Markelo heeft voor wat betreft de opvang van asielzoekers een goede naam opgebouwd. Bij de komst van de eerste Indische Nederlanders , 60 jaar geleden, stond die opvang nog wel heel erg in de kinderschoenen als we de ervaringen lezen van een gezin, dat werd ondergebracht in hotel Lichtendahl. De Bussumsche Courant deed er uitgebreid verslag van. De Dienst Maatschappelijke Zorg, die verantwoordelijk was voor de opvang, had in Markelo de nodige steken laten vallen. Door bijna ongezien te kiezen voor een hotel, dat toch wel een wat verlopen indruk maakte vroeg de krant zich af of deze DMZ wel voldoende was toegerust voor de verzorging en het welzijn van de uit Indonesië terugkerende Nederlanders.

Hotel Lichtendahl omstreeks 1950

Toen het echtpaar arriveerde was de contactambtenaar van de DMZ niet aanwezig, de directrice van het hotel was met vacantie en alleen een dienstmeisje zag zich belast met de verwelkoming.

Al was – ondanks de inzet van het dienstmeisje – de ontvangst dus niet erg aangenaam de gebreken van het hotel brachten de gasten nog meer in mineur. In een kamer waarin het behang in lorren van de houten wand hing en door brede spleten een riant uitzicht op de gang en omliggende kamers werd verschaft, stonden bedden klaar met groezelige dekens en een enkel laken dat volgens de belofte van het dienstmeisje eens in de veertien dagen voor verschoning in aanmerking kwam, evenals de aanwezige handdoeken.

Ratten en muizen waren geregelde gasten en van de zo geroemde Hollandsche zindelijkheid was weinig te merken. De reeds aanwezige gasten deelden de klachten, ze hadden meermalen hun beklag gedaan maar de verantwoordelijke ambtenaar had zich nog nooit vertoond.

De keuken was een zeer onhygiënisch etablissement, waar zich regelmatig een hond of kat liet zien. Bestek en servies straalden jarenlang gebruik uit en bij klachten hierover kreeg men te horen het er maar mee te moeten doen.

De ambtenaar die eenmaal per week een rondgang maakt langs de verschillende pensionadressen en een reeks formulieren met zich meetorst arriveerde enkele dagen later in Markelo. De familie was toen echter al ‘gevlucht’ en had onderdak gevonden bij kennissen.