Zo tegen het eind van het jaar maken we graag de balans op: Wat bracht dit jaar ons. 2011 zal bij menigeen gemengde gevoelens oproepen en we beginnen 2012 al met de nodige vraagtekens. Hebben “ZE” al die onzekerheid veroorzaakt of leven we met ons allen dan toch op te grote voet? Ook in het verleden verschenen soms donkere wolken aan de horizon. Wat dat aan gaat is er niets nieuws onder de zon. In 1953 schreef Johanna van Buren onderstaand gedicht. Als we enige begrippen van toen vervangen door zaken als euro, huizen, pensioenen en werkeloosheid, zou het in één klap actueel zijn.

Rechtevoort kuij vaeke heuren, o, ’t is zon bekend geluud
“Ik kan neet genog verdenen, ‘k komme met mien geld neet uut.”
’t Is wel woor, det ’t lèven duur is, mar de wèèlde is ok zoo groot.
Aj ’t neet kriegen könt, dej dan ok zukke gekke dinge doot.
 

’t Is met meubels of kleeraziej het mut al mar mooier wèèn
’t Is zoo jammer, det der völle mèènschen nooit meer zint tevrèèn
As ze opslag kriegt, dan hebt ze al in ’t veuren prakkezeerd
Wat ze noew veur moois wilt kopen, ’t geld is zoo weer op eteerd.
 

Hebt ze nog een gooien kachel, ’t geet toch op ’n niejen an
En een paer joar laeter hebt ze der al schoon genog weer van
En de laampe is uut de moode door kump ook nen niejen veur
Het mut al verdan mar mooier en zoo geet ut immer deur.
 

As de buurvrouw in ne mooie nieje maantel kuiern geet,
Zint ze voort jaloersch en kiekt is of ze nog net zonnen zeet.En een paar joor laeter mut ’t al lichte ne bontjasse wèèn!
En zoo zint ze nooit voldoan en nooit meer met eer spul tevrèèn.
 

As den broenen ’t mar kan trekken hindert al dee wèèlde neet
Mar aj in de knippe vaeke zonnen lögen boam zeet
Kom ie der lelijk met te passe en maak ie oe zölven ’t lèven zoer
 

Tering noa de nering zetten, is veur menigenne ’n heelen toer
 

Johanna van Buren

December 1953