Net als in oktober, ben ik aan de beurt voor de column in de week dat de verkiezingen zijn geweest en ook nu zal ik daar niet over schrijven. Daar zijn echt anderen voor die daar veel meer verstand van hebben. Wij hadden namelijk iets veel leukers.

Vorig jaar tijdens ons feestje kregen we een mooi cadeau van onze meiden en hun partners; een weekendje Denemarken met z’n achten. Afgelopen weekend was het zover en vertrokken we op vrijdag naar het vakantiehuis van medecolumniste Debby.

We konden lekker doorrijden en het was die dag ook in Duitsland geen lekker weer om een mooie stop te maken dus wisselen van chauffeur en door. Een klein eindje Denemarken in en toen herkenden we de oprit van het huis van de foto’s van Debby. Een smalle doorgang door een poortje bij de schuren en je arriveert op een heel mooi binnenplaatsje. Dat zag er al heel sfeervol uit.

Snel naar binnen waar het lekker warm was. Hier was te zien hoe sfeervol ook een vakantiehuis ingericht kan zijn met heel veel oog voor detail.
Heel veel ruimte in het huis en ook rondom het huis, afstanden zijn daar wat groter dan bij ons. Terwijl we zelf ook niet heel dicht bij onze buren wonen hier.

Een weekendje met ons achten, hoe zou dat gaan? Zou de aanhang het ook met ons uit kunnen houden? Nou in ons geval hoefden wij ons geen zorgen te maken, dat ging prima. Wat is dat genieten zeg.
Darten, spelletjes spelen, klein stukje Denemarken bekijken, samen eten en drinken, nog meer darten, kletsen, zingen, weer darten. De dagen vlogen voorbij en de Limburgse vriend van onze jongste kan nu een goed woordje Twents spreken (waarbij ik mezelf heel vaak tegen hem heb horen zeggen: “laot oe niks wies maak’n”).

Op zaterdag gingen we lekker rondkijken in een stadje in de buurt en ook in Denemarken bleken er verkiezingen te zijn en werd er volop campagne gevoerd. Helaas voor ons geen rode roos van de Deense partij, dat was kennelijk niet lonend genoeg voor hen.
’s middags naar de oostkust want Debby en Frank wonen mooi in het midden van het land en dan zijn beide kanten van het land goed af te rijden. Een hele andere kust dan aan de westkant, geen strand maar wel een hele mooie natuur. Hier hebben we gemerkt dat ook de jeugd met weinig tevreden is; water en wat platte stenen en ze zijn zo een half uur zoet.

Op zondag waren we welkom om het bedrijf van Debby en Frank te bekijken en even bij te praten. Met verschillende mensen verschillende invalshoeken voor vragen en uitleg waarbij we zelf merkten dat we wel uit een agrarische familie komen maar zeker niet meegegroeid zijn in alles wat erbij komt kijken. Na de rondleiding nog gezellig wat drinken in de mooie leefkeuken van hen en later op de middag nog even terug met de vriend van de jongste die nog nooit had gezien hoe een koe gemolken werd.
De overlap met mijn eigen werk is hierin dat bij dat laatste moment weer zichtbaar werd hoe autistisch koeien ook zijn. Vreemde mensen in de melkput, dat levert onrust op. Dit kan ik me van vroeger ook herinneren; er werd extra veel geloeid, geplast en gepoept door de beesten wanneer er vreemden in de melkput kwamen. De man die de monsterafnames deed, herkenden ze ondertussen maar o wee als het iemand anders was. En mijn vader dan maar geruststellend tegen ze praten zodat ze een bekende stem hoorden.
Wanneer je googled op Temple Grandin lees je een interessant verhaal over hoe dit waardevol kan zijn.

Op maandag lieten we Debby achter met een hele berg was want als je 8 bedden op 1 dag moet verschonen, ben je er zeker druk mee. Het hoort erbij voor haar.
Op de terugweg in Duitsland nog even samen iets gegeten en nou ja zeg, een man die hoorde dat we uit Nederland kwamen, vroeg om wiet. Zien wij eruit als drugsdealers?? Hoe zien drugsdealers er eigenlijk uit? Wij konden hem er in ieder geval niet aan helpen. Geen grenscontrole van Duitsland naar Nederland wat dus op zich wel mogelijkheden gaf wanneer de vraag andersom was geweest. Waarbij ik niet hoop dat ik nu een tip heb gegeven😊

Ons weekend samen was alweer voorbij en ook bijna iedereen bleek ‘s avonds alweer andere bezigheden te hebben. Dat is goed, ze zijn uitgevlogen en hebben hun eigen leven opgebouwd. Extra waardevol zijn dan de momenten dat we wel samen zijn (die zijn er gelukkig regelmatig) en de fijne verstandhouding tussen allen. Wij koesteren dit.

Fijne zondag

Groetjes Gerdien