Mijn broer woont al jaren in Canada. In augustus was hij een paar weken met zijn gezin hier. Ik weet dat zijn dochter Erin goed kan schrijven en ik was benieuwd hoe zij Nederland en Markelo had ervaren op haar 21e, nadat ze er 15 jaar niet was geweest. 1 + 1 = 2 dacht ik en ik heb haar gevraagd of ze een gastcolumn wilde schrijven. Op een paar woorden na spreekt ze geen Nederlands, vandaar dat deze column in het Engels is. Maar geen nood, de vertaling staat eronder. Aan het woord is Erin Welmer:

It has been years since I was last in my dads hometown of Markelo, and I did not know what to expect upon my return. Faint memories of playing on my Opa and Oma’s chicken farm as a child were all I could picture. I remember my Oma’s kind eyes and how she kept toys for me at the house so I would be able to play with her whenever I visited, the way her hugs felt warm and safe after I got scared by a chicken or two. Heading back to Markelo with the farm no longer being in the family and without my Oma felt different, as although I have been in Markelo before, what was familiar to me when I was young was gone and I had to choose to make new memories as an adult.

Heading back to Markelo as an adult allowed me to see the village from a different perspective. Where I am from in Canada, we are able to drive by ourselves at age 16, meaning I am very used to driving everywhere. So naturally, I noticed the differences in transportation compared to Canada. The Markelo roads are so narrow and filled with people on bicycles that I would be too nervous to try to drive here – which is funny because it seems everyone would rather bike here than drive. Before Markelo, I could not remember the last time I rode a bike, and we had to ride our bikes everywhere while I was visiting. I was shocked that I could bike from one town to another in 30 minutes, in Canada I could bike 30 minutes and not even be halfway across my small town. When I had to bike over the “Mountain of Markelo” I was so confused; I live one hour away from the Canadian Rockies and those are the mountains I am used to. Biking everywhere allowed me to take in my surroundings and be more present in the moment than driving everywhere in Canada. I was able to bike past my Opa and Oma’s old farm and reflect on the good memories I had there and it was nice to see all of the other beautiful farms in the countryside too, although where are the cowboy boots and hats?

Markelo is a very kind community that welcomed us with open arms. I do not speak Dutch, but that did not stop me from connecting to so many people here! There were so many family dinners where we would share stories and laugh together, followed by fun nights out with my cousins where everyone was so nice and interested in how my life was back in Canada. During one family dinner we found out that my cousins had never tried mac ‘n cheese before, so we were determined to make it for them to try. Me and my younger brother Kees, who also does not speak Dutch, headed to the supermarkets on our bikes to shop for all the ingredients. This made for a fun but challenging trip for us as every five seconds we had to use the translating apps on our phones to make sure we were buying the right thing! When it came to trying to pay, the staff were kind and patient with us as they could tell we did not speak Dutch. Anyways, the mac ‘n cheese was a success, everyone loved it! (Thank you for cooking it Mom!)

While I enjoyed taking in the countryside and some fun day trips to Apenheul and Amsterdam, I can confidently say my favourite parts of my trip was the time I spent with family and new friends right here in Markelo. Although Markelo looked different than how I remembered it as a child, I was able to experience it as an adult now, allowing me to see where my family came from in a new perspective. I may not be able to revisit the experiences I had as a child in Markelo, but now I have new memories of experiencing a beautiful place, laughing and spending time with family, and connecting with others despite the language barrier. I am grateful for the opportunity I had to return to my dad’s hometown and I am looking forward to one day coming back to continue making new memories.

Het is jaren geleden dat ik voor het laatst in de geboorteplaats van mijn vader, Markelo, was en ik wist niet wat ik bij mijn terugkeer kon verwachten. Het enige wat ik me voor de geest kon halen waren vage herinneringen aan het spelen op het pluimveebedrijf van mijn opa en oma als kind. Ik herinner me de vriendelijke ogen van mijn oma en hoe ze speelgoed voor mij in huis bewaarde, zodat ik met haar kon spelen wanneer ik op bezoek kwam. En de manier waarop haar knuffels warm en veilig voelden nadat ik bang was geworden van een paar kippen. Teruggaan naar Markelo, terwijl de boerderij niet langer van de familie was en zonder mijn oma, voelde anders. Want hoewel ik eerder in Markelo ben geweest, was wat mij als kind vertrouwd was, verdwenen en moest ik nu als volwassene nieuwe herinneringen maken.

