Alweer aan de beurt. Vier weken zijn altijd snel voorbij. Waar ga ik over schrijven? Het blijft een terugkerende moeilijkheid voor me. Natuurlijk gebeurt er in de week voordat de column geplaatst wordt wel wat in Markelo, maar in het team van Maarkelsnieuws zitten goede verslaggevers die graag boven op het nieuws zitten, dus dat is vaak al beschreven. Als columnist kun je daar dan nog een mening over geven, maar dat is niet wat bij mij past: een mening breed uitdragen via deze column.
Natuurlijk is dat soms best lekker om te doen en in gesprekken kan ik dat ook. Toch is er een groot verschil tussen praten en schrijven. Het overkomt me nog steeds regelmatig dat ik zelf verbaasd ben over wat er uit mijn mond komt. Te duidelijk mijn mening geven kan dus gebeuren. En wanneer ik het niet uitspreek, zegt mijn non-verbale communicatie vaak ook genoeg. Voor mensen die me goed kennen ben ik dan een open boek.
Wanneer mensen echt fel tegen me ingaan, kan het juist gebeuren dat ik totaal dichtklap en pas ’s nachts of dagen later bedenk wat ik eigenlijk had willen zeggen. Vast herkenbaar voor velen. (meer…)
Opgegroeid met het Brabants dialect, zou ik me niet moeten wagen aan het Twents dialect, maar ik vind het zo’n mooi dialect, dat ik het ook wel eens graag wil gebruiken. In dit geval over een onderwerp dat vele tradities en gebruiken kent, maar erg onderhevig is aan de dynamiek in deze tijd.
De uitdrukking, althans zo begrijp ik het, past volgens mij alleen bij het overlijden van iemand die al bijna, of al op leeftijd is, maar zeker niet bij het plotseling vroegtijdig overlijden.
Toen ik nog een kleuter was, had ik een buurvrouw, waar ik veel kwam. Ik deed er allerlei karweitjes en hielp haar vooral in de moestuin. Ze overleed vroegtijdig en wat me van die tijd nog bijstaat is het zgn. bidden van de rozenkrans. Dat werd bij ons thuis gedaan omdat we recht tegenover haar woonden. In Markelo zouden we zeggen 'noodnoaber', maar dat begrip kenden men in Brabant niet. De keukentafel werd verwijderd en de stoelen werden in een kring uit elkaar gezet en er werden schotjes op gelegd zodat alle buren konden zitten. Vader bad voor met de rozenkrans in de hand. Vijf keer tien 'Weesgegroeten' en vijf keer 'Onze Vader'. Op basis van de rozenkrans werd geteld of je niet teveel gebeden deed, maar zeker niet te weinig. De volgende dag ging de kist van de overledene, op de platte wagen met paard ervoor naar de kerk en na afloop van de dienst naar het kerkhof. Men was er maar druk mee.
Hoe ouder je wordt hoe vaker je wordt geconfronteerd met iemands overlijden. In Brabant had ik van oudsher drie vrienden van mijn leeftijd waarvan er inmiddels twee zijn overleden. Het is zeker al weer meer dan tien jaar geleden dat de eerste vriend kanker kreeg. Hij is enkele dagen nadat ik hem in het hospice bezocht had, overleden. Hij was alleenstaand en had geen kinderen. Het bericht kwam van een nicht. Ze vertelde me, van zijn wens, dat hij in alle stilte zonder dat er maar iemand bij aanwezig was, begraven of gecremeerd wilde worden. Niemand in mijn directe omgeving kon vertellen, wat er met hem gebeurt was. Het gaf voor ons een enorm onbevredigend gevoel, dat we geen afscheid konden nemen. (meer…)
Vorig jaar was een feestelijk jaar in onze familie, er waren een aantal heugelijke feiten te vieren, waaronder ons eigen huwelijksjubileum. Dat was dan ook een mooie aanleiding voor mij om te gaan shoppen voor feestkledij. Fijn! Ik moest eerst even oriënteren wat er zo op de markt was. Ik had al wel een beeld maar dat maakt het niet altijd makkelijker. Uiteindelijk is het heel snel gelukt. Gelukkig!
