onsProat: N’Maarkels tintje

Ze hadden benen als heipalen, neusvleugels zo groot als putdeksels en hun kleren stonden vol met namen van allerlei sponsoren. Het duurde niet lang voordat ik besefte, dat de ‘recreanten’ ronde van Markelo winnen nog wel eens een hele zware dobber kon gaan worden. Als enige Markeloër stond ik moederziel alleen aan de startstreep. Want daar waar ik het had willen opnemen tegen fietsend Markelo en kerels met bierbuiken, stonden er 15 Lance Armstrong achtige types uit alle uithoeken van de provincie klaar, om er met een dikke 40 km/uur tegenaan te gaan.

Al na de 6e bocht waren ze volledig uit mijn zicht en samen met een paar lotgenoten, die ook niet wisten wat hun overkwam in de ‘funklasse’, hebben we er het beste er maar van gemaakt. Kop over kop, in gevecht met de wind en met wat hulp van een groepje fans in een van de bochten, zoefden we met elkaar ronde na ronde over de finish. Volgend jaar ben ik er weer bij, maar dan graag in een passend deelnemersveld bomvol Maarkelsen. Want dat Maarkelse tintje maakt het toch allemaal net wat mooier.

Daar waar ik het Maarkelse tintje bij de Wielerronde miste, zag ik hem terug bij het WK Damesvoetbal. Ellen Jansen maakte dit WK deel uit van de selectie voor het Nederlands dameselftal en zette Markelo op de kaart, op het allerhoogste niveau.

“Haa, Haa, jullie hebben een meisje!”, lachten de jongetjes vroeger, als Ellen het veld op kwam lopen, totdat Ellen de bal kreeg…. (meer…)

onsProat: Henig an en rap een betje

Nederlanders hebben wel eens last van “vakantiestress”, zo blijkt uit een onderzoek dat vorig jaar werd gehouden (bron: ad.nl). De grootste boosdoener van vakantiestress is -hoe kan het ook anders- “inpakstress”.

Inpakstress. Ik weet niet of het voorkomt in de Dikke Van Dale, maar van mij mag het opgenomen worden. Want sinds dit jaar weet ik wat hiermee bedoeld wordt. Meine liebe… Sinds de komst van Landeweerd junior, is ons inpakbeleid voor de vakantie drastisch veranderd. Daar waar we het eerder afkonden met één koffer samen (ja, echt!) moet nou zo ongeveer de helft van onze inboedel meegesjouwd worden. En ik ben daar gewoon niet zo goed in.

Ik weet heus wel dat ze in Italië ook baby’s hebben. Dus ook potjes, luiers, doekjes en weet ik wat nog meer. Maar ja, je wilt toch wel je ‘eigen’ spul mee. Al is het alleen al om gênante situaties te voorkomen. Zo was ik een keer, een heel aantal jaren geleden, met mijn ouders en zusje op vakantie in Oostenrijk. Één van de familieleden had last van aambeien (sorry voor de mensen die net aan hun ontbijtje zitten). Maar we hadden geen zalf meegenomen natuurlijk. Dus ik, recalcitrante puber van 14 die ik was, ik zou het wel ‘even fixen’. Ik loop de eerste de beste apotheek binnen en kijk naar twee zéér verontwaardigde ogen van een wat oudere man. En toen begon het denken in mezelf: “Sja, wat zijn aambeien in het Oostenrijks? Geen idee. Dan maar in het Engels. Wat lijkt er op aambei? Aardbei!”. Dus ik schoorvoetend tegen die man: “Eh hello sir, i’m looking for strawberrycream”. Soms wens ik dat er opnames van zijn gemaakt. Gewoon, voor het nageslacht. (meer…)

onsProat: Wat ben jij een baas!!

Wat nou, met z’n allen zeiken over het warme weer! Wat nou, met z’n allen zeiken over een geel gazon! Wat nou, met z’n allen zeiken over jeuk van de processierups. Wat nou, met z’n allen zeiken over dat de Formule 1 saai wordt om te kijken. De enige die mag zeiken deze week is mijn grote held Maarten van der Weijden. Zeiken over het feit dat hij helemaal afgemat, na een tocht van 200 km, ruwe handen en voeten en een verschrompeld piemeltje heeft van 3 volle dagen in het water liggen.

