Ik deed een oog open en zag dat het 5.30 uur was. Wel erg vroeg! Het was zaterdagmorgen voor Pinksteren. Ik werd al zo vroeg wakker door enige overlast van de sinds vorig jaar ontwikkelde allergische klachten: niesbuien. Waarschijnlijk hooikoorts. Veel mensen ontwikkelen dat op jonge leeftijd, ik wat later.

Na een hooikoortstabletje, dat niet direct resultaat opleverde, sprong ik maar uit bed en bedacht dat ik de wasmachine alvast ging aanzetten. Dan was die al mooi vroeg schoon en opgehangen. Toen het machinepark draaide maar eens richting ’n Baarg met de hond. Zat bij de hond nog niet in de planning; zij vond het duidelijk te vroeg. Nadat ik haar een eindje mee had getrokken kreeg ze er toch aardigheid en stapte verder vrolijk mee.

Na ons ontbijt hing ik nog even de was op en Dick vertrok richting Enschede. Voor mij was het tijd voor de douche, tandenpoetsen aankleden en dan richting de studio in Goor voor de uitzending van Heuvel 6.

Ik was bijna gesteven en gestreken en zag uit mijn ooghoek het doosje met wattenstaafjes liggen. Achteloos pakte ik er een om nog even mijn oren schoon te maken. Dan was de binnen- en buitenboel weer schoon. Ik had het ding nog maar net in mijn oor gestopt en voelde het meteen. Tot mijn zeer grote schrik ging het wattenkopje eraf en bleef in mijn oor steken. “O shit” dacht ik “dat is niet oke”!

De schrik was groot aangezien het niet de eerste keer was dat dit mij overkwam maar de derde keer. En ik was er, dacht ik, heel voorzichtig mee geworden. Dick was de dag hele dag de hort op, de buren en familie op vakantie. Voor medische hulp moest ik naar Deventer. Kon allemaal niet want ik moest naar de radio. Maar ja het moest er toch uit.

Ik begon maar eens met een groot pincet met een gebogen kop, die drukte het er nog verder in. Na nog een paar voorzichtige pogingen, besloot ik dat dit niet de oplossing was.

Maar…ik had nog een hele fijne, kleine haaknaald. (Waarschuwing: Dit valt dus in de categorie ‘Doe dit thuis niet na’!) Als ik nu eens voorzichtig probeerde iets achter het watje te haken. Eerste poging mislukte. Ik besloot als het na de volgende poging niet gelukt was, dan maar met watje en al in het oor naar de studio te gaan. Zien we later wel weer.

Heel voorzichtig en langzaam, liet ik de haaknaald voorzichtig mijn oor in glijden, op hoop van zegen en…….warempel er kwam beweging in. Heel voorzichtig kwam het verdwaalde watje weer naar buiten. Gelukkig! De opluchting was enorm! Geweldig, mijn weekend kon niet meer stuk!

Soms moet je toch ook wel geluk hebben.

Zo heb ik ook al eens een incident gehad met een hele fijne, dunne haaknaald (voor de kenners maatje 1,50mm). Ik zat op de bank tv te kijken, ondertussen bezig met een haakwerkje. Ik wilde even gaan verzitten. Ik zette mij af tegen de zitting, met haakwerkje en al in de hand. En ik voelde het gebeuren……Plok, haaknaald zo dwars door mijn vinger!

Het deed geen pijn. Dick was in alle staten. “En wat nu?” zei hij. “Nou, kwestie van nijptang, kop eraf knippen, beetje bijschuren en dan terug trekken” zei ik. Zo gezegd zo gedaan. En weet u wat, het kwam helemaal goed, geen pijn, geen ontsteking, zelfs geen litteken. Ook weer veel geluk gehad, maar ik beveel het toch niet aan.

Al schrijvende realiseer ik me, hoe vaak ik veel geluk heb gehad in mijn leven. Soms ontsnap je aan een bijna botsing, je valt net niet van de trap. Of zoals 10 jaar geleden, lagen wij gelukkig nog niet in bed toen ons huis afbrandde. Dagelijks ontsnap je aan kleine en grote ongelukjes zonder je dat te realiseren. Zouden er toch beschermengelen bestaan? Ik weet het niet maar geniet van mijn gelukjes groot en klein.

Ik wens u allen een superfijne zondag,

Hartelijke groetjes

Marianne