Het is alweer enkele weken geleden dat ik de uitdaging ben aangegaan om de Alpe d’huez te beklimmen. Het team Jansen Dak en Wand, dat ik regelmatig begeleid, had dit jaar het voornemen om de Alpe d’huez en een aantal bergen in de omgeving, te beklimmen. De Alpe d’huez, is de bekendste berg voor Nederland omdat een aantal Nederlandse renners, in de Ronde van Frankrijk op deze berg een Touretappe won. En uiteraard vanwege het evenement Alpe d’huZes, waarbij op de eerste donderdag van juni de berg zo vaak mogelijk wordt beklommen om geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker.

Ook dit jaar stond deze berg op het programma van de Tour de France. Een sportevenement dat jaarlijks terugkomt en dat ik graag volg. Vooral vanwege de mooie beelden van het Franse landschap met rivieren en kastelen. Maar ook om de onverwachte ontsnappingen van een wielrenner of een groepje aan het peloton. De spanning of het dan lukt om uit de greep van het peloton te blijven en als eerste over de finish te komen. Dit jaar echter geen succes voor de Nederlandse renners op Alpe d’huez. Het was echter wel weer heel spannend. Een renner die al een tijdje op kop had gereden viel tot twee keer toe in de laatste kilometers voor de finish, een uitdager die daardoor wist te winnen en op diezelfde Alpe d’huez won een dag eerder de onoverwinlijke Pogacar.

Die bekendheid was vooral voor mij reden om ook zelf eens de uitdaging aan te gaan deze berg te beklimmen. Maar waarom zo’n uitdaging aangaan? Voor het goede doel? Nee, dan hadden we begin juni mee moeten doen met het uniek sportevenement en dan was het juist weer te druk rond die berg. Voor mij het vooral om een doel te hebben om naar uit te zien en voor te trainen. Reden om te blijven mountainbiken en toch iets om trots op te zijn. Ach ja, het is gewoon heel leuk en geeft veel voldoening, als het zou lukken.

Vroeger heb ik voor meerdere uitdagingen gestaan. Zo heb ik al eens voor me zelf willen beginnen als zzp’er, door als instructeur te beginnen binnen de brandweer of met het maken van dronefotos en filmpjes. Maar als je eenmaal een mooie baan hebt, waarbij je veel buiten komt en waarbij iedere dag weer anders is en je uiteraard zekerheid hebt, ga je niet zo maar switchen. De zelfstandigheid sprak me enorm aan, maar binnen het waterschap had ik ook een bepaalde mate van vrijheid en dat is ook veel waard.

Dan kijk ik nu toch met veel bewondering naar een groot aantal Markeloërs, die het wel aangedurfd hebben om voor zichzelf te beginnen. De Open Bedrijvendag Markelo, gehouden op 13 juni, liet zien dat er veel dorpsgenoten zijn die het aangedurfd hebben de uitdaging aan te gaan, door voor zichzelf te beginnen.

Ook Debbie en Frank zijn de uitdaging aan gegaan om in Denemarken een nieuwe start te maken. We lezen in de column van Debbie regelmatig van wat ze daar allemaal meemaakt. Onlangs is daar Erve Hargeerds veranderd in een decor voor een speelfilm. En ik zie het al zo voor me. Een actrice is plotseling ziek geworden en de regisseur vraagt Debbie een kort rolletje in de film over te nemen. Een nieuwe uitdaging wacht haar: actrice.

Terug naar mijn uitdaging. We moesten eerst nog circa 8 km fietsen naar de voet van de berg, alvorens we aan de klim van 14 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% zouden beginnen. Hoewel ik extra getraind had, moest ik even doorzetten om het juiste ritme te pakken te krijgen. M’n gedachte waren al direct zo van “waar ben ik toch aan begonnen”. Twee medefietsers van het team begeleidden me, maar in het begin had ik geen oor voor alle aanmoedigingen en aanbevelingen. Mijn gedachte waren alleen maar bij het trappen, doortrappen en maar blijven trappen. In de 1e bocht, moest ik in hun wiel gaan zitten en hen precies volgen. Dat deed ik dan ook maar. Na circa 1 km had ik het gevoel dat ik een bepaald ritme zat en dat ik het zeker nog langer vol kon houden. En zo ging het de gehele beklimming door. Er waren wel wat “flauwere” stukjes en dan weer “steilere” maar halverwege kreeg ik het gevoel, dat het me moest gaan lukken. En ja, het lukte.

Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat mijn tempo, niet zo hoog lag als die van de echte sporter, maar wij gingen naar boven met een mountainbike en daarbij komt, ik ben inmiddels 70 jaar. Zo’n uitdaging kan je een heel goed gevoel geven. Maar het geldt niet alleen voor in de sport maar ook binnen het verenigingsleven, in de buurt of op het werk. Ga eens een uitdaging aan. Het levert zoveel moois op!

Een uitdagende zondag toegewenst,
Gr. Jan vds