Jongens, jongens wat een prestatie. Ik heb met dikke tranen over mijn wangen naar zijn finish gekeken. Zelfs nu ik het opschrijf krijg ik alweer een brok in mijn keel. Ik weet nu al wie er ‘Sportman van het jaar’ wordt. Hoe kan het in godsnaam iemand anders worden? 

Want echt, het is toch fantastisch wat hij heeft gepresteerd? En dat allemaal voor een mega goed doel. Onderzoek naar kanker. Zonder mensen met andere aandoeningen tekort te doen, vind ik het 1 van de beste doelen in ons land. Ik geef aan elke collecte aan de deur 2 euro. Is dat veel? Is dat knieperig? Ik weet het zelf niet goed, maar 1 ding weet ik wel! Als elk huishouden dat zou doen?? Ik bedoel maar. Maar het KWF krijgt van ons elk jaar toch iets meer. Op 1 of andere manier leeft dat bij ons toch meer. Goh, hoe zou dat nu komen? Verrassend niet? Maar mijn held heeft mij aan het nadenken gezet afgelopen week. En wel heel erg eigenlijk. Terwijl ik in mijn hoofd ook aan het zeiken was over die belachelijke tropische hitte (in mijn hoofd mag dat wel toch?) kwam er toch nog een helder momentje naar boven en heb ik een beslissing genomen. Samen met nog wat anderen. Ik ga jullie er nu nog niets over vertellen omdat dit in een te vroeg stadium is en er nog van alles kan wijzigen, maar ik beloof jullie dat ik er op deze plek op terug kom als de tijd er naar is. En jullie hulp dus waarschijnlijk nodig ben. Maar dat het door de heldendaad van Maarten is gekomen staat vast. En als je dus zoals hem iemand kunt aanzetten tot het ontwikkelen van een positieve bijdrage aan de maatschappij ben je stoer hoor.

Op het moment van schrijven heeft hij met z’n Elfsteden-zwemtocht meer dan 6 miljoen euro opgehaald. De vorige editie is dus dik overtroffen. Op zich best slim dat hij vorig jaar op 163 km is afgehaakt…..heeft hij een extra kans gecreëerd om nog meer geld op te halen. Wat nu dus ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

Het grootste gedeelte gaat naar darmkanker onderzoek. Top. Maar een groot gedeelte wordt ook geïnvesteerd in “een leven na kanker”. En dat lijkt misschien vaag, zo van, ja hallo, het is toch klaar nu? Maar neem van mij nu maar iets aan. Het leven na kanker is vaak heftiger dan wordt gedacht. Zowel fysiek als psychisch. Voor de (ex)patiënt, maar ook zeker voor de partner en de mensen in zeer nabije omgeving. Dus hulde dat daar geld naartoe gaat.

Misschien denken jullie, goh, die flapdrol van een Tijink heeft het weer over kanker. En dat heeft hij al meerdere keren in een column gedaan. Yep. Dat klopt. 
Femke, weduwe van de aan kanker overleden oud burgemeester van Amsterdam, Eberhard van der Laan, doet dat ook vaak in haar columns. En ze krijgt vaak de vraag waarom ze dat doet. Haar antwoord was “kanker is onderdeel van mijn leven en daarom praat ik erover”. En dat vond ik een goeie. Want dat is het bij mij ook. Er mag rustig over ziekte maar ook verdriet en rouw gepraat worden. Binnen 4 muren, maar vooral ook in het openbaar. Niet wegstoppen. Samen wordt alles draaglijker en kom je misschien wel tot de mooiste gesprekken en verhelderende oplossingen. Dus vandaar dat ik het zo nu en dan ook aanhaal.

Mijn held

200 km zwemmen voor een goed doel,
het KWF waar ik mij ook goed bij voel,
Mijn held, dat is wat jij bent,
wat mag Nederland trots zijn op zo’n geweldige vent.

Maarten van der Weijden! Ik ken je niet persoonlijk en dat zal ook wel nooit gebeuren. Maar ik wil 1 ding tegen je zeggen! WAT BEN JIJ EEN BAAS!!

