Een groot aantal Maarkelse inwoners zal op deze zondagmorgen op het punt staan om naar het Fruhshoppen te gaan. Daarom zal ik proberen mijn verhaaltje niet al te lang te maken.

Het Maarkelsfeest vergelijk ik zelf wel eens met het carnaval, met het voordeel dat je je hiervoor niet hoeft te verkleden in een apenpak of wat dan ook. De eerste jaren dat ik in Markelo woonde had ik er niet veel mee. Ik was er dat weekend niet altijd en was nog niet zo ingeburgerd. Dat werd snel anders; ik kreeg vrienden, kreeg verkering, hielp met de wagen bouwen van de Bergweg en toen ik bij de brandweer kwam, hielp ik met toerbeurt met de begeleiding van de optocht en ga zo maar door.

Door de jaren heen werd het weekend van het Maarkelsfeest het sociale leven en gevoel ten top. Dat werd circa 15 jaar geleden versterkt toen ik benaderd werd om lid te worden van de tentcommissie. Ik was vereerd en ondanks dat ik nog lang niet met pensioen was en nog vrijwilliger was bij de brandweer, kon ik geen nee zeggen. Na een screening en ‘een jaar stage’ lopen, was is welkom bij de commissie. Met de handen uit de mouwen steken had ik nooit problemen, maar het praktische en technische inzicht voor het inrichten van de tent, was niet mijn sterkste punt. Als er koffie gedronken moest worden, dan stopte ik iets eerder met materialen sjouwen, planken vasthouden, schroeven aangeven en zorgde ervoor dat al die vrijwilligers en commissieleden tijdens de pauze hun natje en droogje kregen. Ik werd al snel benoemd tot ‘chef koelkast’.

Na gedane arbeid werd ’s avonds gezellig met mekaar een biertje gedronken. Dat was vooral in het weekend zelf. Na het opruimen werd het erg laat, maar er moest nog wel even ‘geëvalueerd’ worden hoe de dag was verlopen. Op die avonden kwam dan een fles ‘Twents Kuiernat’ tevoorschijn. Een ontzettende lekkere borrel, maar helaas had de drankenleverancier, maar twee flessen gratis aan de levering toegevoegd.

Een jaar erop had ons commissielid, verantwoordelijk voor de drank, tegen de leverancier gezegd dat hij er opnieuw wel twee flessen aan de bestelling mocht toevoegen. Toen ik echter in de koelcontainer kwam zag ik tot mijn vreugde dat er twee dozen met 6 flessen ‘Twents Kuiernat’ stonden. Eerst geloofde ons commissielid dit niet, maar nadat hij zelf polshoogte was gaan nemen, kwam hij met brede smile terug en zei dat ik gelijk had. Vanaf dat jaar was het gebruikelijk dat we ’s avonds met de vele vrijwilligers een Kuiernatje namen en soms ook wel eens een paar extra. Hetgeen de volgende ochtend weleens desastreus uitpakte.

Het feest blijft doorspekt van gezelligheid en het ontmoeten van nieuwe contacten en uiteraard oude bekenden. Met de vrienden zitten we op zaterdagmiddag altijd op het terras van de Kroon of eerder Bill. Er kwam een mooie jonge blonde vrouw bij ons staan die ons voorstelde aan haar schoonmoeder. Tot onze verbazing noemde ze onze voornamen. Het was Ellen Roosenburg, die ik in geen dertig jaar had gezien en heb gekend toen ze nog kind was. Het was in die tijd dat ik bij de familie Roosenburg op de Markeloseberg in de kost zat en het jaar dat haar broertje en vader zijn overleden. Haar na vele jaren terug te zien en te ontmoeten was bijzonder. We hebben nog lang met elkaar gesproken over die tragische tijd en dat was ondanks het feest ook wel emotioneel. Ze wist me nog verhalen te vertellen, die ik al helemaal niet meer kende. Heel bijzonder. Sindsdien is het traditie dat die zaterdagmiddag de vriendenkring met een persoon is uitgebreid, die ons overigens ook in het gareel probeert te houden.

Maar zo gaat het zo vaak op deze dagen. Het zijn de kleine dingen die het feest zo bijzonder maken maar ook heel mooi. Daarom is het ook fijn om een steentje bij te dragen aan het feest.

Nadat ze in de tentcommissie genoeg van me hadden, ben ik nog een tijdje veiligheidscoördinator geweest en daarna ben ik blijven helpen bij de inrichting van de tent. Vanwege mijn eerder genoemde gebrek aan twee rechterhanden, help ik vanaf dit weekend samen met een tiental andere vrijwilligers, bij het schoon maken van het feestterrein, iedere morgen vanaf 6.15 uur!

Voorlopig is het Maarkelsfeest nog niet af van de familie van der Schoot. Annemie houdt zich bezig met de muntenverkoop en Twan zit in de biljartcommissie. Daarover gesproken. Ook dit jaar zat hij in de biljartfinale, maar moest het dit keer afleggen tegen Diab. Een fantastische biljarter maar ook een ontzettend leuke vent.

En dan was er zaterdag natuurlijk ook nog het vogelschieten. Dat Herbert-Jan Pieffers zich tot Schutterskoning van Markelo schoot, maakte het voor mij extra mooi. Herbert-Jan ken ik natuurlijk ook vanuit de brandweer. Mooi dat er nu naast al het bluswerk ook koninklijk bloed door de brandweerkazerne stroomt. Herbert-Jan, van harte gefeliciteerd!

Voor ons zou Markelo, Markelo niet zijn zonder Maarkelsfeest. Nu stop ik met m’n verhaal, want anders gaat het net zo als op het feest, ik kan maar moeilijk op tijd stoppen.

Nog een mooi Maarkelsfeest.

Gr. Jan vds