Ik zat te broeden op een dossier voor mijn dagelijkse werkzaamheden bij de Rabobank toen ik daarin werd onderbroken door een bekende stoorzender. De telefoon. “Marjan Noteboom” lees ik in de display. Wat zou die dan willen? Nieuwsgierig pak ik de telefoon op en Marjan kan zowaar gedachten lezen. Want ze zegt dat ik me zeker wel afgevraagd had waarvoor ze zou bellen. Het hoge woord komt eruit. Ze zoekt een columnist voor Maarkelsnieuws. Ik gehoorzaam als ze me vraagt om niet gelijk te reageren maar er een weekend over na te denken. Gaandeweg haar relaas weet ze me enthousiast te krijgen en voordat het weekend voorbij is reageer ik. “Ja, dat gaan we doen!” (meer…)
Het verbaast me iedere keer weer, wat voor talent er in Markelo zit op muzikaal gebied. Of het nu gaat om de fanfare of een van de vele koren bij de Passion of tijdens de jaarlijkse herdenking van vrijheid in de kerk, het is steeds genieten. Nu heb ik geen jota verstand van muziek maar ik vind het wel heel erg mooi. Mijn muzieksmaak is ook erg gevarieerd. Van Latijnse religieuze zang zoals het Credo tot popmuziek van Rammstein. Maar vooral wat daartussen zit en binnen de top 2000 valt, zoals die ieder jaar te beluisteren is op Radio 2 tussen 1e Kerstdag en Oudejaarsavond.
Het voordeel in de huidige tijd is dat wanneer je een mooi nummer op de radio hoort, je dit binnen enkele minuten op je eigen muzieklijstje kunt zetten en zo vaak je wilt kunt afspelen via een streamingdienst. Dat ging vroeger heel anders.
Je haalde een gedrukt exemplaar van de Top 40 bij de platenzaak en je kon dan je favoriete nummer, op zaterdagmiddag als de Top 40 werd uitgezonden door Radio Veronica opnemen op een cassetterecorder. Dat er dan, aan het begin en einde van het nummer, een diskjockey tussen door zat te praten, was niet zo’n probleem. Je wist niet anders, dat hoorde er nu eenmaal bij. (meer…)
Ik deed een oog open en zag dat het 5.30 uur was. Wel erg vroeg! Het was zaterdagmorgen voor Pinksteren. Ik werd al zo vroeg wakker door enige overlast van de sinds vorig jaar ontwikkelde allergische klachten: niesbuien. Waarschijnlijk hooikoorts. Veel mensen ontwikkelen dat op jonge leeftijd, ik wat later.
Na een hooikoortstabletje, dat niet direct resultaat opleverde, sprong ik maar uit bed en bedacht dat ik de wasmachine alvast ging aanzetten. Dan was die al mooi vroeg schoon en opgehangen. Toen het machinepark draaide maar eens richting ’n Baarg met de hond. Zat bij de hond nog niet in de planning; zij vond het duidelijk te vroeg. Nadat ik haar een eindje mee had getrokken kreeg ze er toch aardigheid en stapte verder vrolijk mee.
Na ons ontbijt hing ik nog even de was op en Dick vertrok richting Enschede. Voor mij was het tijd voor de douche, tandenpoetsen aankleden en dan richting de studio in Goor voor de uitzending van Heuvel 6. (meer…)
Vorige week was het hier weer zo gezellig. Ze waren er weer de Brook en Achterhook jongs. Al zijn het inmiddels jongvolwassenen, met een eigen leven, werk en verantwoordelijkheden. Maar zodra de auto het erf oprijdt, de lachende stemmen uit de auto komen en dat eerste biertje open plopt weet je dat die vriendschap die ze vroeger al hadden nooit is verdwenen.
Standaard een keer per jaar komen ze naar Denemarken. De ene keer met z’n achten, deze keer met z’n vieren. Het aantal maakt niks uit. Je weet dat het een weekend wordt waarin er standaard een klus, ergens op het erf geklaard wordt. Maar ernaast zijn het dagen met slap geouwehoer, sterke verhalen, herinneringen ophalen en lachen, vooral veel lachen. Het zijn dezelfde jongens die samen naar de Brookschole en later de Waerdenborch gingen. Dezelfde jongens die hutten bouwden, kattenkwaad uithaalden en elkaar door de jaren heen nooit zijn kwijtgeraakt. Ook niet nu er ruim 500 km afstand tussen hun en onze Dylan zit. (meer…)
Alweer aan de beurt. Vier weken zijn altijd snel voorbij. Waar ga ik over schrijven? Het blijft een terugkerende moeilijkheid voor me. Natuurlijk gebeurt er in de week voordat de column geplaatst wordt wel wat in Markelo, maar in het team van Maarkelsnieuws zitten goede verslaggevers die graag boven op het nieuws zitten, dus dat is vaak al beschreven. Als columnist kun je daar dan nog een mening over geven, maar dat is niet wat bij mij past: een mening breed uitdragen via deze column.