Heb een hele fijne zondag lieve mensen,

Niek

onsProat: HЀNIG AN

We bereiden ons voor op een week met tropische temperaturen.  Ik weet niet exact onder welke code dit weergegeven wordt in meteorologische termen maar ik noem het code “hènig an”.

Gisteren hebben een aantal winkels goede zaken gedaan. Er zijn ventilatoren, mobiele airco’s en ijsjes gehamsterd en een korte broek of zonnejurkje is nog  snel gescoord.

Na de wekelijkse wasbeurt van het beddengoed heb ik het bed opgemaakt met enkel een (boven)laken. En dan ook nog een apart laken voor Jan en een aparte voor mij. Omdat ik 2 benen er bovenop wil leggen en hij niet. Zodat hete strijd wordt voorkomen. Als voorbereiding op zwoele, zwetende, verstikkende en vooral slapeloze nachten. Slecht slapen betekent ’s morgens brak  opstaan . Dat kan een kort lontje tot gevolg hebben. Meerdere dagen temperaturen tegen de veertig graden maakt mensen vermoeid en minder scherp. Daar loert een gevaar. Bijvoorbeeld bij deelname aan het verkeer. Vooral op lange afstanden kak je snel in, ondanks je koele auto en je flesje water. Hoef je niet persé te gaan, doe het dan niet. Je bent vooral een gevaar voor andere weggebruikers.

We gaan een week tegemoet die voor werkend Nederland absoluut nadelig uitpakt. Niemand is optimaal productief. Bij slechts een sporadisch deel van de gebouwen is de klimaatbeheersing zodanig dat je liever binnen bent dan buiten. Airco’s blazen niet, niet hard genoeg, blazen stof uit jarenlang niet gereinigde roosters of blazen te hard. In dat laatste geval leidt het tot keelpijn, verkoudheid en algehele malaise. Wat ziekmeldingen tot gevolg heeft in de week na de warmte; een moment waarop iedereen juist fris en fruitig weer winst voor de zaak zou moeten binnenhalen. (meer…)

onsProat: Juf Derks

Ze was groot en breed, zo sterk als een beer en zelfs voor meester Willem niet bang. Juffrouw Derks, was mijn allereerste juf en ik herinner mij haar nog goed.
Vijf dagen per week kneedde ze onze tedere zieltjes en stoomde ze ons klaar voor de grote mensenwereld. KLEUREN! KNUTSELEN! TV KIJKEN! KLEIEN! LIEDJE ZINGEN! MELK OPDRINKEN! Haar wens was ons bevel. Onder leiding van juf Derks kleurden, knutselden en kleiden we zo goed als we konden. Geen enkele beker melk ging halfvol weer mee naar huis, want juf Derks had de touwtjes stevig in handen. Een carrière als uitsmijter of drilsergeant bij defensie had haar zeker niet misstaan maar toch werd Derks juf, juf omdat zij wist dat daar haar hart lag.

De basisschooljaren vlogen aan mij voorbij, en voor ik het wist was mijn fundament voor de toekomst zo goed als kon gestort. De Cito-toets kwam ik al met al best redelijk door, en na 4 jaar VMBO koos ik voor MBO veehouderij. Ik heb een VMBO diploma automonteur maar heb van het insemineren van koeien mijn beroep gemaakt. Deze omslag maakt mij een van de meest vruchtbare mannen van Markelo. Op een goeie dag maak ik ongeveer 17 kalfjes per dag, bezoek ik ruim 20 verschillende bedrijven en maak ik misschien wel uw toekomstige topper. (meer…)

onsProat: Mag ik een baaldag?

Je kent het wel. Van die dagen waarop álles gewoon even tegenzit. Je staat op uit bed en voelt het direct: dit is dus níet jouw dag.

Nou, dat overkwam mij onlangs zo’n beetje elke dag in één week. De maandag was goed, maar dinsdag begon het. Ons hele huis rook naar l’eau de D&K. Dat klinkt als een of andere dure Franse parfum, maar ik bedoel hier Diarree & Kots. Ja, sorry. Ik kan het niet mooier maken. Het gevreesde buikgriepvirus had huize Landeweerd bereikt. En hóe. Ons toilet en wasmachine hebben nog nooit zulke drukke tijden gekend.

