Ik was er even niet. Een samenloop van twee vreugdevolle zaken, een weekje vakantie en het huwelijk van een kind, veroorzaakten een klein knelpunt voor de column. Ik ben heel blij en dankbaar dat Niek de column een keer wilde overnemen. Heeft me ruimte gegeven. Hartstikke lief Niek! Dank daarvoor.

Vakansieee… Een van de mooiste momenten van de vakantie is voor mij toch wel de terugweg van werk naar huis op de laatste werkdag. Dan komt het ultieme gevoel van vrijheid over mij heen. Even helemaal niks moeten……ik mag vroeg opstaan, moet het niet, geen afspraken, geen overleggen, helemaal niks moet. Dat had ik als kind al en nog steeds zo.

Ik zat in Elsen op school. De laatste schooldag, als de bel ging, zo snel mogelijk naar de fiets en dan in race tempo naar huis. “Hej erop zitten” zei Opa dan met een brede glimlach. “Jaaah” zei ik dan met een grote zucht van opluchting. Had ik een hekel op school? Nee, zeker niet maar het gevoel van vrijheid – heerlijk! Zelf kunnen kiezen wat je ging doen. Zwemmen, ergens logeren, lekker rommelen met oma en opa of gewoon ergens hangen en lekker lezen.

We gingen thuis ook op vakantie, toen ik klein was. Niet elk jaar, maar wel vaak. Niet zo lang -en dag of vijf of een week. Ik ging niet altijd mee. Er was een jaar dat ik bedankte om mee te gaan. Ik bleef liever bij oma en opa thuis. Vader en moeder gingen op vakantie en mijn oom en tante gingen mee, naar Oostenrijk. Heel verleidelijk maar ik wist wel hoe het dan ging, de hele dag ’toeren’ door de bergen en zat ik tussen tante en moeder in. Nee dat ging ik niet doen, dat ging ten koste van mijn vrijheid. Ik bleef lekker thuis bij oma en opa en ook bij mijn broers natuurlijk, die wat ouder waren. Ook gezellig! Dit kunnen kiezen was ook vrijheid.

Vaak ging ik natuurlijk ook wel mee. Als we op vakantie gingen dan namen moeder en ik uiteraard zwemspullen mee, korte broeken en meer van dat soort kleding wat bij vakantie hoort. Vader niet. Hij had geen korte broeken, hij kon niet zwemmen, dus ook geen zwembroek. Hij had zelfs geen overhemden met korte mouwen. De reden weet ik eigenlijk niet. En al te veel extra kleren nam hij ook niet mee. Zo waren we eens aan een klein beekje. Moeder en ik in het zwempak, lekker in het water. Vader dacht toch ook even mee te doen, de broek opgerold tot de knieën, springend over wat stenen in het water. Helaas ging dat springen mis, hij gleed uit en viel languit in het water. De droge broek lag in het hotel. Ja en nu? De grote badhanddoek werd als een rok omgeknoopt en zo reed vader met de handdoek om het achterwerk naar het hotel. Met ‘badhanddoek rok’ liep hij door de hal naar de kamer.

Toch heeft dit avontuur hem niet kunnen overtuigen om een zwembroek en een korte broek aan te schaffen. Een paar jaar later gingen wij op vakantie naar Oostenrijk. De beroemde zomer van 1976, toen het heel lang heel warm was. Nee vader hoefde geen korte broeken mee. We stonden op een camping bij Innsbruck. Het was knetter heet. Wij gingen naar het zwembad iets verderop voor verkoeling. Vader ging niet mee maar maakte zijn eigen aanpassingen. Hij rolde de broek omhoog tot de knieën, de sokken naar beneden tot onder de enkels, de mouwen werden ook opgerold en misschien af en toe een verkoelend voetenbadje.

We toerden veel. Vader was gek op autorijden dus we gingen heel vaak op pad. Ultieme vrijheid voor hem. Er werd een balans gezocht tussen toeren en camping, met zwembad.

Als ik nu terugkijk op die vakanties, was het best wel bijzonder dat we op vakantie gingen. Dat was in die tijd niet vanzelfsprekend. Ik was een ‘nakomertje’, had dus ‘oudere’ ouders en toch namen ze mij mee om de wereld te verkennen. Met een grote glimlach denk ik terug aan die vakanties. De liefde voor autorijden heb ik van vader geërfd. Vakantie, een fijn gevoel van vrijheid maar autorijden is elke dag vrijheid voor mij.

Een zomerse groet

Marianne