onsProat: Oranjekoorts 

Met een agenda voor me waarin tal van invullingen voor het weekend kunnen worden gekozen, bedenk ik me dat ik nu eigenlijk besmet zou moeten zijn met het Oranjevirus. Heerlijk met een groot gezelschap vrienden, buren of familie naar de verrichtingen van ons Oranje-elftal kijken. Meestal met warme weersomstandigheden in een versierde schuur, tent, keet of de horeca en met korte broek en shirtje aan.

Voor de start van zo’n periode met Oranjevoetbal heb je de Oranjekoorts al weken te pakken. Straten versierd, draaiboeken gemaakt waarin staat wie wat regelt voor elke voetbalavond op tv. En natuurlijk niet te vergeten de voorspellingen van de einduitslagen, die voorafgaand al ingevuld zijn. Acties met voetbalplaatjeswaar kinderen druk mee in de weer zijn om alle exemplaren te bemachtigen. Reclamecommercials op radio en televisie met het WK in de hoofdrol. Het WK-lied dat je continue op de radio hoort en in je hoofd blijft hangen wanneer je het nog maar 1x hebt gehoord. De extra koelkasten, goed gevuld en wachtend op een nieuwe avond Oranjevoetbal. (meer…)

onsProat: De zak van Sinterklaas

December 1972 – Nederlandse school Slipi, Indonesië

De school was in rep en roer want Sinterklaas en zijn (toen nog) zwarte Pieten zouden onze school bezoeken! De aula was helemaal versiert en er was speculaas en pepernoten uit Nederland ingevlogen. Er stond een chocolademelkbar in de hoek en iedereen liep druk heen en weer om de laatste dingen te regelen. De leerlingen van de lagere klassen, die nog in Sinterklaas geloofden, waren niet meer te houden en de hogere klassen hadden voor elkaar een surprise gemaakt. Er werd verteld dat het, voor de paard van Sinterklaas, veel te ver was om uit Spanje te komen lopen dus kwam hij per helikopter! Alle leerlingen stonden op het sportveld om Sint en Piet te verwelkomen want het was tijd dat ze kwamen! Het was een hele happening, geluid en wind maar Sint was eindelijk geland in het tropische Indonesië alwaar een hoge temperatuur en vochtigheidsgraad heerste! Dat was wel te merken want na de wandeling over het sportveld, loste de lijm van Sint’s snor op en hing het bijna op zijn kin..

Anno 12 november 2022 te Markelo gaat het iets wat anders maar het gevoel, voor de kinderen, zal vast hetzelfde zijn! En ja hoor, wat een prachtige omgeving bij de molen met een strakke blauwe lucht en een lekker zonnetje, stonden vele kinderen al klaar voor de Sint! Hier kwamen Sint en Piet gisteren aan in een pick-up truck compleet met een fanfare band! Zelfs de brandweer moest er aan te pas komen om een paar pieten te bevrijden uit de molen. En kijk.. het waren allemaal echte zwarte pieten…zoals het hoort! (meer…)

onsProat: Volg je droom!

Verschrikt schrik ik wakker, ’waar ben ik eigenlijk’! Was het een droom, waar ik zojuist was? Dan besef dat ik gewoon in mijn eigen bed lig, hier in Denemarken.

Dit gebeurt me nog geregeld, wakker worden en afvragen waar ik ben. Terwijl deze plek al ruim 4,5 jaar mijn en ons thuis is. Kan ik nog steeds wakker worden en denken dat ik in mijn bed aan de Brikkenweg lig of zelfs aan de Kappelaarsdijk, maar dan was ik in mijn dromen vast veel verder terug gereisd in de tijd!

Ik ben een dromer in de letterlijke en figuurlijke zin. In de letterlijke zin is dat niet altijd makkelijk, mijn dromen zijn soms zo complex dat ik ze dagen later nog herinner. Dromen in de figuurlijke zin mag ik graag doen, en heeft er deels zeker aan bijgedragen aan het feit wat ik nu doe, en waar ik nu sta in mijn leven!

Over dit leven en alles er rond omheen, neem ik jullie in vogelvlucht even mee…

Voor diegene die mij nog niet kennen, ik ben Debby Hargeerds-Relker, 44 jaar. Geboren en getogen in Markelo, in het mooie Maarkelsebrook, om precies te zijn. Daar heb ik ook altijd gewoond tot maart 2018.

Mijn kinderjaren bracht ik door op de Brookschole, en het was ook op die plek waar ik, naar later bleek mijn man al ontmoette. Frank Hargeerds en ik kennen elkaar al vanaf de kleuterschool, zijn altijd samen naar school geweest, zelfde vriendengroep, zelfde vervolgopleiding. Vanaf 1996 zijn we een officieel stel. Toen we het jaar erop beide op stage waren in Canada, en het jaar erop wederom in dit land waren begonnen de eerste dromen al… Hoe gaaf zou het zijn om daar te gaan werken, te emigreren, een leven op te bouwen… (meer…)

onsProat: Tegenstellingen

Hoewel de warme oktoberdagen anders doen vermoeden, is vannacht de klok een uur teruggezet. Dat brengt ons een stap dichterbij de winter. Rond 18.00 uur is het potduuster!

