Ik heb een auto, waar ik erg blij mee ben. Echter deze auto heeft een bijzondere eigenschap, hij praat nog meer dan ik zelf praat. Dit zei ik tegen Dick, 1,5 jaar geleden, toen ik er nog niet zo lang in reed. De auto praat in piepjes, bliepjes en miepjes. Maar niet echt gezellig. Het gaat de hele tijd maar door van: gordel om, waarschuwing 30 km, 50 km, 80 km, binnen de lijnen rijden enz. ’n Betje nøhlen dus. En dan blijft het niet bij piepjes en bliepjes, hij heeft ook nog het zogenaamde ‘Lane assist’ waarmee hij me ‘dwingt’ om binnen de lijnen te rijden. Hij duwt je dan als het ware een beetje terug naar de baan waarvan hij denkt dat ik moet rijden. En als kers op deze automobiele taart, kan hij nog een ‘ingreep’ doen namelijk remmen als hij denkt dat ik dit niet doe. Dit is in de tijd die we samen er op uit gaan, twee keer voorgekomen. Ik schrok me het apezuur. Ik had namelijk geen idee, waarom hij remde. Ik zag niets, geen auto, geen fietser, geen kat…dus grote schrik maar niets geleerd.

De ‘pratende’ auto heeft wel wat voordelen, ik hou me redelijk keurig aan de snelheid (deed ik al maar nu iets beter denk ik) dat is veiliger en een voorbehoedsmiddel voor bekeuringen (hoop ik), ik verbruik wat minder benzine, ook heel fijn. O ja en een achteruitrijdcamera! Navigatie, ja maar ik heb altijd nog een kaart in de auto en wijk ook graag af van de navigatie om veel redenen maar ook vaak omdat het leuker is. Maar dat is het dan ook wel zo’n beetje, veel verder kom ik dan niet met de voordelen. Het gepiep en gebliep gaat de hele tijd door en leid mij af dus ik negeer het maar een beetje. Het ‘dwingende’ van Lane Assist, vind ik wel lastig, moet altijd een beetje tegensturen. Aan het eind van het verhaal vraag ik mij af of het zoveel veiliger is geworden nu ik soort van ‘gecontroleerd’ aan het auto rijden ben.

Ik hou van auto rijden, ik rij met liefde het hele land door. Heeft iets te maken met vrijheid denk ik maar ook wat ik onderweg zie of tegenkom. Ik rij dagelijks ongeveer een half uurtje naar mijn werk, geen straf. In dat half uur start je langzaam op naar de dag, genietend van de opkomende zon en op de terugweg laat je dag langzaam van je af glijden. Als ik dan terugkom vanuit Almelo over de Plasdijk, zie ik in de verte de Herikerberg al liggen. Prachtig en bijna thuis! Autorijden heeft voor mij te maken met plezier en vrijheid.

Wat blijft er van die vrijheid over, als het autorijden steeds meer aan de controle van de auto onderhevig is? De techniek staat voor niets en deze ontwikkelingen met ‘veiligheidsvoorzieningen’ die in de auto aangebracht worden, blijven doorgaan. Wat blijft er dan over van mijn eigen beoordelingsvermogen? Mag ik dan nog omrijden omdat ik dat leuk vind of moet ik de kortste route volgen? Krijg ik dan een ‘ingreep’? Heb ik zelf nog invloed? Het plezier van het rijden zit er ook in dat ik zelf controle heb over de auto, hoe snel rij ik, het schakelen, toerental maar ook het gevoel voor de auto. Als de machine het vertrouwen overneemt wat blijft er dan nog over van je eigen zelfvertrouwen? Wat kun je dan zelf nog?

Dit gaat niet alleen over autorijden natuurlijk, maar ook over andere geautomatiseerde, digitale en wetenschappelijk bewezen zaken die het beter weten dan de mens. Als je alles over laat aan de techniek, wat kan de mens straks zelf dan nog? Spieren gaan achteruit als je ze minder gebruikt. Hoe zou dat zijn met onze grijze massa, ons brein?

Voorlopig rij ik nog lekker in mijn schakel benzine auto, schakel de bliepjes en piepjes soms uit en volg ik de autonavigatie ook niet altijd omdat ik soms een ‘om’ wil rijden en een leukere weg wil volgen. Lekker eigenwijs of eigen wijsheid?

Fijne zondag

Marianne