Dat het op Erve Hargeerds nooit saai is, zal de meeste mensen inmiddels wel bekend zijn. Maar dat deze zomer onze plek zou veranderen in een filmset voor een Deense speelfilm, dat had ik echt nooit kunnen bedenken.

Mijn dag routine begint altijd in de melkstal. Als dat af is pak ik standaard mijn fiets en ga ik mijn pony’s en kippen voeren die bij Noldes hygge hjem lopen. De stilte daar ’s ochtends vroeg, daar geniet ik echt van. Meestal loop ik een snel rondje door de tuin, geef wat planten water en trek vaak een onkruidje weg of ruim een tak van het gazon. In bijna alle gevallen slapen mijn gasten op dat tijdstip nog. Zo stoor ik niemand, en niemand mij!

Op dit moment is het allemaal een beetje anders. Het zo rustige en idyllische erf van mijn vakantieboerderij is veranderd in een filmset. Een ervaring die bovenal heel erg speciaal is. Want hoe vaak kan iemand in zijn of haar leven nu zeggen dat jouw plek het decor is geweest voor een speelfilm? Dat kan ik straks zeggen. Maar eerlijk is eerlijk, het heeft ook wel een keerzijde. Al zegt die waarschijnlijk meer over mij dan over de filmploeg. Want ik heb het gevoel ineens een vreemde te zijn op mijn eigen gecreëerde plek. De plek waar altijd serene rust heerst. Waar ik zoveel liefde, zaligheid en creativiteit kwijt kan, lijkt ineens in een hoekje geveegd.

Als ik mijn eigen erf opkom zie ik overal bouwafval. Want dat is nodig voor de film. De boer die er woont, neemt het niet zo nauw met opruimen, kan ik wel zien! En ik wist het, de crew had me al gewaarschuwd! De woning heeft een metamorfose ondergaan. En niet een beetje! OMG, ik kreeg zowat een hartverzakking. Bijna niks staat meer op de plek waar het stond. Gordijnen zijn vervangen door een stel… back-to-the-eighties-exemplaren. En overal waar je komt ligt of staat iets.

Mijn hang naar mijn schoonmaakkast is heel erg groot als ik daar ben! Mijn schoonmaakhart moet af en toe flink op zijn tanden bijten. De bezem roept, en de poetslap ook. Maar ik laat ze braaf in de kast liggen. Laat dit nu een uitstekende oefening in loslaten zijn, voor mij!
Maar ik weet ook zeker dat wanneer straks alles weer normaal is. Als alles weer op zijn plek staat. Alles schoon is. Gerestyled is. En de bedden zijn opgemaakt voor nieuwe gasten. Dat ik dan vooral terug kan kijken op een enorme ervaring. Dat er acteurs over ons erf liepen, op mijn stoelen zaten en uit mijn kopjes koffie dronken. En dat ik tussendoor gewoon een praatje met hen kon maken.

De momenten die ik samen met hen beleefde. Want achter die camera’s staan ook maar gewoon mensen, net als jij en ik. Net als de acteurs die er waren. Dat bleek wel toen er tijdens het filmen bij ons in de stal een kalfje werd geboren. Dat was zo speciaal. Op dat moment was niemand acteur, regisseur of cameraman. Iedereen stond vol verwondering naar dat pasgeboren kalfje te kijken. Dan besef je dat zulke momenten mooier zijn dan het hele filmscript zelf.

En wat heb ik gelachen met een van de crewleden. Mijn kippen moesten allemaal naar de oude schuur op het erf van de vakantiewoning. Daar werden ook opnames gemaakt en moesten de kippen rondscharrelen. Maar ondanks dat mijn kippen vrij tam zijn, waren er drie die ik niet te pakken kreeg. Aangezien Frank een vreselijke hekel heeft aan dat fladderende spul, zoals hij het zelf noemt, hoef ik op zijn hulp niet te rekenen. Dus ik vroeg de crew: als jullie alle kippen willen gebruiken, zal er iemand moeten helpen met vangen. En dat deed deze jonge man ook netjes. Op zijn badslippers moest hij tussen de brandnetels door. Uiteindelijk kregen we ze met hulp van Luna, onze hond, te pakken. Ondanks alle blaren van de brandnetels vond hij het geweldig om dit mee te maken.

Op het moment van dit schrijven zijn de opnamen nog in volle gang. En zal er in augustus nog een week volgen. De belevenissen zijn voorlopig nog niet voorbij. Maar straks is alles weer zoals het altijd was. De filmploeg vertrokken. De meubels weer op hun plek. En de rust weer teruggekeerd. Alsof er nooit iets is gebeurd. Behalve in mijn hoofd. Daar is niet alleen een ervaring, maar ook een herinnering bij gekomen. Eentje waar ik nog met regelmaat aan zal terugdenken: aan alle camera’s, acteurs en de kippen die er tussendoor rondscharrelden.

Uiteindelijk is er weer een bijzonder verhaal toegevoegd aan het hoofdstuk Erve Hargeerds. Saai wordt het hier nooit. Gelukkig maar. Want juist die onverwachte avonturen geven ons leven dat extra beetje kleur.

Een mooie zomerdag toegewenst vanuit Zuid-Denemarken!
Debby