Natuurlijk is dat soms best lekker om te doen en in gesprekken kan ik dat ook. Toch is er een groot verschil tussen praten en schrijven. Het overkomt me nog steeds regelmatig dat ik zelf verbaasd ben over wat er uit mijn mond komt. Te duidelijk mijn mening geven kan dus gebeuren. En wanneer ik het niet uitspreek, zegt mijn non-verbale communicatie vaak ook genoeg. Voor mensen die me goed kennen ben ik dan een open boek.
Wanneer mensen echt fel tegen me ingaan, kan het juist gebeuren dat ik totaal dichtklap en pas ’s nachts of dagen later bedenk wat ik eigenlijk had willen zeggen. Vast herkenbaar voor velen. (meer…)
Opgegroeid met het Brabants dialect, zou ik me niet moeten wagen aan het Twents dialect, maar ik vind het zo’n mooi dialect, dat ik het ook wel eens graag wil gebruiken. In dit geval over een onderwerp dat vele tradities en gebruiken kent, maar erg onderhevig is aan de dynamiek in deze tijd.
De uitdrukking, althans zo begrijp ik het, past volgens mij alleen bij het overlijden van iemand die al bijna, of al op leeftijd is, maar zeker niet bij het plotseling vroegtijdig overlijden.
Toen ik nog een kleuter was, had ik een buurvrouw, waar ik veel kwam. Ik deed er allerlei karweitjes en hielp haar vooral in de moestuin. Ze overleed vroegtijdig en wat me van die tijd nog bijstaat is het zgn. bidden van de rozenkrans. Dat werd bij ons thuis gedaan omdat we recht tegenover haar woonden. In Markelo zouden we zeggen 'noodnoaber', maar dat begrip kenden men in Brabant niet. De keukentafel werd verwijderd en de stoelen werden in een kring uit elkaar gezet en er werden schotjes op gelegd zodat alle buren konden zitten. Vader bad voor met de rozenkrans in de hand. Vijf keer tien 'Weesgegroeten' en vijf keer 'Onze Vader'. Op basis van de rozenkrans werd geteld of je niet teveel gebeden deed, maar zeker niet te weinig. De volgende dag ging de kist van de overledene, op de platte wagen met paard ervoor naar de kerk en na afloop van de dienst naar het kerkhof. Men was er maar druk mee.
Hoe ouder je wordt hoe vaker je wordt geconfronteerd met iemands overlijden. In Brabant had ik van oudsher drie vrienden van mijn leeftijd waarvan er inmiddels twee zijn overleden. Het is zeker al weer meer dan tien jaar geleden dat de eerste vriend kanker kreeg. Hij is enkele dagen nadat ik hem in het hospice bezocht had, overleden. Hij was alleenstaand en had geen kinderen. Het bericht kwam van een nicht. Ze vertelde me, van zijn wens, dat hij in alle stilte zonder dat er maar iemand bij aanwezig was, begraven of gecremeerd wilde worden. Niemand in mijn directe omgeving kon vertellen, wat er met hem gebeurt was. Het gaf voor ons een enorm onbevredigend gevoel, dat we geen afscheid konden nemen. (meer…)
Vorig jaar was een feestelijk jaar in onze familie, er waren een aantal heugelijke feiten te vieren, waaronder ons eigen huwelijksjubileum. Dat was dan ook een mooie aanleiding voor mij om te gaan shoppen voor feestkledij. Fijn! Ik moest eerst even oriënteren wat er zo op de markt was. Ik had al wel een beeld maar dat maakt het niet altijd makkelijker. Uiteindelijk is het heel snel gelukt. Gelukkig!
Wat mij tijdens mijn shopronde opviel is dat heel veel kleding van polyester gemaakt is. Met name dan de feestelijker kleding. Polyester kleding is echt helemaal niet mijn ding, ik heb een grote hekel aan polyester kleding. Ik vind het niks. Een synthetische vezel wat uiteindelijk plastic is, gemaakt uit aardolie. Veel van mijn kleding is van katoen, linnen, wol en af en toe van zijde (als mijn portemonnee dat toelaat!). Het liefst draag ik natuurlijke materialen maar ik ontkom er bijna niet aan dat ik ook wel kleding heb waar wat polyester in zit. Dit is namelijk wat het meest te koop is. (meer…)
Ik was er niet eens naar op zoek, maar toch viel mijn oog op dat blikje, ver weggestopt in een verhuisdoos. Een doos die eigenlijk niet meer uitgepakt hoeft te worden. Maar weggooien wil ik het ook niet. Ik herkende het blikje meteen. Hier stopte ik in mijn tienerjaren papiertjes in. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Wat zat er eigenlijk precies in? Ik nam het blikje mee naar beneden, opende het en rook iets van nostalgie.
Het waren jaaropgaven uit de tijd dat ik nog een krantenwijk had. Een stempelkaart van dansschool Reinders in Goor. Die goede oude tijd. Een op een bierviltje geschreven adres van een vakantievriendje, van lang geleden. Maar ook een aantal briefjes. Geschreven onzinbriefjes, met eigenlijk nietszeggende teksten. Mijn handschrift, en dat van enkele klasgenoten. Waarschijnlijk hebben we daar destijds enorm om gelachen. (meer…)
