onsProat: Een stipje aan de horizon
Heel in de verte zie ik een wit zeilbootje. Of misschien is het wel een heel ander bootje. Voor mij is het van hieruit niet goed te zien. Voor me kabbelt het zeewater zachtjes. Het is warm en de zon brandt in mijn rug. Achter me liggen de bosrijke kliffen van het Poolse eiland Wolin. Hier is het mooi. Alles lijkt hier zachter dan wanneer ik een paar kilometer terugloop. Daar staan grote hotels, restaurants en weet ik veel wat nog meer hutje-mutje op elkaar gebouwd. Toeristisch. Net als een kilometer of twee verderop, waar de mensen zelfs op het strand hutje-mutje naast elkaar liggen. Ik ontwijk het met een grote boog. Gelukkig ligt mijn Airbnb op het boerenland van Wolin, waar ik 's morgens zelfs nog wakker word van het geluid van een trekker. Tijdens mijn wandelingen kom ik wel veel vakantiehuizen tegen. Op de opritten staan auto's uit Hamburg, Berlijn en Warschau. Allemaal grote steden. Ik verbaas me erover. Ze zitten een groot deel van het jaar met z'n allen in de drukte van de stad en wanneer ze vakantie hebben, zoeken ze elkaar gewoon weer op. Ze liggen naast elkaar op het strand en 's avonds zitten ze met z'n allen in overvolle restaurants en barretjes. Waarom zou je dat willen? Ik kan me er werkelijk niks bij voorstellen. En terwijl ik daar zo over nadenk, besef ik ineens hoe makkelijk dat eigenlijk gaat. Ik kijk naar een wereld die niet de mijne is en trek er mijn conclusies uit. Misschien doen zij precies hetzelfde wanneer ze naar mijn wereld kijken. (meer…)
Lees meer
