“Een ongeluk kump nooit alene”, zou mijn oma gezegd hebben. En het klopt in dit geval wel.

Soms heb je van die periodes waarin je van het een in het ander valt. En dat was de afgelopen twee weken hier zeker het geval.

Het begon met een zieke koe, koorts, en we konden zien dat ze erg veel pijn had. We konden haar wel iets tegen de pijn geven, maar we stonden een beetje voor een raadsel wat ze mankeerde. Al opperde Frank al vrij snel: het lijken wel symptomen van scherp. Een koe krijgt scherp wanneer ze metaaldeeltjes via het voer heeft binnengekregen. Maar dat kon volgens hem haast niet, want zowel in de hakselaar tijdens de oogst van het gewas als in onze voerwagen zitten sterke magneten, die metaal eruit moeten trekken.

Deze koe stierf al vrij snel. Maar nummer twee en drie lagen ook al ziek in de stal. Dit klopte niet! De veearts erbij, en zij bevestigde ons vermoeden. Gelijk werden er magneten ingegeven. Maar ook voor deze koeien had het geen baat meer.

Dit is een vreselijk lijden. Over dierenleed gesproken: daar hoort dit in het rijtje thuis. Omdat er nog twee zieke koeien bij kwamen, hebben we uiteindelijk alle koeien een magneetbolus gegeven. Dit trekt normaal gesproken eventuele ijzerdeeltjes in de pens naar zich toe, om verdere schade te voorkomen.

Omdat er inmiddels al meerdere dode dieren waren, besloot de dierenarts om twee van de dode beesten inwendig te onderzoeken, om de veroorzaker te kunnen vinden. In Denemarken gebeurt dat onderzoek ter plaatse. Ondanks dat ik er niet bij wilde zijn, en Frank wel, was hij getuige van de schade die stukjes roestvrij staal hadden aangericht. Roestvrij staal! Geen ijzer dus, en dit wordt niet door een magneet aangetrokken.

Restjes van een kapot blikje… door iemand achteloos weggegooid. En bij ons in het gras terechtgekomen. Gewoon totaal zinloos dus! Omdat sommige mensen niet de moeite nemen om hun troep in de afvalbak te gooien. Hadden wij dat dan niet kunnen zien? Nee, niet als het gras al zo lang is en het er verscholen tussen ligt! Anders wordt de trekker echt wel stilgezet om het op te ruimen.

Uiteindelijk hebben 7 koeien hun leven moeten geven omdat iemand zijn lege blikje drinken niet op kon ruimen. Ik noem dat moord!

Dat was nog niet voorbij, of Arla belde ons ’s ochtends vroeg op, een week geleden. We hadden antibioticamelk geleverd! Alle alarmbellen gingen af, want hoe was dat mogelijk? Hoewel de media soms anders doet geloven, is antibiotica in melk — en vlees idem dito — echt totaal onmogelijk in landen als Denemarken, Nederland en Duitsland. Het is verboden, het verstoort onder andere het proces van kaasmaken. De controles zijn extreem streng en de boetes extreem hoog!

De melk uit de gehele tankauto wordt vernietigd, want dit is niet meer bruikbaar. En wij als boer draaien voor de kosten op. En eenieder met gezond verstand kan nu bedenken dat wij er echt alles aan doen om te voorkomen dat er antibioticamelk geleverd wordt aan de fabriek. Maar dat was nu wel gebeurd.

Al heel snel konden wij via de computer terugzien dat de fout niet zat in ons handelen, want de koe die antibiotica had gekregen, was de gehele periode in de dumptank gemolken. Om een lang verhaal kort te maken: de fout is door een medewerker gemaakt. Hij heeft de verkeerde koe behandeld. Uit individuele melktesten bleek al snel dat er ineens een tweede koe met antibiotica was.

Een fout met grote en dure consequenties. Wat een geintje als deze nu kost? Zeker tussen de 100.000 en 150.000 DKK, waarvan we via een verzekering gelukkig een gedeelte gedekt krijgen.

Maar de nasleep is erger: controles. Waarom is het gebeurd? Hebben we het protocol gevolgd? Ja, en ja. En de medewerker mag met geen vinger meer een koe aanraken die, om welke reden dan ook, een behandeling moet krijgen! En met een beetje pech word je gemeld bij de politie. Zo streng zijn de regels hier in Denemarken.

Mijn oma had na dit verhaal haar hoofd geschud en zou zeggen: “Ach, deerne toch.”

En nee, dit gaat ons ook zeker niet in de koude kleren zitten, dat brengt veel zorgen met zich mee. Maar wij doen met heel ons hart ons best. Het enige dat ik met dit verhaal wil bereiken: gooi afval alsjeblieft in de afvalbakken. Of raap dat blikje aan die akkerrand op.

En denk bij het volgende verhaal in de media over antibiotica in je zuivel of stukje vlees eens even terug aan dit verhaal.

Fijne zondag

Debby