Het is nog vroeg, de dauw van de vrieskou hangt als een lichte sluier over het land. Het ruikt fris, naar vochtige bosgrond. Boven Stokkum komt de zon bijna op.
“Laat mij lopen richting je ouders,” had ik tegen Frank gezegd. “Je komt me straks maar achteroprijden.” Ik gaf hem de route door die ik wil lopen vóór het ontbijt dat we bij zijn ouders hebben. Hierna zullen we weer in de auto stappen om terug naar Denemarken te rijden. Nog een rondje Maarkel door, denk ik.
Ik heb mijn hardloopschoenen aangetrokken, snuif de frisse winterlucht op en steek de Goorseweg over, de Hulpe op. Het is lang geleden dat ik hier liep of fietste, denk ik, maar het pad is onveranderd. Ondertussen denk ik terug aan de dag ervoor. Hoe we vrienden bezochten, vrienden waar we eerder bijna wekelijks over de vloer kwamen, en waar we zo ineens acht jaar niet meer geweest zijn. Ook hier was het nog hetzelfde, buiten het feit dat we allemaal acht jaar ouder zijn geworden. Natuurlijk hadden we elkaar in de tussentijd wel gesproken, maar toch veel minder dan eerder. Allemaal druk met ons eigen leven.
Ondertussen loop ik achter ’n Dikkeboer langs en groet in gedachten Dini. Aan mijn rechterzijde volgt het kerkhof. Hier waren we gisteren ook eventjes. De dierbaren die er liggen dragen we wel mee in ons hart, maar hoe kan het dat ik me dan toch soms schuldig voel dat ik hier nooit meer kom, denk ik.
Ik ren door, de Beusebergen aan mijn rechterzijde. Hier zie ik een aantal nieuwe huizen aan de rand van de Hulpe staan. Mooie plek om hier te wonen trouwens. Ondertussen heeft de ochtendzon zijn volle glorie bereikt; de akkers richting Stokkum kleuren goudgeel. Een mooi gezicht, met de glinstering van de lichte vorst die over de velden hangt. Gelukkig geen pak sneeuw hier, denk ik. Ik had al langere tijd niet hardgelopen door de sneeuw die bij ons vanaf oud en nieuw bijna continu aanwezig is.
Ik steek de Stationsstraat over, de Koenderinkweg op. De klinkertjes liggen er ook nog. Hoe vaak hebben we hier gefietst, denk ik. Al die keren dat ik naar het dorp ging. Alleen of met onze kinderen en de andere jeugd uit het Brook, in de tijd dat wij als ouders nog met ze meefietsten naar De Zwaluw. Mooie tijd was dat. Het groepje jonge kinderen is inmiddels uitgegroeid tot jongvolwassenen. Met hetzelfde groepje jeugd en hun ouders zijn we ook heel wat keren samen bij De Haverkamp geweest. Veel feestjes uit onze oude buurt werden bij De Haverkamp gevierd. Feesten en partijen waar we met een dikke glimlach op terug kunnen kijken en mooie herinneringen aan hebben.
Ondertussen ben ik bij de Roosdomsweg en steek hier schuin over. Ik loop het paadje op richting de resten van een vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog. Dit is zo’n mooie plek, zeker zo in de vroege ochtend. Ik kijk tegen de Markeloseberg aan. Voor me een puntje van de tv-toren, en rechts het dorp, waar de Buursink’s Mölle parmantig naar voren rijkt. Ik weet nog dat deze gerestaureerd werd, schiet me ineens te binnen. Mijn opa leefde nog. Opa was elke dag bij de molen te vinden. Van resten afvalhout die hij bij de molen weg mocht halen, maakte hij voor mij, mijn zusje en nicht een poppenhuis. Ik heb er als kind heel wat uren mee gespeeld.
Vanaf de Traasweg schiet ik het bospad langs het onderduikershol op de Kattenberg in. Bijna ben ik in onze oude buurt. De buurt waar ik op moeilijke momenten, na onze emigratie, weleens naartoe heb willen kruipen. Maar nooit gedaan natuurlijk. Ik kom uit bij Camping De Kattenberg. Inmiddels natuurlijk de prachtig gerenoveerde Kattenbergse Hoeve.
Even twijfel ik: rechtdoor lopen richting de oude buurt? Maar dat was niet de afspraak die ik met Frank had gemaakt. En dus sla ik rechtsaf, de Hogendijk op. Hier is de afgelopen acht jaar wel veel veranderd, want ik zie meerdere nieuwe huizen staan. Op de Enkelaarsweg ga ik richting de voor mij nog bekende Nieuwmeengsdiek… De zandweg die vlak langs de Schipbeek loopt.
Een blik in de verte maakt dat ik onze oale buurte stilletjes begroet. Maar links voor me vouwt mijn geboorteplek zich langzaam open aan de horizon. Ik zie de Kappelaarsdijk liggen. De Kiete, Klosterd, Dikkie, en daar is mijn oaldershoes met Sandermans bosje ernaast. Het bosje waar ik ontiegelijk veel uren spelend doorbracht, waar ik ooit elke boom uit mijn hoofd kende.
De Brookschole is nu goed in zicht. We waren er gisteravond. De school waar Frank en ik, en ook onze oudste, met veel plezier op school zaten. Gisteravond zagen we hier het Brooktoneel. Geweldig om weer eventjes ouderwets te lachen om alle gekkigheid op het toneel. Maar ook de gesprekken met oud-buurtbewoners deden ons even goed. Mooi dat we hierbij aanwezig mochten en konden zijn.
Bijna ben ik bij de Groenlandsdijk als Frank mij achteropkomt. Na ons ontbijt en een praatje bij mijn schoonouders stappen we in de auto en rijden we weer naar huis.
Een gevoel van heimwee overvalt me. Lang heb ik me hiervoor geschaamd. Ik dacht dat het er niet mocht zijn, want ik was het toch zelf die de beslissing nam om te verhuizen, te emigreren. Nu zie ik dat deze vorm van heimwee iets moois is, iets om trots op te zijn. Het betekent dat de binding met Markelo altijd blijft. Het zijn niet alleen die plekken, maar ook de vele mensen in en rondom Markelo die een dierbaar plekje bij mij zullen behouden.
Leu, good goan en tot de volgende keer,
Debby