Onze vakantie aan de Spaanse costa Brava was goed te doen. Ca. 30 graden, volop zon en veel restaurantjes en terrassen waar je voor een redelijke prijs terecht kan. Met de Middellandse Zee op loopafstand voor een frisse duik. Een goede voorbereiding draagt bij aan het vakantieplezier. Maar dan nog kunnen er dingen gebeuren die je niet voorziet…

Het voorwerk begint eigenlijk al op het moment dat je je gaat oriënteren. Onze zoon van 19 ging mee en hij nam ook een vriend mee. Zo kunnen ze mooi met elkaar optrekken. Een wandelvakantie in Denemarken valt dan al af. Mijn vriendin houdt van de warmte, dus is de Spaanse kust niet wat? Blanes bijvoorbeeld? Een mooi stadje aan de Spaanse oostkust, gelegen tussen Barcelona en de Franse grens. Toen onze zoon hoorde dat dat slechts 4 km van Lloret de Mar aflag was de keuze snel gemaakt. Boeken maar! Een mooi appartementje via Airbnb op één hoog in een rustig straatje niet ver van het strand. Iedereen blij.

Het toeval wil (nou… toeval?) dat mijn zoon het jaar ervoor met zijn vriendengroep naar Lloret de Mar is geweest. 14 jongens uit Markelo, Goor en Diepenheim van 17/ 18 jaar oud. Voor iedereen die Lloret de Mar niet kent: het is één groot uitgaansgebied. We zijn er geweest om te kijken waar de jongens een heel maandloon in één week op kunnen maken. Dat lukt daar goed. Het is een aaneenschakeling van nachtclubs, bars, hotels en eettenten. De toeristen op straat bestaan voornamelijk uit Europese jeugd van maximaal 20 jaar oud. Voor jongeren in deze leeftijdscategorie is Lloret de Mar fantastisch natuurlijk. Voor ons, mensen van -laten we zeggen- middelbare leeftijd, niet echt “the place to be”.

Maar goed, uitvalsbasis Blanes, met Lloret de Mar binnen handbereik. Wij en de beide jongens konden mooi onze eigen gang gaan als dat zo uitkwam. Dat vergt wel wat afstemming, want het bioritme van onze huisgenoten is anders dan dat van ons met al die uitgaansgelegenheden naast de deur. Bijvoorbeeld afstemming over de huissleutel. We hadden één gezamenlijke huissleutel. Die hangt in zo’n sleutelkastje naast de voordeur met een code erop. Met deze code maak je het kastje open en voilà, twee sleutels. Eén voor de voordeur beneden en één voor de deur van ons appartement op één hoog. Een gebruikelijke werkwijze voor een appartement via Airbnb.

Op een avond, het liep tegen 12 uur, zaten we met zijn vieren op ons kleine balkonnetje voor ons appartement. Wij dachten aan ons bed en de jongens aan uitgaan. De jongens gingen ervandoor (“veel plezier!”) en gooiden de deur achter zich dicht (“welterusten!”). Na een minuut of 10 vonden we het mooi geweest op ons balkonnetje. We stonden op en we wilden de deur naar binnen toe opendoen. Maar… die had onze zoon van binnenuit per ongeluk gesloten door de hendel om te draaien. En vanaf het balkon kon deze deur niet open. Zoonlief direct gebeld. Die was er na 10 minuten. Maar waar ik al bang voor was… de toegangsdeur naar ons appartement was in het slot gevallen en de sleutel lag binnen… Wij zaten op het balkon en de jongens stonden buiten bij de voordeur en geen van ons kon naar binnen. Wat te doen? Dan de verhuurder maar bellen op dit nachtelijke uur. Je moet toch wat. Maar die nam niet op. Zij had, zo bleek later, dezelfde gedachte gehad als wij en was naar bed gegaan. Maar zij sliep lekker en wij stonden midden in de nacht op een piepklein balkon en konden niet naar binnen! Een uur lang proberen te bellen. Helaas zonder resultaat. Airbnb benaderd, maar die kunnen op afstand ook niet veel doen als de verhuurder in dromenland is. De reisverzekering maar eens om raad vragen en het noodnummer gebeld. Na een kwartier in de wacht (echt waar) kreeg ik iemand aan de telefoon. Die adviseerde de lokale hulpdiensten te bellen. Dus de politie van Blanes gebeld. Die deed ons een telefoonnummer van een slotenmaker. Dus bellen maar weer. Die beste man verstond werkelijk waar geen enkel woord Engels. Alleen Spaans. Ik heb het maar gehouden bij het noemen van het adres en “por favor”, Spaans voor “alsjeblieft”. Maar hij verbrak de verbinding na wat Spaanse woorden die ik niet verstond. Ik had er weinig vertrouwen in dat dit nog goed kwam…

Ik overwoog serieus om met een klapstoel het glas van de balkondeur in te slaan. Want ik zag geen andere oplossing meer na de vele telefoontjes en inmiddels anderhalf uur op dat balkonnetje. Toch maar even op de jongens wachten want die hadden een behulpzame  Spanjaard gevonden. Deze man kon goed Engels en kon zo met die  slotenman bellen terwijl de jongens in het Engels instructies gaven. “De slotenmaker is er met een half uur” gaven ze aan. En warempel, hij kwam. Met een bedrijfsauto en twee grote koffers gereedschap. Na een half uur werk en flink wat Spaans gevloek (“puta!”) lukte het hem om de deuren te openen. Na twee uur balkonscène waren we bevrijd! Het werd een flinke rekening midden in de nacht, maar de man wist wel een pinautomaat ergens. Tja, wat moet je?

Eenmaal terug op ons appartement, het was inmiddels bijna drie uur in de nacht, dronken we nog wat samen en dachten we na over wat er zojuist gebeurd was. Toch maar goed dat ik die balkondeur heel heb gelaten. Moe van de dag en de hectiek gingen we naar bed. En de jongens? Die gingen nog even lekker stappen. Het was immers nog vroeg.

Voor wie het nog tegoed heeft, fijne vakantie!

Vie sprek meka,

Geertjan