Gordijnen dicht, kaarsje aan, flesje wijn erbij en beentjes op de poef. Laat de gezellige winter maar komen. Toch zijn de lange avonden voor sommigen een blok aan het been dat wordt meegesleept tot aan de lente. Af en toe een bezoekje brengen aan diegenen zal een aangename verrassing zijn!

Wie bij de wildavond, georganiseerd door de Haverkamp, is geweest heeft genoten van eend, wildzwijn en hertenbiefstuk. Voor de één is wild eten een voorrecht terwijl de ander liever op zoek gaat naar een restaurant met een vleesloos menu. Gelukkig is er ruimte en begrip voor beide. Laten we dit vooral zo houden! Onder het motto: ‘Het is de jager die schiet en de vegetariër die vooral van groente en fruit geniet!’

Waar de jager in het sprookje van Roodkapje de handen vol heeft om de wolf uit te schakelen zijn er momenteel weer echte wolven die op jacht gaan. De vraag is wie willen we beschermen? Roodkapje of de wolf? Alle twee wordt lastig omdat de ruimte op de postzegel grond waar wij wonen wellicht niet groot genoeg is voor beiden om in vrijheid te kunnen rondzwerven. Hoe dit sprookje eindigt is nog niet beschreven…

We zijn een volkje dat alles afweegt en bewust keuzes probeert te maken. Mensen met groene vingers en zwarte nagelranden kiezen graag voor een huisje met een lapje grond erom heen. Waarop geplant, gezaaid en geoogst kan worden. Terwijl anderen juist de nagels willen sparen. En zeker niet gaan wroeten in de aarde. Wellicht kiezen zij liever voor een bovenwoning met een balkon. Zo zijn stad en platteland mooi in balans! (meer…)

onsProat: Geluk

Het is inmiddels 6 jaar geleden. Een vrijdagmorgen in oktober. Ik ben onderweg van Hoge Hexel naar Daarle. Een stroom van auto’s komt me tegemoet. Als de hele rij voorbij is steekt er plotseling een meisje de weg over. Ik schrik me een ongeluk, rem zo hard ik kan en schreeuw het uit. Niet dat dat iets zal helpen voor een kortere remweg. Het is gewoon een reactie. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor de auto stil komt te staan. En aan de andere kant gaat alles juist heel snel. In een flits ben ik bij het meisje. Helaas kan ik haar niet ontwijken. Ze valt om, belandt met haar hoofd op de straat. Ik ben nog nooit zo snel m’n auto uitgesprongen, ren naar haar toe. Haar moeder heeft alles zien gebeuren en komt gillend de weg oversteken. Silke, zo heet het meisje, kijkt ons aan. Gelukkig, ze is bij kennis. Ze heeft pijn aan haar rug en heup. Even rustig blijven liggen. We halen de fiets van haar af zodat ze daar geen last meer van heeft. In de verte hoor ik het geluid van een sirene aankomen.

De arts onderzoekt Silke en adviseert om haar naar binnen te brengen. Het lijkt allemaal enorm mee te vallen. Langzaam dringt het tot me door dat zij en ik ontzettend veel geluk hebben gehad. Wat als ik net even de andere kant op had gekeken. Wat als ze een seconde later de weg op was gekomen. Wat als ik in plaats van 80 km per uur 90 had gereden. Ik mag er niet aan denken. (meer…)

onsProat: Normaal leven

Beste mensen,

Een jaar geleden zaten we aan de vooravond van een uitbreiding van de corona maatregelen en een avondlockdown. Een grote klap voor vele mensen, ondernemers en vooral de zorgmedewerkers.

Nu een aantal maanden later, hebben we weer een gewoon leven zonder opgelegde coronabeperkingen en lijkt het eigenlijk allemaal best ver weg. Nu zijn er weer andere problemen zoals stikstof, klimaat en energie/ gasrekeningen. De mensen zijn weer goed gemutst en weer volop aan het genieten. Afgelopen maanden zijn er veel dingen ingehaald en georganiseerd, super leuk! Iedereen was er ook erg aan toe. Zelf ondervond ik het een aantal weken geleden heel bewust, dat ik het allemaal weer redelijk hetzelfde vond gaan. Werken, sporten, café, keet, tentfeestje of naar de discotheek. En wat te denken van de verplichte dingen waar je in corona onderuit kon hahaha. Afgelopen weken waren er meer nieuwe dingen; zoals bijvoorbeeld HEISA wat ik zelf wel heel vernieuwend vond en echt een keer een andere locatie. (meer…)

onsProat: 2 vliegen in 1 klap

Tijdens de afgelopen optocht zat ik effe te relaxen bij De Haverkamp en ik zag ik een advertentie voorbij komen waarin ze vrijwilligers zochten om ‘oudjes’ te begeleiden naar een toneelstuk op het vliegveld van Twente. Toen was het nog maar EEN toneelstuk voor mij maar NU weet ik beter… Hanna van Hendrik is niet zo maar een toneelstuk!