En vrijdag werd het nog leuker. Ik werd wat te laat wakker, nét op de dag dat we altijd gaan babyzwemmen. Dus al enigszins gehaast alle spullen bij elkaar gezocht. Hop hop naar het zwembad en snel in de outfit. Kom ik na de les terug bij de tas, wat denk je? Tas open. En jawel: pinpassen, creditcard, rijbewijs… foetsie verdwenen.

Al vloekend alles nagezocht, ook thuis, maar niks gevonden. Dus dan toch maar alles laten blokkeren en naar het gemeentehuis toe voor aangifte en een nieuw rijbewijs. Kom ik daar: túúrlijk, pasfoto vergeten mee te nemen. Dus ongedane zaken weer terug naar huis in Markelo. Daar aangekomen staat er een man voor onze deur. Ik had niet eens de kans om te vragen wat hij kwam doen. “Ik kom u het licht brengen en de Wachttoren aanbieden, want er heerst zoveel ellende onder mensen de afgelopen tijd. Maar daar kunt u zich wellicht nog geen voorstelling van maken, in uw jonge, net begonnen leven”. Nou heb ik “licht” sowieso niet nodig, want Eneco levert prima diensten bij ons. Maar met zo’n suggestieve opmerking als afsluiter (die man moest eens weten!), stond mijn hoofd nóg meer op onweer. Ik was werkelijk in staat om hem ter plekke neer te hoeken. Maar ik heb – om in de categorie van meneer te blijven – met een Vuurtoren-rood-aangelopen hoofd kortaf duidelijk gemaakt dat ik geen interesse had. (meer…)

onsProat: Kritisch!

Op het moment dat jullie deze column lezen lig ik nog mijn roes uit te slapen van een reis naar het Duitse Wombach. Zoals jullie misschien wel hebben gelezen zijn we afgelopen weekend met de kapel naar Duitsland geweest voor een optreden met bijbehorend reisje. Schik en plezier alom, dat snappen jullie. Een voorproefje voor ons optreden tijdens het borreluurtje op het dorpsfeest! Want mooie Maarkelsen, wat debiel veel zin hebben we daarin zeg! Niet normaal. Een hele gave en spannende uitdaging voor ons als kapel maar oh zo ontzettend leuk. Echt een eer om te mogen spelen op de aftrap van het feest. Mijn lieve collega columniste Diny heeft me vorige week redelijk wat gras voor de voeten weg gemaaid met haar (hele goede) column over het aanstaande dorpsfeest, daar had ik het ook over willen hebben, maar goed, dat is het risico van het vak. Het had zo mijn verhaal kunnen zijn. Dus ik ga niet in herhaling vallen maar wil er toch wel iets over kwijt.

Er wordt veel lof geuit over de nieuwe invulling van het feest. Ben ik het helemaal mee eens. Maar 1 ding moet me wel van het hart. En dat is eerlijk gezegd iets wat me irriteert, maar ook echt Maarkels is. Al die zogenaamde publieke geheimen die er zijn!! Nu dus vooral rond het dorpsfeest. Er staan zoveel veranderingen op stapel, maar daar mag nog niet over gesproken worden. Logisch, je kunt niet alles in 1 keer de media in slingeren. Dan wordt het teveel aan informatie en blijft het niet spannend. Dus als wij bijvoorbeeld een vergadering hebben met het dorpsfeest bestuur wordt er constant gezegd ‘Det muj nog wal effen vuur oe hool’n’!

Nou, dat doe ik dan ook keurig, maar via een achterdeur waar je het totaal niet verwacht, komt je ineens dat ter ore wat dus nog niet naar buiten had mogen komen en ik angstvallig stil heb gehouden. En als je dan degene vraagt waar hij of zij het van gehoord heeft of hoe ze erbij komen zeggen ze “Det weet ik wa, ma det goa ik oe neet vertel’n”.

