Vorige week was het hier weer zo gezellig. Ze waren er weer de Brook en Achterhook jongs. Al zijn het inmiddels jongvolwassenen, met een eigen leven, werk en verantwoordelijkheden. Maar zodra de auto het erf oprijdt, de lachende stemmen uit de auto komen en dat eerste biertje open plopt weet je dat die vriendschap die ze vroeger al hadden nooit is verdwenen.

Standaard een keer per jaar komen ze naar Denemarken. De ene keer met z’n achten, deze keer met z’n vieren. Het aantal maakt niks uit. Je weet dat het een weekend wordt waarin er standaard een klus, ergens op het erf geklaard wordt. Maar ernaast zijn het dagen met slap geouwehoer, sterke verhalen, herinneringen ophalen en lachen, vooral veel lachen. Het zijn dezelfde jongens die samen naar de Brookschole en later de Waerdenborch gingen. Dezelfde jongens die hutten bouwden, kattenkwaad uithaalden en elkaar door de jaren heen nooit zijn kwijtgeraakt. Ook niet nu er ruim 500 km afstand tussen hun en onze Dylan zit.

Terwijl ik met een glimlach aan dit weekend terugdenk, schiet me iets te binnen. Iets wat ik steeds vaker voorbij zie komen op sociale media. Accounts van Nederlanders die emigreren naar Denemarken of Zweden. Ze lijken momenteel als paddenstoelen uit de grond te schieten. De een nog idyllischer dan de ander.
In grote lijnen hebben ze allemaal een rode draad. Een sfeervol filmpje van een houten huisje, een mooie bloementuin of een prachtig landschap. Blije kinderen die de natuur mogen ontdekken. Moeders die zuurdesembrood bakt. En tussendoor de boodschap ‘dat dit het ultieme geluk is’. Tegenwoordig lijkt thuisonderwijs daar bijna standaard bij te horen. Net zoals het zelfvoorzienend leven. Weg uit het drukke systeem. Terug naar de basis.

Heel eerlijk, mijn nekharen gaan hier af en toe echt van overeind staan!

En niet omdat ik het die mensen niet gun. Integendeel zelfs, was het maar zo’n feest! Maar het is meer dat ik denk: Mensen dit is totaal niet realistisch. Dit is helemaal geen eerlijk beeld. Emigreren is niet enkel rust, vrijheid en mooie plaatjes maken van een kop koffie met uitzicht op een weiland. Het is gewoon keihard werken. In ons geval letterlijk. Maar in dit geval bedoel ik dat het zoeken, aanpassen en twijfelen is. Dat doet emotioneel ook veel met je.

Voor sommige kinderen zal het thuisonderwijs ongetwijfeld een prachtige oplossing zijn, echt waar. Maar dat had voor ons gezin nooit gewerkt. Sterker nog, ik denk dat ik onze kinderen er echt iets mee had ontnomen.

Hoe hadden ze zich moeten integreren als je nauwelijks andere kinderen ontmoet. Hoe hadden ze überhaupt de Deense taal goed leren spreken. Dat leer je niet van ouders die de taal zelf amper beheersen. En misschien wel het belangrijkste, waar ontstaan dan die vriendschappen die je je leven lang mag behouden?

Als ik kijk naar de vriendschap tussen de jongens die hier vorig weekend waren. Die vriendschap is niet ontstaan doordat wij als ouders daar bewust op stuurden. Dat groeide vanzelf. Op het schoolplein. Op de fiets naar school. In de buurschap waar ze opgroeiden. Met speelafspraakjes en hutten bouwen. En later de keet, het uitgaan en de nodige kratten bier. Daar wordt die basis gelegd, als ouder kun je die niet nabootsen aan de keukentafel of in de tuin.

Bovendien waren die eerste schooljaren, hier in Denemarken niet alleen belangrijk voor onze kinderen, maar stiekem ook voor mij. Juist in die begin jaren, waar ik de taal nog amper sprak. En onze tijd voornamelijk in de stal werd doorgebracht. Om keihard te werken en doorgaan. Het waren juist die schoolactiviteiten die voor mij als kleine uitjes voelden. Een verjaardagsfeestje bijvoorbeeld. Als er een partijtje van een klasgenoot was, was het gebruikelijk dat je als ouder het laatste half uur ook binnen kwam voor koffie en taart. Een schoolavond of helpen bij een sportdag. Allemaal kleine momenten, maar ze zorgden er wel voor dat ik langzaam ook een plekje kreeg in dit land waar alles nog vreemd was.

Destijds was er de hype rondom emigratie nog niet. Ik had al wel Instagram, maar dacht er geen moment bij na om hier iets over te delen. Het had me destijds vast veel reacties opgeleverd. Maar ongetwijfeld nog meer stress. Zeker als ik het ook nog als een perfect leventje voor had moeten schotelen, dat was een grote leugen geweest!

Ik deel nu liever dat er er bezoek is geweest vanuit Markelo. Dat deze jeugdvrienden het nog zo leuk hebben. En hoe dankbaar wij hier als ouders voor zijn. Dat is voelt voor mij wel echt.

Misschien is dat ook wel het verschil. Wij waren destijds niet bezig met het laten zien van ons nieuwe leven. We waren vooral druk met het daadwerkelijke leven ervan!

Leu, good goan, en mooie Pinksterdagen!

Debby