Teruggaan naar Markelo als volwassene stelde me in staat het dorp op een andere manier te bekijken. Waar ik vandaan kom in Canada, mogen we al vanaf ons zestiende alleen autorijden. Dat betekent dat ik eraan gewend ben om overal met de auto naartoe te gaan. Dus vanzelfsprekend vielen mij de verschillen in vervoer op in vergelijking met Canada. De wegen in Markelo zijn zo smal en vol met mensen op fietsen. Ik zou bloednerveus worden als ik hier auto zou moeten rijden– wat grappig is, want het lijkt alsof iedereen hier liever fietst dan autorijdt. Vóór Markelo zou ik niet weten wanneer ik voor het laatst op een fiets had gezeten maar tijdens mijn verblijf gingen we overal op de fiets naartoe. Ik was hoogst verbaasd dat ik in 30 minuten van de ene plaats naar de andere kon fietsen. In Canada kan ik 30 minuten fietsen en dan ben ik nog niet eens halverwege de kleine stad waar ik woon. Toen ik over de Markelose berg fietste, was ik even in de war. Ik woon op één uur rijden van de Canadese Rocky Mountains. Dan is de Markelose “berg” wel even wat anders dan de bergen die ik gewend ben. Overal naartoe fietsen stelde me in staat mijn omgeving in me op te nemen en meer in het moment te leven vergeleken met Canada, waar ik overal met de auto naartoe ga. Ik kon langs de oude boerderij van mijn opa en oma fietsen en terugdenken aan de goede dingen die ik me daarvan herinner en het was ook fijn om alle andere prachtige boerderijen op het platteland te zien. Maar waar zijn de cowboylaarzen en -hoeden?

Markelo is een zeer vriendelijke gemeenschap die ons met open armen verwelkomde. Ik spreek geen Nederlands, maar dat weerhield me er niet van om hier met heel veel mensen een band op te bouwen! We zaten veel met de familie aan tafel waarbij we verhalen deelden en samen lachten, gevolgd door leuke avonden uit met mijn neef en nicht, waarbij iedereen erg aardig was en geïnteresseerd in hoe mijn leven thuis in Canada was. Tijdens het samen eten kwamen we erachter dat mijn neef en nicht nog nooit “mac ’n cheese” hadden geprobeerd (macaroni met vlees en veel kaas erover). We waren vastbesloten om het te maken zodat ze het konden proberen. Mijn jongere broer Kees, die ook geen Nederlands spreekt, en ik, gingen op onze fietsen naar de supermarkten om alle ingrediënten te kopen. Dit zorgde voor een leuke maar uitdagende trip voor ons, omdat we elke vijf seconden de vertaalapps op onze telefoons moesten gebruiken om er zeker van te zijn dat we het juiste kochten! Bij het afrekenen was het personeel vriendelijk en geduldig toen ze merkten dat we geen Nederlands spraken. Hoe dan ook, de mac ‘n cheese was een succes, iedereen vond het heerlijk! (Bedankt voor het koken mam!)

Ik genoot ervan om het platteland in me op te nemen en om enkele leuke dagtochten naar de Apenheul en Amsterdam te maken, maar ik kan met zekerheid zeggen dat de favoriete momenten van mijn verblijf de tijd was die ik hier in Markelo met familie en nieuwe vrienden doorbracht. Hoewel Markelo er anders uitzag dan hoe ik het me als kind herinnerde, kon ik het nu als volwassene ervaren. Daardoor kon ik op een andere manier zien waar mijn familie vandaan kwam. Ik kan de ervaringen die ik als kind in Markelo had misschien niet opnieuw beleven, maar nu heb ik nieuwe herinneringen aan een prachtige plek, lachen en tijd doorbrengen met familie en contact maken met anderen ondanks de taalbarrière. Ik ben dankbaar dat ik de kans heb gekregen om terug te keren naar de geboorteplaats van mijn vader. Ik kijk ernaar uit om op een dag terug te komen en het maken van nieuwe herinneringen voort te zetten.

Leu, vie sprekt meka.

Geertjan & Erin