Heel in de verte zie ik een wit zeilbootje. Of misschien is het wel een heel ander bootje. Voor mij is het van hieruit niet goed te zien. Voor me kabbelt het zeewater zachtjes. Het is warm en de zon brandt in mijn rug. Achter me liggen de bosrijke kliffen van het Poolse eiland Wolin. Hier is het mooi. Alles lijkt hier zachter dan wanneer ik een paar kilometer terugloop. Daar staan grote hotels, restaurants en weet ik veel wat nog meer hutje-mutje op elkaar gebouwd. Toeristisch. Net als een kilometer of twee verderop, waar de mensen zelfs op het strand hutje-mutje naast elkaar liggen. Ik ontwijk het met een grote boog.

Gelukkig ligt mijn Airbnb op het boerenland van Wolin, waar ik ’s morgens zelfs nog wakker word van het geluid van een trekker. Tijdens mijn wandelingen kom ik wel veel vakantiehuizen tegen. Op de opritten staan auto’s uit Hamburg, Berlijn en Warschau. Allemaal grote steden. Ik verbaas me erover. Ze zitten een groot deel van het jaar met z’n allen in de drukte van de stad en wanneer ze vakantie hebben, zoeken ze elkaar gewoon weer op. Ze liggen naast elkaar op het strand en ’s avonds zitten ze met z’n allen in overvolle restaurants en barretjes. Waarom zou je dat willen? Ik kan me er werkelijk niks bij voorstellen. En terwijl ik daar zo over nadenk, besef ik ineens hoe makkelijk dat eigenlijk gaat. Ik kijk naar een wereld die niet de mijne is en trek er mijn conclusies uit. Misschien doen zij precies hetzelfde wanneer ze naar mijn wereld kijken.

Ik merk het regelmatig wanneer ik met gasten over ons erf loop. Mensen stellen vragen over de koeien en zijn soms stomverbaasd wanneer ze met eigen ogen zien hoe het er op een boerderij werkelijk aan toegaat. Hun beeld blijkt soms vooral gevormd door wat ze in de media hebben gelezen of gezien. En dan ineens staan ze er middenin. Ze zien de koeien. De kalveren. De stal. Ze stellen vragen en ik vertel. Gewoon zoals het is. Precies zoals het er bij ons dagelijks aan toegaat. Een eerlijk verhaal. Daarbij ga ik het niet mooier maken dan de werkelijkheid is. En dat lijken mijn gasten te waarderen.

Aankomende week komt de filmploeg weer bij ons op het erf. Dit keer wordt er alleen buiten gefilmd en ook een aantal koeien mag weer meespelen. Ik krijg het draaiboek doorgestuurd. Of we de koeien misschien op het stukje gras bij de oude stal kunnen laten grazen, was de vraag. En dan kon de pony bij deze koeien komen te staan. Ik antwoord dat dit niet zal gaan. ‘Waarom dan niet?’ vragen ze. Omdat die koeien gewoon weglopen. Er staat helemaal geen omheining. En die pony tussen de koeien zetten is ook geen goed idee. Die gaat etteren, misschien trappen of bijten. Het is tenslotte niet voor niets een Shetlander. En daarbij valt er op dat stukje grond momenteel weinig te grazen. Na weken zonder regen staan er vooral wat droge, verdorde sprieten.

Vanaf een bureau klinkt het waarschijnlijk als een prachtig plaatje. Een paar koeien grazend voor de oude stal. Een pony erbij. Precies zoals je je het boerenleven misschien voorstelt. Alleen werkt het in de praktijk niet zo. Mijn eerste gedachte is dat mensen soms wel heel gemakkelijk iets bedenken of ergens iets van vinden, zonder te weten hoe het werkelijk zit. Maar dan moet ik eigenlijk ook een beetje om mezelf lachen. Want wat deed ik een paar kilometer terug? Ik keek naar al die mensen die hutje-mutje op het strand lagen en begreep werkelijk niet waarom iemand daar vrijwillig voor zou kiezen. Ook ik had mijn oordeel eigenlijk al klaar.

Misschien vinden zij het juist heerlijk. Misschien hebben ze helemaal geen behoefte aan de stilte waar ik zo naar verlang. Misschien genieten zij van een volle boulevard, mensen om zich heen en ’s avonds samen een drankje in een druk café. Wat weet ik daar eigenlijk van? Waarschijnlijk net zo weinig als iemand die nog nooit tussen de koeien heeft gestaan weet over het houden van koeien. Het is eigenlijk bijzonder hoe snel we denken te weten hoe de wereld van een ander in elkaar zit. We zien een klein stukje en vullen de rest zelf wel in.

Net zoals dat witte stipje daar op het water. Ik heb er een zeilboot van gemaakt. Maar vanaf hier kan ik helemaal niet zien of dat werkelijk zo is. Misschien zou ik eerst wat dichterbij moeten komen. Ik stop mijn schrijfblok weer in mijn rugzak en loop met blote voeten door het frisse zeewater verder. De route stuurt me weer richting het bos. Op weg naar een nieuwe bestemming.

Fijne zondag,

Debby