Wat mij tijdens mijn shopronde opviel is dat heel veel kleding van polyester gemaakt is. Met name dan de feestelijker kleding. Polyester kleding is echt helemaal niet mijn ding, ik heb een grote hekel aan polyester kleding. Ik vind het niks. Een synthetische vezel wat uiteindelijk plastic is, gemaakt uit aardolie. Veel van mijn kleding is van katoen, linnen, wol en af en toe van zijde (als mijn portemonnee dat toelaat!). Het liefst draag ik natuurlijke materialen maar ik ontkom er bijna niet aan dat ik ook wel kleding heb waar wat polyester in zit. Dit is namelijk wat het meest te koop is. (meer…)
Ik was er niet eens naar op zoek, maar toch viel mijn oog op dat blikje, ver weggestopt in een verhuisdoos. Een doos die eigenlijk niet meer uitgepakt hoeft te worden. Maar weggooien wil ik het ook niet. Ik herkende het blikje meteen. Hier stopte ik in mijn tienerjaren papiertjes in. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Wat zat er eigenlijk precies in? Ik nam het blikje mee naar beneden, opende het en rook iets van nostalgie.
Het waren jaaropgaven uit de tijd dat ik nog een krantenwijk had. Een stempelkaart van dansschool Reinders in Goor. Die goede oude tijd. Een op een bierviltje geschreven adres van een vakantievriendje, van lang geleden. Maar ook een aantal briefjes. Geschreven onzinbriefjes, met eigenlijk nietszeggende teksten. Mijn handschrift, en dat van enkele klasgenoten. Waarschijnlijk hebben we daar destijds enorm om gelachen. (meer…)
Wanneer u nu denkt: wat is er met haar aan de hand, hier kan ik niets van maken. Dat klopt, het is een taal binnen Nederland die we hier in het Oosten niet spreken. Het is namelijk Haags. De vertaling is: Dames Komiok gaan op pad.
Wanneer jullie dit lezen zijn we alweer terug maar nu ik dit aan het schrijven ben, hebben we het nog in het vooruitzicht. Vrijdag en zaterdag gaan we met 13 vrouwen uit Markelo naar Den Haag. Het is een bij elkaar geraapt gezelschap met als raakvlak “Komiok”, de activiteitencommissie van Stokkum. Het zijn vrouwen die in deze commissie zitten, waarvan hun partner in de commissie zit of die de commissie net hebben verlaten. Het plan voor een nachtje weg stond al vast toen wij de Komiok verlieten.
Met 2 vrouwen in de groep die goed bekend zijn in Den Haag, kan dit alleen maar goed georganiseerd worden. Zij weten waar we moeten zijn. En zo is er een heel programma samen gesteld. Natuurlijk gaan we ook naar van Kleef, de stoomdistilleerderij. We krijgen daar een korte uitleg over de geschiedenis en over de geproduceerde drankjes. Die befaamde drankjes, die ook veel mensen in Markelo al goed kennen, mogen we natuurlijk ook proeven. Dat zal vast een gezellige boel worden. Het is maar goed dat we niet met het vliegtuig hoeven zodat we niet gecontroleerd gaan worden op de flessen die we waarschijnlijk mee terugbrengen. Op deze manier kunnen andere Maarkelsen ook proeven. (meer…)
Ieder jaar ga ik naar de dokter voor een zogenaamde apk-keuring. Je laat je bloed prikken en een dag later heb je via het digitaal netwerk de uitslag. De resultaten worden besproken met de praktijkondersteuner. Cholesterol iets op het randje, gewicht iets te hoog, meer drinken (water!!) et cetera. Als ik naar huis ga, ben ik vastberaden om de gegeven adviezen op te volgen.
Het ligt niet aan het bewegen, want fietsen en wandelen doe ik genoeg, maar nee, het zit het hem vooral in het eten en drinken. Maar bij mij vooral het snoepen. Ik kan het niet laten als er, zoals vorige week rond de Pasen overal paaseitjes liggen, er een van de te nemen. Het is net alsof die lekkere chocolaatjes naar me schreeuwen om ze op te eten. Ik kan de verleiding niet weerstaan.
Daarom vraag ik thuis ook altijd om alle lekkere dingen, uit het oog te houden. Als je het niet ziet, is de verleiding niet zo groot om er een te nemen. Iets in ons lichaam geeft het gevoel dat we moeten toeslaan en we de innerlijk strijd om die lekkernijen te laten liggen, meestal verliezen. (meer…)
De wereld lijkt in brand te staan en het negatieve nieuws vliegt ons dagelijks om de oren. Hoe tegenstrijdig is dat op deze paasdag? Pasen, het feest van hoop waarbij we vieren dat Jezus is opgestaan uit de dood. Het laat zien dat het leven sterker is dan de dood en geeft gelovigen hoop op verlossing. De lente start ook vaak rond Pasen, alles begint te groeien en bloeien, een nieuw en hoopvol begin.
