Het verbaast me iedere keer weer, wat voor talent er in Markelo zit op muzikaal gebied. Of het nu gaat om de fanfare of een van de vele koren bij de Passion of tijdens de jaarlijkse herdenking van vrijheid in de kerk, het is steeds genieten. Nu heb ik geen jota verstand van muziek maar ik vind het wel heel erg mooi. Mijn muzieksmaak is ook erg gevarieerd. Van Latijnse religieuze zang zoals het Credo tot popmuziek van Rammstein. Maar vooral wat daartussen zit en binnen de top 2000 valt, zoals die ieder jaar te beluisteren is op Radio 2 tussen 1e Kerstdag en Oudejaarsavond.

Het voordeel in de huidige tijd is dat wanneer je een mooi nummer op de radio hoort, je dit binnen enkele minuten op je eigen muzieklijstje kunt zetten en zo vaak je wilt kunt afspelen via een streamingdienst. Dat ging vroeger heel anders.

Je haalde een gedrukt exemplaar van de Top 40 bij de platenzaak en je kon dan je favoriete nummer, op zaterdagmiddag als de Top 40 werd uitgezonden door Radio Veronica opnemen op een cassetterecorder. Dat er dan, aan het begin en einde van het nummer, een diskjockey tussen door zat te praten, was niet zo’n probleem. Je wist niet anders, dat hoorde er nu eenmaal bij.

Hoewel ik veel van muziek houd, ben ik er nooit actief mee bezig geweest. Toen ik nog vrij klein was, heb ik wel eens een poging gewaagd. Het was in de vierde klas van de lagere school. We moesten allemaal zingen en ik zong uit volle borst mee. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, dat de meester me op mijn schouder tikte en met zijn wijsvinger op zijn mond gebaarde dat ik niet meer mee mocht zingen. Ik heb daar altijd een complex aan over gehouden. Na die gebeurtenis, zong ik nooit meer als iemand me kon horen. Of ik zong mee in een gezelschap waarbij de anderen luider zongen en ik niet te horen zou zijn.

Tot een aantal jaren terug. Tijdens een uitje van onze afdeling bij het waterschap konden we deelnemen aan diverse sessies van activiteiten. Een ervan was zingen. Daar deed ik aan mee. Een tweetal collega’s, die ook bij een zangkoor waren, spraken me na afloop aan op het feit dat ik een mooie zware basstem had. Daar moet je wat mee doen, was hun advies. Vanwege tijdgebrek en onvoldoende lef, kwam het er niet van. Tot twee jaar geleden.

Tijdens het jaarlijks uitstapje van oudgedienden van het waterschap, kwam ik een van die collega’s tegen, die me vroeg of ik al bij een koor zat. Nee, het was er nog niet van gekomen. Ik was al weleens benaderd door enkele koren uit Markelo, maar ik durfde het niet aan. Hij begreep me wel, maar spoorde me aan om me eens te melden in Bentelo. Daar was een laagdrempelig koor dat oefende voor één uitvoering en daarna in principe weer stopte. Het repertoire bestond hoofdzakelijk uit popmuziek. Dat moest ik zeker eens proberen.

Ik nam contact op met het koor en liet me overhalen toch eens naar Bentelo te komen. Daar werd ik hartelijk onthaald. Ze hadden al vaker geoefend, maar dat was geen probleem. Ik kon zo meezingen en ik werd uiteraard ingedeeld bij de bassen. Uit volle borst zong ik mee met een nummer van Avicii. Tijdens de pauze vertelde de man naast me dat ik best wel een goede stem had. Dat bood perspectief. Na afloop kreeg ik ook nog van een ander een compliment. Er werd gezellig nog even nagepraat en met veel enthousiasme reed ik terug nog Markelo.

Een week later was ik dus weer present. Toen bleek al snel dat ik geen noten kon lezen, en steeds in de bladmuziek moest zoeken waar we gebleven waren. De twijfel sloeg toe en op de derde avond, ging het fout. De dirigent vroeg me of ik een octaaf hoger wilde zingen, maar dat pakte niet goed uit. Hij spaarde me nog door me niet alleen een stukje voor te laten zingen, maar toen de andere bassen, hoger zongen kon ik absoluut niet meekomen. Daar kwam me nog bij dat de dames die alt zongen, zo zuiver en mooi zongen, ik al snel de gedachte had, van wat doe ik hier. In de pauze ben ik nog even naar de dirigent gegaan of het hoger zingen te leren is. Ja, ja dat is wel te leren maar kost je heel veel tijd. De reactie zei me genoeg, het kwam over alsof hij wilde zeggen, dat er geen eer aan te behalen viel: einde zangcarrière.

Och er is zoveel mooie muziek gemaakt. Alleen het luisteren naar muziek kan je al blij maken. In die geest hoop ik, dat tijdens het Markelose feest op vrijdagmiddag de Biskaya’s weer optreden met hun brede repertoire. Dan wordt het weer ontzettend genieten en ik kan meezingen, niemand hoort me.

Een vrolijke zondag toegewenst.

Gr. Jan vds