Soms zou ik willen dat ik kon terugspringen in de tijd. Niet om weer jong te zijn, al zou dat mooi meegenomen zijn. Maar gewoon terug naar de tijd voor het mobiele tijdperk. Naar een wereld waarin we nog niet werden beheerst door onze telefoons. Een wereld die niet tot in detail maakbaar hoefde te zijn.

“Mam, ik snap het eigenlijk niet. Waarom moet je op 1 januari tegen iedereen zeggen: gelukkig nieuwjaar? Anders zeggen we dat ook niet,” zegt onze jongste ineens.
“Tja,” antwoord ik, “dat is zo’n traditie. Er begint een nieuw jaar en dan wens je iemand het beste toe.”
“Maar eigenlijk zou je dat net zo goed in maart kunnen zeggen,” vervolgt ze, “gewoon iemand het beste wensen.”
“Eigenlijk vind ik het toch raar,” zegt ze even later. “Want het is toch niet altijd gelukkig?”

En ze heeft natuurlijk gelijk. We zeggen het vaak op de automatische piloot, zonder er echt bij stil te staan.

Ik denk er nog eens over na. Natuurlijk wens ik iedereen alle geluk en het beste toe, dat lijkt me niet meer dan vanzelfsprekend. Maar als ik echt mocht wensen… als ik iets mocht wensen waarvan ik denk dat veel mensen er gelukkiger van zouden worden, al was het maar voor even, dan zou ik dit wensen:

Een wereld die niet meer zo maakbaar hoeft te zijn.
Waar echte verbinding weer centraal staat.
Waar we naar elkaar luisteren.
Waar een spontaan gesprek met een wildvreemde nog normaal is.
Waar we elkaar helpen, respect tonen en liefhebben. En waar onze aandacht niet langer voortdurend gevangen wordt door het schermpje in onze hand.
Feitelijk is het natuurlijk superhandig dat het bestaat. De hele wereld ligt binnen enkele seconden voor je open. Maar sinds deze uitvinding lijkt het alsof we alles mooier, strakker en perfecter willen maken.

Vroeger was je uniek als persoon. Tegenwoordig lijkt botox en andere vormen van plastische chirurgie heel normaal te zijn geworden. En dat vind ik oprecht vreemd. Net zo vreemd als dat het ineens normaal en zelfs gezond wordt gevonden om vleesvervangers te eten. Producten die vervolgens ook nog een gezondheidskeurmerk krijgen. Terwijl alles eraan fabricaat is.

Maar de propaganda op onze mobieltjes vertelt ons keer op keer hoe gezond het wel niet is. Hoe mooi je zou zijn met opgespoten lippen, rondere billen en een gladgestreken gezicht.

Zelfs in een podcast van iemand die zich voedingsdeskundige noemt, krijg ik te horen hoe slecht onze appels tegenwoordig zouden zijn. Ze zouden diep ingevroren worden om ze jaren te kunnen bewaren. Echt… bij mij ontstaat er dan kortsluiting. Gebruik je gezonde verstand en kijk eens naar appels die nog onder of aan de boom hangen. Eén nachtvorst en ze veranderen in smurrie.

Maar precies daar gaat het mis. We worden zo gemanipuleerd, zo langzaam en geraffineerd beïnvloed, dat we vanzelf gaan geloven dat energiedrank ons vleugels geeft. Dat een voedingssupplement alles bevat wat we nodig hebben. En dat een glad gespoten uiterlijk het ideaalbeeld is waar we aan moeten voldoen.

Er was een tijd dat we televisie hadden met drie zenders. En als je geluk had nog een paar Duitse. Geen keuzestress. En als er niets op tv was, dan pakte je een bordspel. Of je ging naar buiten. Je maakte een praatje met de buurman, of met het stel dat toevallig voorbijliep.

Als ik mijn ogen sluit, zie ik mezelf lopen. Samen met oma Markelo, boodschappen doen. Broodjes bij bakkerij Jansen. Fruit bij Van de Vegt. En aan het eind van de Grotestraat Slagerij Rohaan, waar we altijd een plakje worst kregen. Alles puur, lokaal en echt. Van vleesvervangers had men nog nooit gehoord. Als vegetariër at je gewoon geen vlees. Punt.

Ondertussen waren we zo een uur verder, want oma kletste graag met iedereen. En als opa door zijn sigaren heen was, werden wij met een paar gulden naar De Haverkamp gestuurd. Daar wisten ze precies wat opa rookte.

Puur. Simpel. Echt. Vers.
Dat is dan ook wat ik jou wens voor het nieuwe jaar. Een jaar waarin het leven weer wat eenvoudiger mag zijn. Waar een grap gewoon een grap mag zijn. Waar gelachen en gepraat wordt. Waar er geluisterd wordt, zonder een schermpje in de hand. En waar verdriet er mag zijn, zonder oordeel.

En natuurlijk de beste wensen voor 2026! Niet omdat het zo hoort, maar omdat ik het meen.

Geniet van de simpele eenvoud van het leven, vandaag, morgen en voor al die momenten die nog komen gaan.

Debby