Ik reed woensdag naar het werk en het was mistig maar door de mist heen, scheen de zon. Het was betoverend mooi. Op de weg moest je nog een beetje uitkijken, het zicht was nog beperkt. Een eend landde iets verderop in een sloot en ik zag nog net een glimp van een prachtige Dexter koe met haar kalf. Al dit moois met op de achtergrond krentenboompjes die in bloei stonden. De belofte van een mooie lente hangt in de lucht. Een vredig gezicht.
Ik kwam vrolijk op het werk en voordat ik het kantoor had bereikt, had ik al vier medewerkers gesproken waarvan twee er toch een beetje minder vrolijk waren dan ik en zich zorgen maakten om bepaalde zaken. Het ging om wat operationele zaken maar ook over de toekomst. Kan ik dit werk nog volhouden tot mijn pensioen, zeker nu die pensioenleeftijd steeds hoger aan het worden is? Niet in de laatste plaats gingen de zorgen ook over de toestand in de wereld. Een kort gesprek, een luisterend oor en samen een afspraak ingepland om dit snel uitgebreider te bespreken, had hen toch weer wat moed gegeven.
Er zijn veel mensen met zorgen over de toekomst en er zelfs van wakker liggen. Ik heb de afgelopen tijd meerdere mensen ontmoet met dergelijke zorgen. Dat maakt dat juist Pasen, zeker dit jaar, bij uitstek het moment is om weer hoop te krijgen. Het ontluikende voorjaar op de achtergrond en het paasverhaal in gedachten, ingrediënten voor een hoopvol nieuw begin.
Hoop en moed gaf zeker de uitvoering van de Passion in Markelo, afgelopen weekend. Met vereende krachten, de inzet van veel vrijwilligers en met passie uitgevoerd. Dat er ook nog een enorme hoeveelheid voedsel ingezameld is voor de voedselbank is grote klasse en getuigd van echt noaberschop met een warm hart. Hier kan een mens alleen maar blij van worden en dit geeft zeker veel moed en hoop voor de toekomst. Wat je allemaal met elkaar al niet bereiken kunt.
In Markelo eindigen we de dag, geheel volgens traditie met de boake. Volgens Google symboliseert het paasvuur/boake de overwinning van het licht op de duisternis, de afsluiting van de winter en de viering van nieuw leven, vruchtbaarheid en gemeenschap. Een hoopvol einde van een bijzondere dag.
Dat hiermee de zorgen van mensen niet meteen opgelost zijn is helder maar naar mijn gevoel begint oplossen van zorgen in het groot, met de eerste stappen in het klein en met hoop in het hart. Als je goed kijkt zijn er veel zaken die ook zeker nu nog hoop geven. Ook al stormt het in de wereld en lijkt niets meer te zijn wat het was, geef nooit de moed op. Moed verloren, alles verloren. Een nieuwe lente, een nieuw begin, het glas is halfvol, er zijn voor elkaar en vooral samen sta je sterk en noaberschop hoog in het vaandel.
Vandaag zijn we allemaal weer samen bij ons thuis, alle kinderen en kleinkinderen. Dit jaar is extra bijzonder want ook de 'overzeese' kinderen schuiven dit jaar lekker aan voor een ei. We breken het brood met elkaar en tikken een ei. En een ding is zeker, hoop zit zeker ook aan tafel! Ik wens u allen hele fijne Pasen met veel gezelligheid, genieten van elkaar en het moment en hoop voor de toekomst.
Hartelijke groet,
Marianne
"Een ongeluk kump nooit alene", zou mijn oma gezegd hebben. En het klopt in dit geval wel.
Soms heb je van die periodes waarin je van het een in het ander valt. En dat was de afgelopen twee weken hier zeker het geval.
Het begon met een zieke koe, koorts, en we konden zien dat ze erg veel pijn had. We konden haar wel iets tegen de pijn geven, maar we stonden een beetje voor een raadsel wat ze mankeerde. Al opperde Frank al vrij snel: het lijken wel symptomen van scherp. Een koe krijgt scherp wanneer ze metaaldeeltjes via het voer heeft binnengekregen. Maar dat kon volgens hem haast niet, want zowel in de hakselaar tijdens de oogst van het gewas als in onze voerwagen zitten sterke magneten, die metaal eruit moeten trekken.
Deze koe stierf al vrij snel. Maar nummer twee en drie lagen ook al ziek in de stal. Dit klopte niet! De veearts erbij, en zij bevestigde ons vermoeden. Gelijk werden er magneten ingegeven. Maar ook voor deze koeien had het geen baat meer. (meer…)