Mij leek het wel leuk en gezellig om de senioren onder ons te begeleiden en een leuke middag te bezorgen.. dus ik heb mij aangemeld en na wat heen en weer gemaild te hebben, stond ik op de lijst! Je moest een eigen bijdrage van 20 euries betalen maar dat had ik er voor over, buitenom dat, begreep ik dat ook want er zat een lunch bij en de rit met de bus en de entree..dus no problemo!

We moesten ons verzamelen bij de Anholskamp en laat ik nu bijna te laat gekomen zijn..??!! Ik dacht dat ik nog tijd genoeg had maar de buschauffeur had blijkbaar haast en wilde al vertrekken, dus mijn vader (die mij wilde uitzwaaien) gooide zich voor de bus en zei dat zijn dochter ook nog mee moest en belde mij gelijk op .. Ik kwam net om de bocht rijden.. Eind goed, al goed!

Iedereen zat al in de bus en we vertrokken gelijk.. gezellig gekletst met die en gene en wat instructies gevraagd over hoe en wat bij aankomst. (meer…)

onsProat: Een hete herfst

De warme zonnestralen die we een paar maanden geleden konden missen als kiespijn zijn inmiddels tijdens koude herfstdagen weer een aangenaam cadeautje!

Tijdens die koude nachten weten ook de eerste muizen weer onze zolder te vinden. Voor inspectie gebruiken we de vlizotrap. Na de inspectie gaat het luik weer dicht. Behalve die keer dat een muis op de rand van het geopende luik was beland. Wat nu? Dichtdoen geeft een vreselijke smeerboel en open laten is ook geen optie. Mijn Rita en ik kwamen op het idee om een wasmand onder het luik te houden terwijl de ander de muis van de rand drukte. Natuurlijk belandde deze niet in de mand maar gleed door tot op de overloop! Na wat gefoeter werd de muizenjacht geopend waardoor deze uiteindelijk weer buiten is beland! (meer…)

onsProat: Luisteren

Goed luisteren, dat is een kunst. Ik krijg thuis nog wel eens om de oren gegooid dat ik goed kan horen maar heel slecht luisteren. En dat klopt eerlijk gezegd wel. Ik krijg inderdaad bijna alles wel mee maar er wat mee doen, ho maar. Dan ben ik met m’n gedachten alweer bij wat anders. Het is geen kwade opzet, het gebeurt gewoon.

Luisteren kun je ook naar muziek. Het laatste half jaar hebben we met plezier weer de nodige feestjes kunnen vieren. Tot in de kleine uurtjes drinken, zingen, dansen en bijkletsen. Nou ja bijkletsen? Bijschreeuwen kun je het beter noemen. Het zal misschien wel met mijn leeftijd te maken hebben, zal ik niet ontkennen. Maar het valt me op dat de muziek gewoonweg hard staat. Ik moet dan goed luisteren om nog wat van een gesprek mee te krijgen. Je moet echt bij mekaar in het oor tetteren om je nog een beetje verstaanbaar te maken. Met als gevolg dat mijn stem een paar dagen later nog steeds niet volledig terug is. Voor mijn omgeving lekker rustig natuurlijk. (meer…)

onsProat: Bekende Nederlander

Tatatdadadadadadadaadaadaa lieve Marianne zo begon Peter Heerschop altijd zijn wekelijkse column bij Radio 538. Helaas is hij gestopt en zullen wij na Edwin Evers die 4 jaar geleden is gestopt deze 2 bekende Nederlanders niet meer dagelijks horen… Peter is voor mij een van de beste columnisten die ik ken.

Zelf heb ik mij ook 4 dagen bekende Nederlander mogen noemen. Misschien heb je het wel gelezen op internet, de krant, gehoord op de radio of gezien op televisie. Voor diegene die het niet weten: ik heb een wedstrijd van FC Twente bezocht in Florence (wedstrijd tussen Fiorentina en FC Twente voor de conference league, helaas verloren). Deze trip heeft mij in ieder geval bekendheid/reacties opgebracht. Voor diegene die het niet weten waar ik het over heb: lees het artikel van Frank Bussink in Tubantia en je weet meer. Zelf heb ik een hele mooie trip gehad, behalve de wedstrijd dan. Merijn – waar ik mee ging – zei over het krantenartikel het volgende: “het verhaal is eigenlijk nog veel erger dan geschreven”. (meer…)

onsProat