Ik wordt er zo ontzettend moe van. De 1 wil nog interessanter doen dan de ander! En als er dan iets nieuws via de officiële weg naar buiten komt zeggen ze “Oh, ma det wis ik al lange heur”! Duuhhh….tenenkrommend irritant…. dat vind ik het. Het is in de trant van ‘kijk mij eens belangrijk zijn”. En dan kan ik me zelf weer gaan verdedigen dat het niet via mij is uitgelekt. Maar is zulk gedrag nu iets dorps? Of iets echt Maarkels? Of doen ze dat in het westen ook wel? Ik houd van ons mooie Maarkel, maar dit kinderachtige gedram vind ik niet grappig. (meer…)

onsProat: Positief verrast

Zoals ik wel eens in eerdere columns schreef ben ik enorm fan van verjonging in besturen en verenigingen in Markelo. De vergrijzende populatie probeert wel alle ballen in de lucht te houden echter resulteert dat meestal in varen op de bekende koers. Veilig en weinig discutabel.

En kijk nu eens wat het Dorpsfeest bestuur voor ons in petto heeft voor het laatste weekend van augustus! Ik word blij van de bijna wekelijkse aankondiging van een ware metamorfose in de programma onderdelen.  De vorige voorzitter werd voor het voldongen feit gesteld dat er een andere locatie gezocht moest worden voor de tent. Hij heeft zich uitstekend gekweten van zijn taak,tot en met het benaderen van een nieuwe voorzitter uit de jonge gelederen van ons dorp.

Omdat het Dorpsfeest bestuur niet denkt de wijsheid in pacht te hebben, lieten ze zich adviseren.

Gevolg: vernieuwing. Het maakt dat de senioren op donderdag gaan genieten en we op de vrijdag naar het borreluurtje gaan; de naam dekt exact de lading. De vogel zal op het drukste kruispunt van het centrum neerstorten. Iedereen mag zijn eigen bar mee slepen naar de tent. De optocht werd aangekondigd met een broodje aap verhaal, en zeker weten dat er meer te zien valt nu loopgroepen zijn toegestaan. Weg met de strenge regels; hier wordt maatwerk geleverd. De Grösmeijers trappen af en zijn vrij op zondagochtend. En de recentste verrassing; Festifun. De twee rasechte Markelose jongedames die in dit “diepe” springen; jullie laten durf en lef zien! (waar ik enorm fan van ben). Het is lastig om een kinderprogramma in de steigers te zetten. Jullie hebben goed gezien dat zoiets niet mogelijk is in één onderdeel. Als je 12 bent wil je niet op dezelfde bank in de tent zitten kijken naar een entertainer waar de 4-jarigen om schateren. Herhaaldelijk een ondergeschoven kindje in het programma, maar nu weer spannend! En heel goed dat de bar geopend is tijdens het kinderprogramma. Tot nu toe alleen koffie verkrijgbaar. Hard nodig na de vrijdagavond, en geboren uit het idee dat je kinderen niet moet confronteren met alcohol. Maar gedurende het hele weekend worden kinderen meegenomen in de tent, dus waarom op zaterdagochtend roomser dan de Paus?

Het Dorpsfeest bestuur communiceert deze veranderingen gedoseerd en doordacht. De site is up-to-date. In de aanloop naar het feest schiet Tubantia duidelijk tekort als je het vergelijkt met Goor. Dagelijks worden we op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen in de Schoolfeestloods. Maar dat hebben wij in Markelo niet nodig. Wij hebben Maarkelsnieuws en zij lopen zich het hele jaar het vuur uit de sloffen om het Dorpsfeest onder de aandacht te brengen. Inclusief fotograaf, die ik ervan verdenk dat ze heuse paparazzi kwaliteiten bezit en in de bosjes ligt om geheime voorbereidingen vast te leggen en met ons te delen. In goede samenwerking verstaan Dorpsfeest en Maarkelsnieuws de kunst ons nieuwsgierig te maken.  Het wordt dit jaar zeker geen sleur. Het wordt vet gaaf! Neem de week erna vrij. Ga beleven dat Markelo trilt, siddert en leeft. En bovenal; toon je aangenaam verrast, deel een compliment uit en zoek geen spijkers op laag water. (meer…)

