Ik was er niet eens naar op zoek, maar toch viel mijn oog op dat blikje, ver weggestopt in een verhuisdoos. Een doos die eigenlijk niet meer uitgepakt hoeft te worden. Maar weggooien wil ik het ook niet. Ik herkende het blikje meteen. Hier stopte ik in mijn tienerjaren papiertjes in. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Wat zat er eigenlijk precies in? Ik nam het blikje mee naar beneden, opende het en rook iets van nostalgie.

Het waren jaaropgaven uit de tijd dat ik nog een krantenwijk had. Een stempelkaart van dansschool Reinders in Goor. Die goede oude tijd. Een op een bierviltje geschreven adres van een vakantievriendje, van lang geleden. Maar ook een aantal briefjes. Geschreven onzinbriefjes, met eigenlijk nietszeggende teksten. Mijn handschrift, en dat van enkele klasgenoten. Waarschijnlijk hebben we daar destijds enorm om gelachen.

Wie herkent het nog van vroeger in de klas, tijdens zo’n saaie les? Je wordt op je schouder getikt en krijgt snel een gevouwen briefje toegestopt van degene die achter je zit. Stiekem vouw je het open. Oppassen dat de leraar het niet ziet. En dan natuurlijk ook weer stiekem iets terugschrijven. Meestal onzin.

Maar op een ander briefje dat ik in mijn trommeltje vind, staat: strikt persoonlijk. Een schoolvriendin stort haar hart uitgebreid uit over een jongen op wie ze verliefd was. En weer een ander briefje gaat over een feestje, waarin verschillende namen staan van wie er meegaan. Blijkbaar werden er ook mensen buitengesloten, want… M, M en A waren trutten en mochten niet mee. Sorry, M, M en A. Al weet ik niet eens meer over wie het ging.

Het waren de jaren ’90. Nog geen mobieltjes, laat staan social media. En toch deden wij eigenlijk hetzelfde als nu met Snapchat en WhatsApp. Briefjes hadden hetzelfde doel: elkaar onzin sturen. Zonder druk. En zonder likes en prestaties.

De enige spanning was dat je briefje in de verkeerde handen kon vallen, of nog erger: bij de leraar terechtkwam. Maar nooit hoefde ik me druk te maken over de perfecte pose. Het juiste filter. Meteen reageren. Of, erger nog, online pesterijen.

En toch zijn we geleidelijk bijna allemaal meegegaan in die sociale gekte. Ik betrapte mezelf er vorige week nog op. Ik kreeg een berichtje van iemand die zich social business coach noemt. Mijn bereik zou veel meer kunnen groeien. Wekelijks wel honderd volgers erbij, of meer. Als ik meedeed aan haar businessproject en de juiste tools gebruikte, werd dat gegarandeerd. Ik ging eens kijken. Tja, erg hard groei ik ook niet. En inderdaad, anderen die nog maar net begonnen zijn, zitten al op tienduizend volgers. En wauw, wat krijgen die veel reacties. Weer een ander heeft mooie samenwerkingen opgebouwd. Misschien moet ik toch meer reels plaatsen. Misschien zelfs dagelijks. Dus ik begin enthousiast.
Maar de volgende dag denk ik al: ik wil dit helemaal niet. Het kost me veel te veel tijd. En wat wil ik er eigenlijk mee bereiken? Mijn gastenverblijf is volgeboekt.

Ik wil veel liever dat die paar trouwe volgers blijven. Dat ik echt blijf wie ik ben. Dat ik doe waar ik blij van word. Dan maar minder likes. Minder volgers. En voor mij geen social media coach. Die tijd besteed ik liever aan echte gesprekken. Face to face. Koffiedrinken met een vriendin. Een spelletje aan de keukentafel. Of een wandeling met de hond.

En ineens word ik daar keihard bij stilgezet. Afgelopen zaterdag stuurde ik een goede vriendin nog een WhatsApp: “We moeten echt nodig afspreken. Veel te lang geleden. Volgens mij hebben we elkaar veel te vertellen.” Ik kreeg een duimpje terug. Nu denk ik: had ik toen maar gebeld. Of was ik spontaan langsgereden, ik rij er notabene wekelijks voorbij! Nu hoeft dat nooit meer. Een noodlottig ongeval maakte abrupt een einde aan haar leven.

Leegte blijft achter. Maar vooral ook het besef. Dat een spontaan belletje, een kort bezoek. Een kaartje of zelfs een brief van twee kantjes zoveel meer zegt dan een vluchtig berichtje via social media.

Het blikje berg ik weer op in de verhuisdoos. Een doos vol brieven ligt er ook. Ik haal ze eruit en besluit ze te lezen. Ze zijn tijdloos. Vol herinneringen. En eerlijk… Een handgeschreven brief of kaart is toch veel waardevoller dan een gemiddeld berichtje op je telefoon.

Debby