja, dat dorpje waar Bill’s Bar of Dieka zit of waar die Motorcross altijd is”. (meer…)

Lees meer

onsProat: Rondje op oale groond

Het is nog vroeg, de dauw van de vrieskou hangt als een lichte sluier over het land. Het ruikt fris, naar vochtige bosgrond. Boven Stokkum komt de zon bijna op. "Laat mij lopen richting je ouders," had ik tegen Frank gezegd. "Je komt me straks maar achteroprijden." Ik gaf hem de route door die ik wil lopen vóór het ontbijt dat we bij zijn ouders hebben. Hierna zullen we weer in de auto stappen om terug naar Denemarken te rijden. Nog een rondje Maarkel door, denk ik. Ik heb mijn hardloopschoenen aangetrokken, snuif de frisse winterlucht op en steek de Goorseweg over, de Hulpe op. Het is lang geleden dat ik hier liep of fietste, denk ik, maar het pad is onveranderd. Ondertussen denk ik terug aan de dag ervoor. Hoe we vrienden bezochten, vrienden waar we eerder bijna wekelijks over de vloer kwamen, en waar we zo ineens acht jaar niet meer geweest zijn. Ook hier was het nog hetzelfde, buiten het feit dat we allemaal acht jaar ouder zijn geworden. Natuurlijk hadden we elkaar in de tussentijd wel gesproken, maar toch veel minder dan eerder. Allemaal druk met ons eigen leven. Ondertussen loop ik achter ’n Dikkeboer langs en groet in gedachten Dini. Aan mijn rechterzijde volgt het kerkhof. Hier waren we gisteren ook eventjes. De dierbaren die er liggen dragen we wel mee in ons hart, maar hoe kan het dat ik me dan toch soms schuldig voel dat ik hier nooit meer kom, denk ik. (meer…)

Lees meer

onsProat: Ergernissen

I love you van het verkeerd inpakken van de afwasmachine and back Dit was een quote op een tegeltje die we afgelopen week zagen bij Zorgboerderij de Piet. Een supertekst toch! Waar draait het om in een relatie, dat is geven en nemen. Sommige ergernissen krijg je er gratis bij en dan moet je je afvragen of het de moeite waard is om je hieraan te blijven ergeren of het te accepteren. Ik praat over alle soorten van relaties hierbij, niet alleen over de relatie met je partner. Al kan het anders inruimen van de vaatwasser hierbij wel het meest voorkomen. Een hele beroemde ergernis in relaties is het vergeten om het dopje op de tandpasta te draaien. De marketing is hier al op ingesprongen door klikdopjes op de tubes te zetten i.p.v. draaidopjes. Als we maar lang genoeg zeuren heeft het effect. Wanneer er in een gezin ook kinderen zijn kunnen er nog meer ergernissen ontstaan, hoe goed je het ze ook aangeleerd hebt. Bij ons vonden ze het heel erg moeilijk om een nieuwe wc-rol aan de houder te doen wanneer de oude rol leeg was. En nog steeds tref ik dit aan als ze bij ons zijn geweest. Nu kan ik erom glimlachen maar dat is ook wel eens anders geweest. (meer…)

Lees meer

onsProat: De oude brandspuit

Het is inmiddels alweer meer dan 40 jaar geleden dat erop zaterdagavond een bruiloft was, waarbij ook de brandweer was uitgenodigd. Een van de leden had diezelfde dag een oude brandspuit te koop zien staan aan de Molenstraat in Goor. Het was een  spuit die getrokken moest worden door een paard. Het pompen van water moest handmatig gebeuren door 4 manschappen. Er werd die avond op het feest overlegd of deze oude spuit iets was voor de Vereniging van brandweerpersoneel en het duurde niet lang dat een aantal van hen richting Goor reed om te kijken of dit wat was voor Markelo. Je kon er demonstraties mee doen bij diverse brandweerevenementen en daarmee veel plezier beleven. Iedereen was enthousiast, de koop moest doorgaan. In Markelo had je in die tijd de verzekeringmaatschappij, “De onderlinge” in de volksmond aangeduid met “de brandkaste”. “De onderlinge” was de voorloper van Univé. De lijntjes waren in die tijd kort. Jan van de Klumper, voorzitter van “De onderlinge”, werd benaderd of hij wilde sponseren. Dit was voor “De onderlinge” geen probleem. De brandweer stond altijd klaar voor de Markelose bevolking en daar mocht ook wel wat voor tegenover staan. Uiteindelijk plukte “De onderlinge” toen daar de vruchten al van. De sponsoring ging door. Maar wel op de voorwaarde, dat de spuit niet verder dan 250 meter uit de kerktoren van Markelo mocht komen te staan. (meer…)

Lees meer
 
Het weer in Markelo