Ik zat te broeden op een dossier voor mijn dagelijkse werkzaamheden bij de Rabobank toen ik daarin werd onderbroken door een bekende stoorzender. De telefoon. “Marjan Noteboom” lees ik in de display. Wat zou die dan willen? Nieuwsgiering pak ik de telefoon op en Marjan kan zowaar gedachten lezen. Want ze zegt dat ik me zeker wel afgevraagd had waarvoor ze zou bellen. Het hoge woord komt eruit. Ze zoekt een columnist voor Maarkelsnieuws. Ik gehoorzaam als ze me vraagt om niet gelijk te reageren maar er een weekend over na te denken. Gaandeweg haar relaas weet ze me enthousiast te krijgen en voordat het weekend voorbij is reageer ik. “Ja, dat gaan we doen!”

Ik ben Geertjan Welmer. Geboren en getogen Markeloër. Geboren in de Markelose Dijkerhoek en na het dorp Markelo woon ik alweer een tijd met mijn gezin op de Borkeld. In Markelo beter bekend als “Luuks”, de Markelose naam van mijn familie. Ik vul mijn vrije tijd graag met de werkzaamheden die het wonen op de Borkeld met zich meebrengen en mijn vriendin en ik vinden het leuk om mensen te ontvangen in onze bed and breakfast in het “kokhoes” achter de oorspronkelijke boerderij. Ik ben penningmeester van stichting Hessenheemfonds Markelo en sinds kort van Duurzaam Initiatief Markelo Noord. Ik heb een solex en maak daarmee graag ritjes met de kjels van solexteam the Spitfires, maar ik rijd ook motor. Ik heb jarenlang het doel mogen verdedigen in een zeer gezellig elftal bij Sportclub Markelo. Deze carrière heb ik omgezet in een periodieke bardienst op de zondagochtend. Ik heb jarenlang “de bas” gezongen in het Markelo’s Mannenkoor. Vorige week las ik de column van Jan over zijn ervaringen met zingen. Wat jammer, dat een mooie basstem en plezier in zingen zo eindigt. Jan, is een koor in Markelo niet wat? Sinds vorig jaar sta ik weer “op de planken” voor de toneelvereniging van de Achterhoek. Dat toneelspelen is echt een Markelo’s fenomeen. Hoeveel verenigingen hebben we wel niet? Deze onderwerpen kunnen dus in mijn columns terugkomen. Maar dat hoeft natuurlijk niet. Ik laat het open en zie het wel. Artistieke vrijheid is een groot goed.

In het dagelijks leven dus werkzaam voor de Rabobank. Gisteren heb je me kunnen zien op de Open Bedrijvendag Markelo, waar ik namens de Rabobank aanwezig was. Prachtig initiatief trouwens, de Markelose bedrijvendag. Waarin een klein dorp groot kan zijn. Bij de Rabobank vul ik mijn tijd al jaren met wat ik nu voor Maarkelsnieuws ga doen. Verhalen schrijven. Ik vermoed dat ik daarvoor bij de Rabobank beter betaald krijg, maar misschien verrast Marjan me nog. Bij Maarkelsnieuws heet zo’n verhaal een column, bij de Rabobank heet zo’n verhaal een rapportage. Ondanks mijn financiële achtergrond heb ik me altijd voor taal geïnteresseerd. Ik lees de krant en af en toe een boek. Ik heb een hekel aan taalfouten en kan het nooit laten om mijn kinderen op taalfouten te wijzen. De reacties hierop zijn meestal iets in de trant van “boeien…” of “je had leraar moeten worden”.

Maar goed. Daar gaat ie dan! Columnist voor Maarkelsnieuws. Geweldig dat deze site er is. Het ziet er gelikt uit en het geeft een dorp als Markelo een eigen identiteit. Het valt me ook op hoeveel mensen het lezen. Soms heb ik zelf niet eens in de gaten als ik ergens op een foto sta, maar dan word ik daar door mijn dorpsgenoten op geattendeerd. “OnsProat”… Ik heb dat even uitgezocht. Het huidige Maarkelsnieuws is een samenwerking tussen de sites maarkelsnieuws.nl en onsmarkelo.nl. Goed dat deze twee sites elkaar versterkt hebben. Ons Markelo had een rubriek die onsProat heette en deze naam is na het samengaan behouden. Een column waarin inwoners van Markelo iedere zondag hun zegje kunnen doen. Ik vind dat een goed initiatief en de wijze waarop dit ingevuld wordt, met vier columnisten, ook. Dat zorgt voor variëteit. Maar die naam onsProat blijf ik vreemd vinden. “Ons” is Nederlands en “Proat” Maarkels. En dat schrijf je dan zonder spatie, aan elkaar, met een hoofdletter P erin?

Inwoners van Markelo, “vie sprekt meka.”
Geertjan Welmer