onsProat: Een houtkachel
Regelmatig verschijnt er weer een artikel in de krant over de houtstook. Ik lees dit met veel argwaan, omdat ik zelf graag hout stook, vooral met het koude weer van vorige week is het fijn om je te warmen aan een houtkachel. Maar dit kan zomaar een keer gebeurd zijn. Ik hoop dat we nog even door kunnen gaan. Ik ben ermee opgegroeid. In de winter maakte mijn moeder iedere dag de kachel aan. Hout was er altijd genoeg. Het kachelhout werd door vader gezaagd, op een zaagtafel met een cirkelzaag. Aangedreven door een zware elektromotor via een brede riem en poulies die op de motor en zaagtafel zaten. Als hij zaagde gaf dat een snerpend geluid dat door merg en been ging, maar je wist niet beter. De zaag had geen keurmerk, vader geen VCA-certificaat en ARBO-regels waren er nog niet. Het is altijd goed gegaan met vaders. Het zagen moest vaak ’s avonds gebeuren. ’s Anderendaags kwam de buurman effe buurten en vertelde dat de kinderen de avond ervoor niet konden slapen omdat buurman Sjaak weer aan het zagen was geweest. De buurman was zo handig om tijdens het eten langs te komen zodat moeders de klacht dan ook hoorde: nadien werd er 's avonds niet meer gezaagd. (meer…)
Lees meer

























