Alweer aan de beurt. Vier weken zijn altijd snel voorbij. Waar ga ik over schrijven? Het blijft een terugkerende moeilijkheid voor me. Natuurlijk gebeurt er in de week voordat de column geplaatst wordt wel wat in Markelo, maar in het team van Maarkelsnieuws zitten goede verslaggevers die graag boven op het nieuws zitten, dus dat is vaak al beschreven. Als columnist kun je daar dan nog een mening over geven, maar dat is niet wat bij mij past: een mening breed uitdragen via deze column.

Natuurlijk is dat soms best lekker om te doen en in gesprekken kan ik dat ook. Toch is er een groot verschil tussen praten en schrijven. Het overkomt me nog steeds regelmatig dat ik zelf verbaasd ben over wat er uit mijn mond komt. Te duidelijk mijn mening geven kan dus gebeuren. En wanneer ik het niet uitspreek, zegt mijn non-verbale communicatie vaak ook genoeg. Voor mensen die me goed kennen ben ik dan een open boek.

Wanneer mensen echt fel tegen me ingaan, kan het juist gebeuren dat ik totaal dichtklap en pas ’s nachts of dagen later bedenk wat ik eigenlijk had willen zeggen. Vast herkenbaar voor velen.

Bij schrijven is dit anders. Wanneer je iets op papier zet — of op een beeldscherm — denk je er veel meer over na. Je leest het nog eens terug, en nog een keer, en verandert toch weer iets. U kent het wel. Een beetje het verschil tussen een snelkookpan en een slowcooker, bij dat laatste kun je zo-nodig nog wat aanpassen.

Dit houdt ook in dat wanneer je leuk en onderhoudend kunt praten, dat nog niet wil zeggen dat je ook leuk kunt schrijven. Toen ik werd gevraagd als columnist, hadden een aantal mensen in Markelo daar meer vertrouwen in dan ikzelf.

Toch zijn we nu ruim twee jaar verder en heb ik aangegeven dat ik graag wil stoppen met het schrijven van stukjes voor Maarkelsnieuws. Ik merk dat het me steeds meer stress oplevert om iets passends op papier te krijgen. Waar ik in het begin achter de laptop ging zitten en gewoon begon, ben ik er nu de hele week in mijn hoofd mee bezig.

Gelukkig was er snel weer een enthousiast iemand gevonden. Nee, ik vertel nog niet wie dit is, maar ik heb er alle vertrouwen in.

Twee jaar waarin jullie een inkijkje kregen in mijn leven en mijn gedachtegang. Regelmatig schreef ik over uitjes die we maakten, want een positief stukje had mijn voorkeur en dat kon op die manier. Maar ook wat moeilijkere onderwerpen kwamen voorbij. Soms kwamen er veel reacties, soms weinig. Dat is prima en zegt volgens mij ook iets over hoe de column ontvangen werd.

Mensen die ik sprak vertelden hoe ze op zondagmorgen snel de column lazen voordat de dag begon. Een extra reden om een positieve column te schrijven. Om zes uur in de ochtend worden ze altijd geplaatst en een boer uit Laren vertelde dat hij dan net de koeien klaar had om gemolken te worden. Hij las dan snel de column en ging daarna verder met melken. Dat zijn leuke dingen om te horen.

Het was erg leuk om het team van Maarkelsnieuws en hun werkwijze te leren kennen, want daarmee hebben we wel iets unieks in Markelo.

Een paar weken geleden had ik op mijn werk in Bathmen nog wat aandacht nodig voor een goed verlopen actie voor een nieuwe duofiets. Ik vroeg mijn collega’s naar de plaatselijke nieuwsverspreider, maar dat bleek daar dus niet te bestaan. Mooi dat dit in Markelo wel zo is!

Ik wil jullie in ieder geval allemaal bedanken voor het lezen en de reacties die ik heb ontvangen. Soms positief en een enkele keer wat kritischer, maar meestal hoor je dat laatste zelf in Markelo niet. Vond ik niet erg hoor. Het was leuk en leerzaam om te doen.

Mijn opvolger zal het weer op zijn of haar eigen manier doen en we zijn benieuwd — diegene zelf ook nog :). Ik wens hem of haar alvast heel veel schrijfplezier.

Goodgoan leu,

Gerdien