onsProat: Activistische pinken

Weet u het nog? Uw eerste autootje? De mijne was een Opel Corsa. Ik kocht haar 8 jaar geleden voor een vriendenprijsje van een kameraad van mij. Ik geef het toe, ze was niet moeders mooiste, haar motorkap was krom, haar wielkasten zaten vol met roest en de vering was ver te zoeken. Ondanks al haar gebreken bracht ze mij altijd waar ik heen wilde. Snel ging het niet, het stomme ding trok nog geen droge worst van tafel en de sprint van 0 naar 100 kostte je bijna een snipperdag. Bij elk stoplicht trok ik steevast aan het kortste eind en het inhalen van een grote vrachtwagen was een prestatie op zich.

Maar het kan altijd erger, 26 januari 2019 omstreeks half 9: “Chris… wat moet ik doen?” Aan de andere kant van de lijn klonk de stem van mijn duidelijk geschrokken vriendin. Door glad wegdek raakte ze in een slip en kon ze een boom niet meer ontwijken. Met Lisanne was gelukkig alles goed, maar onze auto stond er beteuterd bij. We hadden samen wat geld opzij gezet om een kanon van een Audi te kopen en het was de fijnste auto, die we ooit hebben gehad. Ons avontuur in Noorwegen met die Audi was onvergetelijk. Haarspeldbocht na haarspeldbocht, tunnel na tunnel en camper na camper zoefden dankzij haar 265 pk aan ons voorbij. Bij ieder stoplicht kon ik er als een haas vandoor. Van 0 naar 100 in 6 seconden en van 80 tot 120 in 4 seconden, die Audi trok je de broek van je kont. Haar motor brulde als een leeuw en tijdens het opschakelen snoof ze als een nijlpaard. Haar wegligging was fenomenaal, als een octopus kleefde ze zich vast aan het asfalt en bij elke tankpauze werd de glimlach van onze lokale pomphouder breder en breder. (meer…)

onsProat: Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet

Alles letterlijk voor je zien. Snel afgeleid zijn als iemand je iets vertelt, omdat je brein meteen alles vertaalt naar beeld. Van letterlijk naar nóg letterlijker zeg maar. Visueel ingestelde mensen kunnen hierover meepraten. Het zijn “de beelddenkers” onder ons. En ook ik behoor tot die categorie.

Beelddenken biedt in heel veel gevallen voordelen. Zo had ik elke ruimte van ons huis qua kleuren al helemaal ingericht tijdens de eerste bezichtiging, inclusief alle af te breken muurtjes. Ideaal. En de tuin -wat een allegaartje was van buxusplanten, bomen, her en der afdakjes en tien verschillende kiezelsteenpaadjes- zag ik ook al ingericht en wel voor me. Ergens ‘doorheen kunnen kijken’ is dus heel fijn.

Er zit echter ook een groot nadeel aan visueel denken: het leidt grúwelijk af. En ik geef meteen maar een bizar voorbeeld waar ik last van heb.
Als ik in de supermarkt met iemand aan de praat ben en ik zie ondertussen iemand langslopen met TOILETPAPIER in z’n winkelwagentje – dat kun je ook niet missen; op een of andere manier ligt dat ook als een soort toffee bovenop alle andere boodschappen – dan zie ik dus letterlijk het beeld voor me hoe dat toiletpapier door de persoon in kwestie gebruikt wordt om z’n achterste mee af te vegen. Ja, echt. Het is verschrikkelijk. Bah. Nu ik het zo opschrijf vind ik het ook gewoon ontzéttend smerig. En ook gewoon heel erg raar, ja. Maar het gebeurt gewoon automatisch! Er valt niks aan tegen te houden. Je kunt dus wel nagaan wat er gebeurt als ik sommige mensen in een lingeriewinkel zie… juist ja. Lang leve online shoppen.

Als er een pilletje was om die rare beeldkronkels uit m’n hoofd te krijgen, dan zou ik die meteen slikken. Maar tot die tijd zie ik er maar gewoon de lol van in, want het is vaak ook lachen geblazen met dat brein van mij. “Never a dull moment” met mezelf. (meer…)

onsProat